{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn eerste bevalling.

Een uitgebreid verhaal over mijn eerste bevalling. Nou ja, wat ik me er nog van kan herinneren dan ;-)

Afbeelding blog 'Mijn eerste bevalling.'

Het verhaal over mijn tweede bevalling heb ik al eerder in een blog uit weten te werken. Mijn eerste bevalling vind ik echter moeilijker om over te spreken. Misschien omdat het langer geleden is, misschien omdat het meer impact heeft gehad op mijn emotionele staat.... wie zal het zeggen? Ik ga bij deze een poging doen, maar zal eerst wat meer moeten uit wijden over mijn gemoedstoestand tijdens die zwangerschap.

Mijn eerste zwangerschap was moeilijk. Ik was 22 jaar. Het kindje groeide voortreffelijk en ook mijn kwalen waren dragelijk. Op rugpijn na, in het laatste trimester, heb ik eigenlijk weinig te klagen gehad.... fysiek. Mentaal was ik een wrak! Er veranderde zoveel dingen tegelijk in mijn leven dat ik er onpasselijk van werd. Mijn persoonlijkheid veranderde, ik raakte in mezelf gekeerd. Tijdens die periode van zwangerschap zijn mijn vader en opa, vlak na elkaar overleden. Uit het niets... boem, weg! Ik kon het niet bevatten. Ik woonde in hetzelfde huis als mijn vader en kon hier niet meer zijn nadat ik hem dood daar aan had getroffen. Begrijpelijk. Dus verhuisd naar waar we een huis konden krijgen. 200 km verder op, weg van mijn vertrouwde thuis basis. Mijn partner was hier opgegroeid en dus haalde ik nog wat plezier uit bezoekjes aan zijn oma, die altijd blij was om ons te zien. Een warm mens. Een aantal maanden later overleed ook zij, plotseling. Ik begreep het niet. Hoe kon dit? Irrationele verklaringen als karma en vloeken doemden op uit de mist in mijn hoofd. Een vraag bleef oplichten: waarom?

Ik raakte in een isolement. Door mijn steeds dikker wordende buik, werd het lastiger om erop uit te gaan, en de omgeving te ontdekken. Ik had de wil ook niet, dus ik bleef maar thuis. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld. Toen mijn zus besloot om een weekje te komen logeren, was ik dan ook erg blij. Eindelijk aanspraak van iemand die ik ken, en belangrijker: die mij goed kent! Die week was als van ouds. Niks in huis zitten mokken. Naar buiten! Gezellig wandelen, winkelen, terrasje pakken. Ik vond het jammer dat de tijd er al weer bijna op zat, want die week vloog echt voorbij.

39 weken en 6 dagen zwanger. De volgende dag zou mijn zus weer vertrekken. Hoewel ik me die dag een beetje vreemd voelde,  maakte de kleine nog geen aanstalten ergens heen te gaan, dus maar een gezellig film avondje (thuis) gepland. Eerst nog even een herhaling van Glee kijken. Zus grapte nog even "als je iets van plan bent, wacht dan even tot de reclame". Reclame kwam, even hoopvol, maar niets. Vrolijk kletste we en weer vloog de tijd voorbij. Laatste reclame....nattigheid. "V-v-volgens mij zijn mijn vliezen gebroken" stamelde ik. Zus keek een beetje paniekerig, en vroeg of ik dit niet zeker wist. Tja, ik had dit ook nog nooit mee gemaakt. Wist ik veel! Ik kreeg het heldere idee om even naar het toilet te lopen en toen ik opstond, wist ik duidelijk dat mijn vliezen wel degelijk gebroken waren. We waren begonnen!

Erg kort daarna, mocht ik ervaren hoe een wee nu echt voelt. Au! Totaal niet voorbereid op deze pijn. En dit was pas de eerste! OMG ik ga dit niet volhouden!!! Een beetje paniekerig zocht ik een houding om de scherpe pijn in mijn rug, weg te puffen. Een kwartier later, de volgende. 10 minuten later, weer een. Al snel had ik om de 3 a 4 minuten het gevoel alsof mijn ruggengraat als een twijgje doormidden werd gebroken. Het ergste? Ik kon de pijn alleen opvangen als ik stond. Dit met gevolg dat ik al snel uit geput raakte. De verloskundige had gelukkig door dat de voorgenomen thuis bevalling, niets zou worden op deze manier. De hoeveelheid weeen die in korte tijd waren komen opzetten en het feit dat ik niet met de pijn om kon gaan, en ook nog eens mijn ontsluiting, dat al uren onveranderd bleef, zorgde ervoor dat ze ons op weg stuurde naar het ziekenhuis.

Eenmaal daar aangekomen, begon het drama pas echt. Nou ja, beetje dramatisch, want ik besef heel goed dat er genoeg vrouwen erger hebben mee gemaakt dan ik hoor. Ik kan wel zeggen dat de herinnering van dit ziekenhuis bezoek, mij erg aan het twijfelen heeft gemaakt bij mijn tweede zwangerschap. Voor mijn gevoel lag ik al zeker drie kwartier te kronkelen van de pijn, totdat de eerste verloskundige kwam kijken. Soms heb je van die mensen, waarmee het direct klikt.... Dat was hier niet het geval en dit mens hoop ik uit de grond van mijn hart NOOIT meer tegen te komen. Het was duidelijk het einde van haar dienst en alles irriteerde haar, waaronder mijn pijn kreten. "Heb je een puf cursus gedaan?" vroeg ze bits. Ik schudde mijn hoofd en dacht bij mezelf; zou ik zo'n moeite hebben op dit moment als ik wist hoe ik moest puffen?! De kraamverpleegster naast mij kreeg een arrogante blik toe geworpen, en een beetje zenuwachtig begon deze mij uit te leggen hoe ik moest adem halen (waarvoor dank!). "En nou is het klaar met je zo te laten gaan, als iedereen dat zou doen wordt het hier een gekkenhuis", snoof de verloskundige. Eh trut (!), dacht ik bij mezelf. Wanneer is je dienst afgelopen? Een beetje tact, als je een doodsbange nieuwe "mom to be" helpt, is geen overbodige luxe.

Het goede nieuws was dat ik door het ritje in de auto van 2 cm ontsluiting naar 6 cm was gegaan. Eindelijk kwamen we ergens. Mijn partner vond het wachten maar niets, en liet dat duidelijk blijken. Het klaag-maar-raak uurtje was begonnen want meneer was moe, had honger en o wat zaten die stoelen ongemakkelijk! Ik was al lang blij dat ik een beetje kon ontspannen, door de pijnstilling die ze me hadden gegeven. Ik ging er dus maar niet verder op in. Het is me wel bij gebleven. In eerste instantie was ik gepland voor een ruggenprik, maar hier was het te laat voor dus kreeg ik een prik in mijn been. Tussen de weeen door werd ik zo rustig dat het voelde alsof ik in slaap viel. Bij iedere wee werd ik weer grof naar de werkelijkheid gesleurd maar eerlijk is eerlijk; de pijn was minder scherp en iets draaglijker.

Bij de volgende controle stond er ineens een heel andere verloskundige aan mijn bed. "Wisseling van de dienst! Ik hoop niet dat je het erg vind?" zei ze met vriendelijke stem. Door de pijn heen, kon ik toch nog even lachen. Totaal niet! Ze legde uit dat ze even ging controleren en dan door moest naar de volgende. Het was namelijk erg druk die nacht. Tijdens de controle knikte ze even naar de verpleegster, die eveneens vervangen was. Een jong meisje, dat een en al rust uitstraalde. Daar had je wat aan! "Ik ga niet meer weg hoor" zei de verloskundige kalm. "Ik zie al zwart haar!"

Ze had het nog niet gezegd toen de drang om te persen in sneltreinvaart kwam opzetten. Het kwam. Nu. Met al mijn kracht probeerde ik... het lukte niet. Nog een keer dan... nee. Na een tijdje bezig geweest te zijn, zakte de moed me in de schoenen. Ik kon het niet. Wat was er mis met mij? Al die tijd gaf de verloskundige aan dat ik naar het "branderige gevoel" moest drukken. Ik voelde dat niet (bij mijn tweede bevalling wist ik ineens wat ze bedoelde haha). Ik werd er onzeker van want het moest dan wel aan mij liggen, toch? De hartslag van de baby daalde. Hij moest er uit. Er werd geknipt. Nog niets. Dan maar extra hulp en een zuster snelde weg om een hulp apparaat te halen. Een knop ging om in mijn hoofd. Ik was nu al 55 minuten aan het persen. Nu zal ik het afmaken ook! Alle woede tegen mijn eigen onkunde, zette ik in voor een laatste duw.... Eindelijk! Nog een keer voor het lijfje. Daar was mijn zoon. Volledig natuurlijk geboren. Pfff...wat een strijd.

Hij werd op mijn borst gelegd en mooiere ogen had ik in mijn leven nog nooit gezien. Op slag verliefd en nog steeds krijg ik tranen in mijn ogen als ik aan dat moment denk. Zo'n volmaakt klein mannetje. Puur geluk.

De uren daarna was ik in een soort roes. Ik was er niet bij. Ik dacht alleen nog maar aan mijn zoon. Wat deed hij het goed! Weeg en meet moment; 3995 gram en 54 cm. Vervolgens wassen en de kleertjes aan die ik al maanden terug als zijn eerste pakje bedacht had. Alles was ineens zo echt. Zo tastbaar. Ik voelde me instant moeder en wist (hoe cliche ook), dat ik van niemand ooit zoveel zou kunnen houden als de liefde die ik op dat moment voor mijn kindje voelde. Iets wat ik later ook weer bij mijn tweede wonder heb mogen ervaren. Ik was (en ben nog steeds) een gelukkig mens. 

In totaal ben ik 10,5 uur bezig geweest, waarvan een slordig uur met de uitdrijving. Achteraf bleek mijn zoontje iets schuin gezeten te hebben, waardoor hij als het ware tijdelijk klem zat in het geboorte kanaal. Meer als een (iets) scheef schedeldakje, heeft hij er niet aan over gehouden.

IMG_116910233862780.jpeg

Inmiddels is Pieter al weer 2 jaar. Wat vliegt de tijd! Hij is een gezonde, sterke en eigenwijze peuter puber, die ik voor geen goud meer wil missen. Ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets miste in mijn leven. Alsof ik geen bestemming had. Sinds de geboorte van mijn zoon is dat gevoel compleet verdwenen. Ik was voorbestemd om moeder te worden en het moederschap geeft me rust en voldoening.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je