{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn Hart.

Afbeelding blog 'Mijn Hart.' Achtergrond blur afbeelding

Het is eindelijk achter de rug en ben het eindelijk gewend. In september kreeg ik last van wel een heel erg langzame hartslag, hij klopt nog maar 37 mn per minuut met dalingen tot de 34. Doodeng vond ik het en juist net als Arjan militaire oefening heeft. Gelijk een collega gewhatsappt of hij eventueel kon rijden met me naar de HAP. Dit kon helaas niet want hij had al een biertje op. Aangezien ik verder goed voelde ben ik maar gaan slapen zo goed als kon en dan zou ik ochtends hem bellen als ik een tijd wist.

Die nacht was een hel. Niet lichamelijk, maar meer geestelijk. Van alles ging door me hoofd. Wat als ik nu een hartaanval krijg in me slaap of als ik wakker ben. Wat moet er dan van mijn mooie meisjes komen, waar komen ze terecht. Sanne bij papa maar Abby was toen nog niet erkend en zou dan bij mijn familie komen wat ik absoluut niet wil en wou (geen contact meer mee door goede redenen) ik werd helemaal gek.

De dames sliepen gelukkig goed en hadden het niet echt door. Eindelijk was de ochtend aangebroken en gelijk de HAP gebeld (was weekend) mevrouw dan moet u direct komen! Omdat hij zo laag was en ik het ineens erg benauwd kreeg. ik de college bellen maar kreeg hem niet aan de lijn. 1,5 uur geprobeerd iemand te bereiken maar of ze namen niet op of konden niet. Uiteindelijk een andere collega nam op en bracht me. ruim 2 / 2,5 uur later was ik dan eindelijk daar!

Na enige tijd was ik dan eindelijk aan de beurt. Hij nam me pols op en had inmiddels hartkloppingen van de zenuwen en angst gekregen. Dus hij was vrij hoog 89 in rust! Hij luisterde nog even en er klonk gelukkig geen ruis, werd afgedaan met er klinkt geen ruis dus ga morgen of dinsdag maar naar de huisarts voor verder onderzoek en controle. Arjan kon gelukkig terug komen en was die avond nog thuis. Dinsdags samen naar de huisarts gegaan en kreeg ook verder onderzoek omdat ik er op stond.

Ik zou een weekje een apparaatje dragen en dan keken ze wat daar uit kwam. Het duurde 4 weken voordat ik eindelijk dat apparaatje had! Zo gezegd zo gedaan een week gedragen.. wat was dat ding onhandig! Pff blij toen hij af was.

2 weken later zou je dan de uitslag krijgen en die was er dan ook. Ik moest een afspraak maken bij de cardioloog. Het was geen reden tot paniek vertelde ze. Ik een afspraak gemaakt en dat kon pas na een maand dan was er pas plek, omdat het volgens de huisarts geen spoed was. Ik gaf dit door aan de huisarts, maar werd de dag erna opgebeld met meid dit moet echt binnen 2 weken gezien zijn.

Eindelijk was het zover, weer allerlei onderzoeken en erna een gesprek.

Het kwam er op neer dat het nu geen probleem of gevaar was. En dat ik maar terug moeten komen als ik erg moe ben en niet me doen en laten kan doen als normaal of ga flauwvallen.

Nou en daar zat je dan zo lang in de onzekerheid voor. Maar gelukkig niks aan de hand en kan ik het leventje weer oppakken en inmiddels gedaan.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je