{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn horror bevalling

Hier vertel ik over mijn bevalling, waarbij er zo veel mis ging. Ik schrijf dit om het een plek te kunnen geven.

Afbeelding blog 'Mijn horror bevalling' Achtergrond blur afbeelding

Mijn bevalling

2 maanden oud is mijn kleine wondertje alweer. Ik begin met de dag meer van haar te genieten, haar pret oogjes. Haar lieve lach, haar schattige gaap. Ik waardeer elk moment heel erg, simpel weg omdat het ook heel anders had kunnen lopen. Bij de gedachten aan mijn bevalling krijg ik alweer tranen in mijn ogen. Zodra ik de foto’s terug kijk krijg ik een brok in mij keel. Niks was gegaan zoals ik wou dat het was gegaan. Ik weet dat het onrealistisch is om alles in controle te willen hebben. Maar de bevalling die ik heb gehad is een horror verhaal geweest.

Het begon allemaal met voor weeën. Ik keek heel erg uit naar de bevalling, eindelijk zou ik mijn kleine wondertje vast houden. Na een miskraam ben ik 9 maanden lang bang geweest dat iemand me zou komen vertellen dat er iets mis was. 9 maanden lang angst dat het weer mis zou gaan. Ik was iets meer gerust gesteld na de 20 weken echo. Ze noemden der een model kindje, alles was precies zoals het zou moeten zijn. Maar toch was ik bang dat er iets fout zou gaan. De gedachten dat het mis zou gaan met mij tijdens de bevalling was nooit in mij opgekomen.

Ik wou een drugs vrije bevalling, geen pijnbestrijding. Ik was er van overtuigd dat wij vrouwen al bevallen vanaf de oertijd zonder drugs en dit wou ik dan ook. Elke bevalling doet pijn en dat hoort er nou eenmaal bij. Mijn meisje was mooi ingedaald ze lag startklaar en in je juiste positie. Toch was mijn partner er niet op gerust gesteld en stond er op dat we wel naar het ziekenhuis zouden gaan als het zo ver was. Na vele heftige discussies ben ik er mee ingestemd zolang er dan maar wel een bad bevalling zou zijn. Met 40 weken en 2 dagen begonnen dus mijn voor weeën. Ik wist dat met een eerste bevalling de voor weeën erg lang konden aanhouden voordat er iets echts ging gebeuren. Ik bleef kalm en klokte elke wee. Het hield 24 uur aan en nadat ik eindelijk in slaap was gevallen waren de weeën weer weg. Teleurgesteld ging ik naar de vk. Ik had besloten dat ik misschien beter gestript kon worden. Dat was zij met me eens en zo gezegd zo gedaan ze ging me strippen. Ik heb die dag iedereen in de wacht kamer angst aan gejaagd zo hard heb ik liggen schreeuwen. Wat deed dat pijn, een klein beetje banger voor de bevalling wou ik nog steeds dat het gewoon ging gebeuren. Ik wou zo graag mijn meisje gaan ontmoeten.

Een uur na het strippen verloor ik mijn propje zo als ze dat noemen. Ik zal niet in de details treden maar baba. Dat zoiets uit je lichaam komt. Vlak daarna kwamen de weeën weer terug. De voor weeën dan. Pas rond een uurtje of 9 savonds begonnen de echte weeën. Een weeën storm. Er zat bij elke wee maar 4 min tussen om op adem te komen. Maar met meditatie en een goeie ademhaling wist ik ze te handelen.

Rond 1 uur zei ik m’n vriend die al zenuwachtig heen een weer aan het lopen was dat hij de vk moest gaan bellen, ik ging een douche pakken om te kijken of de weeën niet weg gingen en hij zou bellen. De weeën werden alleen maar sterker en ze zou wel even komen kijken of het echt zo ver was. Helaas kwam mijn vk pas om 3 uur aan zetten. Ze was in slaap gevallen en schaamde zich kapot maar ze was der. Op zo een moment wil je alleen maar naar het ziekenhuis , geen tijd om boos te worden. Alsjeblieft kijk naar m’n ontsluiting.

4 cm en we mochten gelijk naar het zh. Alle ziekenhuizen die we hadden bekeken zaten die nacht inmiddels vol, dan maar naar schiedam. Het maakte me niet veel meer uit. Geen bad bevalling dan maar, als mijn meisje maar gezond er uit komt. Dus verstand op 0 en naar het ziekenhuis.

In de auto zei ik al schat ik wil wel pijnstillers zo hoor ik trek het niet meer. We konden er nog om lachen en waren door de weeën nog gezellig aan het kletsen. We gingen eindelijk ons meisje ontmoeten. In het ziekenhuis werden de weeën nog sterker en het zk had besloten mij weeën remmers te gaan geven, gewoon simpel weg omdat ze niet meer op te vangen waren.

De ontsluiting ging nog steeds heel erg goed, rond 9 uur in de ochtend had ik 7 cm. Voor een eerste bevalling niet slecht had ik begrepen. Toen verdwenen de weeën weer. Mijn lichaam reageerde niet goed op de remmers, of nou ja te goed. Weeën opwekkers dan maar weer. En toen weer weeën remmers. Ondertussen was ik uitgeput en vroeg ik om morfine, iets om het te kunnen handelen. De druk op mijn bekken werd zo groot dat ik echt iets nodig had. Ik wou geen ruggen prik aangezien ik het wel wou voelen dat ze geboren werd. Ondertussen werd ik aan alle toeters en bellen gelegd om mijn kleintje in de gaten te kunnen houden kwa haar hartslag en ook de mijne.

Dat was het eerste moment dat ik ze het hoorde zeggen, het kindje daalt niet we kunnen het plakkertje niet op haar hoofd plaatsen , dan gaan ze het nog een keer proberen. Flink de morfine pomp ingedrukt. Dat is een volledige arm die even gaat voelen. Na flink schreeuwen en huilen grap ik nog , dokter ik vind u niet meer zo aardig nu hoor. Nee we waren even geen Vrienden meer van elkaar.

Na 3 pogingen van haar hart in de gaten houden gaven ze het op. Het oordeel dat ze te hoog lag maar we moeten het eerst natuurlijk proberen. Om 2 uur had ik volledige ontsluiting en kwamen de persweeen. 3 kwartier later had ik alles er uit geperst behalve mijn dochtertje. Na nog een keer voelen hoorde ik ze praten aan de andere kant van de kamer , geen beweging in het kindje. Mogelijk keizersnee, roep de gynaecoloog er maar bij.

Diepe tranen heb ik gehuild, ik wou dit zo graag natuurlijk kunnen doen. Van de gynaecoloog moest ik het nog 15 min proberen. Ze zeiden dat ze te groot zou zijn. Na die 15 min persen op een kind wat niet zakt heb ik geschreeuwd dat ik een keizersnee wou. Ik was er zo klaar mee. Het maakte me niks meer uit, het doel was dat zij gezond geboren ging worden. Dan maar op die manier. Ik maakte me heel erg zorgen om mijn wonder , ook omdat ze haar niet goed in de gaten konden houden.

Met mijn vriend naast me zijn we naar de ok gereden , de weeën stoppen niet dus je hebt nog steeds verschrikkelijk pijn. Het ritje naar de ok voelde aan als een eeuwigheid. Maar om 15:15 kreeg ik in de oK mijn ruggenprik. En de pijn zakte eindelijk weg. Wat een heerlijk gevoel was dat. Ik dacht echt dat het bijna voorbij was. Het mes ging der in en om half 4 werd mijn mooie gezonde dochter jaydee Jelizah geboren. Ik kreeg der op mijn borst gelegd en het was liefde op het eerste gezicht. Met grote open ogen keek ze naar me. Trainen liepen over mijn wangen. Eindelijk na 9 maanden angst en de miskraam hadden we een prachtig mooi meisje. Na een paar minuten werd ze weg gehaald. Ik zei nog tegen mn vriend ik zie je zo. Trots liep hij met der weg.

Terwijl ze bezig waren met mij, voelden ik dat er iemand in mijn vinger kneep. HIGH van alle medicijnen keek ik naar de plek waar ik dat voelde. Daar zag ik mijn overleden opa. Een trots gevoel kwam over me heen. Mooi is ze he opa, zei ik hard op. Toen hij verdween gingen alle toeters en bellen af.

Ik bleef het maar koud houden, zo koud dat ik zelfs mijn benen voelde trillen. Die waren volledig verdoofd dus die hoorde ik niet te voelen. Heel m’n lichaam begon uit zichzelf te trillen. Ik vroeg de zuster achter mij of alles goed met haar was, de paniek sloeg toe en mijn angst dat er iets mis met haar zou zijn beheerste het moment weer. Toen de zuster zei dat alles wat ik hoorde voor mij was snapte ik dat het trillen niet goed was. De kou werd erger en ik zag iedereen heen en weer rennen en ik werd voor het trillen vast gebonden. Ze moesten stoppen met het dicht maken van mijn wond om te achterhalen wat er mis was. Mijn zuurstof gehalte daalde tot een punt dat het levensbedreigend werd en ik kreeg een tube in m’n keel om adem te kunnen halen. Volledig bij bewustzijn raak je in paniek Van de paniek die daar aanwezig was. Pas na dat ik de tube in m’n keel had werkte de volledige narcose. De angst en paniek is mij heel erg bijgebleven. Het gevoel dat je loslaat en wegzakt maar toch weer terug gehaald word.

5 uur later werd ik wakker op de ic. De operatie zelf duurde al langer omdat mijn baarmoeder niet samen wou trekken. Maar ze waren er nog niet achter waarom ik geen zuurstof binnen kreeg. De laatste optie was een allergische reactie op een medicijn. Na dat ik een anti allergie medicijn kreeg toegediend ging het stikkende gevoel en de zwelling weer weg. Eindelijk mocht de tube weer m’n keel uit.

Ondertussen stond iedereen met tranen rond m’n bed bang dat ik het niet zou overleven.

Ik had tijdens de operatie alles in paniek er uit getrokken dus lag nog steeds vastgebonden en onder het bloed vast in in bed. Met een tube in m’n keel en allerlei snoertjes om alles in de gaten te houden , is dat een angstig beeld die iedereen bij zich houdt. Pas 24 uur later mocht ik van de ic af en eindelijk m’n dochter vast houden. Pas toen brak ik zelf ook en beseften me dat ze bijna geen mama meer had gehad.

Dat Angstige gevoel dat ik haar kwijt zou raken was misplaatst . Ik voelde het goed alleen was het toch Iets anders. En mijn opa kwam niet voor haar maar ik weet zeker dat hij me Extra tijd heeft gegeven. Met dit alles vind ik onze tijd nog bijzonderder. Ik geniet van elk moment met haar al heb ik geestelijk en lichamelijk echt een klap gehad. Nog steeds zodra ik een bevalling zie op tv wordt ik Verdrietig omdat ik zo graag dat mooie moment had gewild. Ik heb de eerste week echt het gevoel gehad dat ik had gefaald. Ik snap nu beter dat er niks aan de hoe het is gegaan verandert had kunnen worden. Ik geloof dat alles met een reden gebeurt. Al zou ik door dit alles niet nog een keer zwanger Willen zijn. Ik ben blij dat ik 1 wondertje heb en zei een mama. Het had namelijk ook echt anders af kunnen lopen als de aanwezige arts niet op tijd een tube in m'n keel had geplaatst. Dan had het namelijk niet meer gekund door de zwelling. 

Ik heb een echt engeltje op m'n schouder en een prachtige gezonde dochter meer kan je niet wensen.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je