{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevallings verhaal. David.

Verhaal en foto serie van mijn eerste bevalling, die van ons zoontje.

Afbeelding blog 'Mijn bevallings verhaal. David.'

THE DAY BEFORE

Ik was laat, 10 dagen. De volgende dag zou ik worden ingeleid en ik was doods bang. Net zo erg voor de bevalling als voor de naald en het infuus. Is dat gek? Ik had van te voren al besloten dat ik geen pijn bestrijders wilde maar met die hele inleiding twijfelde ik. Ingeleid worden was natuurlijk niet echt mijn ideale idee..

The day before ging ik samen met mijn vriend avond eten bij mijn moeder. Ik wilde naar haar toe fietsen, een tocht van 30 minuten, met mijn hoogzwangere buik, zo'n 40 minuten. Ik redde het tot het busstation zo'n 10 minuutjes rijden van ons huis, ik was kapot en gaf mezelf gewonnen, dan maar de bus. De week ervoor was het me nog wel gelukt!  Mijn vriendje reed op de scooter achter mij aan.

We hebben vast lekker gegeten en gepraat over de bevalling en hoe spannend ik het allemaal vond maar eerlijk gezegd herinner ik me helemaal niks meer verder. we waren in ieder geval happy!

2013-09-08%2020-28-56%20P1120379_1451857

THE NIGHT BEFORE

We zijn die avond op tijd naar bed gegaan. Alles stond klaar voor de volgende dag die nog zo ver weg leek. Ik had me er niet op ingesteld dat ik de volgende dag (hopelijk) mijn kindje in mijn arme had. Ik was vooral het zwanger zijn heel erg zat en ik was blij dat het voorbij zou zijn. Geestelijk had ik me (nu terug denkend) niet echt op een bevalling ingesteld.

Midden in de nacht werd ik opeens wakker en het leek alsof ik vanaf mijn navel tot mijn knieën in brand stond! Volgens mij werd ik zelfs schreeuwend wakker. Ik dacht dat weeën langzaam erger zouden worden!! Dit was meteen de volle laag! Mijn vriend hoefde ik niet wakker te maken, dat was hij al. We zijn uit bed gegaan en begonnen met weeën en de tussen tijd te tellen. Ze waren zo heftig en er zat steeds maar een paar minuten tussen. We hebben al na een klein uurtje toen de verloskundige gebeld met het verhaal en ze vertelde ons vast naar het ziekenhuis te gaan. Ik belde mijn moeder en ze kwam ons ophalen. Op naar het ziekenhuis.

Ondanks het midden in de nacht was waren de vriend van moeder en mijn broer ook naar het ziekenhuis gekomen. Mijn broer kwam bij mij kijken en mijn moeders vriend wachte buiten. Ik vond het super lief dat ze waren gekomen. Ik had alleen goed veel pijn en ik had niet echt tijd om een leuk gesprek te gaan voeren ofzo. Ondanks het uren heeft geduurd leek de tijd voorbij gevlogen te zijn. Opeens was het bijna ochtend en mijn broer ging na twijfelen toch maar naar school. Er was toch niks dat hij kon doen en hoe het er nu uitzag ging het nog uren duren.

MORNING CAME, STILL IN LABOUR

De weeën waren heel intens pijnlijk maar het leek alsof er steeds meer tijd tussen ging zitten. Mijn vriend en mijn moeder hielpen me in en uit de douche. Douche was best fijn, het hielp een beetje te relaxen, voor zover dat mogelijk was natuurlijk. Na een uur of 8 a 9 into the procces, kwam de verloskundige mijn ontsluiting checken. Donderslag.. 3 cm ontsluiting. Ik kon wel janken! Waarom zo weinig?! Waarom schoot dit niet een beetje op?!

2013-09-09%2003-58-36%20P1120404_1451858

Ze gaf ons als nog de keuze om vanaf nu dan toch in te gaan leiden. Ik koos er voor om het nog een uurtje af te wachten. Ik was bang voor de bevalling, waar ik op dit moment toch echt binnen in zat.. Hoeveel erger ging dit nog  worden? Maar dat infuus zag ik totaal niet zitten. Het klinkt misschien gek in deze context maar ik ben als de dood voor naalden.. En dan al helemaal te bedenken dat die naald dan in je arm blijft zitten. OMG, ik krijg rillingen als ik hier aan denk! Ja, ik heb tattoos, maar dat is anders!

Na een uur kwam ze terug, ik was geen centimeter opgeschoten, toen brak ik. Ik had de hele tijd nog geen traan gelaten maar bij het idee van wat me te wachten stond hielt ik het niet droog. Ik was zo zo zoooo doods bang! Mijn vriend en mijn moeder probeerde me te kalmeren, met half succes. Echter toen alle apparatuur en de zusters binnen kwamen barste ik opnieuw in tranen uit. In totale paniek besloot ik op dat moment dat als ik zou worden ingeleid ik er iets aan pijnstillers bij wilde hebben. Gelukkig kreeg ik geen weer woord en kreeg ik een knopje waar ik op kon drukke bij elke wee. Morfine. Ik werd helemaal rustig. Alles was opeens best wel mooi en ik voelde me echt stoned, haha! De pijn werd niet verdoofd maar ik kon beter mijn rust pakken tussen de weeën door, die nu weer een paar minuten van elkaar af zaten.

Een uurtje later, een uur lang met een infuus in mijn arm en een morfine pompje in mijn hand, kwamen de zusters de ontsluiting weer checken. Ik was 8 cm, nu huilde ik van blijdschap, het was bijna zover! Maar toch was ik ook bang. De zusters waren mijn kamer nog niet uit of ik voelde een wee die 10x sterker was dan de gewone weeën die ik steeds al had gehad, (achteraf gezien weet ik nu dat dit de eerste pers wee was). Ik schreeuwde het uit en ze kwamen meteen terug rennen. Ze zeiden dat ik ze weg moest puffen. Ik was nu al zo'n 12 uur aan het bevallen en de vermoeidheid begon toch wel toe te slaan, weg puffen, pfff, makkelijker gezegd dan gedaan. Ze checken nog een keer mijn ontsluiting en opeens was ik dan toch al 10 cm en ik mocht persen.

Dit was het moment waar ik naar toe heb gewerkt! Nu moet ik het doen! Maar ik was doods bang en het voelde alsof ik in de fik stond. Ik kon dit niet! 'SNIJ HEM ER ALSJEBLIEFT UIT!', heb ik geroepen. 'Kom op, je kan het!' riepen de zusters en ze hielpen me met tellen. Ik haalde de 10 seconde persen niet, ik denk omdat ik het zelf onbewust aan het tegenhouden was vanwege de angsten die ik had. Het was zelfs zo erg dat toen ze vroegen of ik weer een perswee had, en ooh die had ik, ik loog zodat ik niet hoefde te persen. Ik heb denk ik wel 30x 'Ik kan het niet!' geroepen. Mijn vriend hielt me stevig vast en ik wurgde hem volgens mij bijna maar hij bleef super lief over mijn hoofd aaien. Na een kwartier lang schreeuwen en paniek kwam mijn mama naar me toen en ze zei: 'Niet naar hen luisteren! (De zusters), ga in jezelf, je kan dit.'. Ik werd rustig van mijn moeders rust en begon bij elke wee heel keurig kei hard te persen! Na 5x persen was meneer geboren. Om 15:08.

2013-09-09%2015-20-37%20P1120515_1451860

Het gevoel wat ik had was raar. Ik had mijn ogen dicht. Ik was in mezelf. Opeens werd er een (voor mijn gevoel) groot, nat ding op mijn borst neergelegd dat ik maar even moest vast houden. 'Jezus, wat ben jij glibberig.' is het eerste wat ik dacht, met mijn ogen nog steeds dicht. Ze zeiden dat op het moment dat je je kindje in je arme hebt het allemaal vergeten zou zijn. NIET DUS! Om eerlijk te zijn voelde ik ook niet meteen die intense moeder liefde waar iedereen over gekakeld had. Ik was kapot, letterlijk en figuurlijk. Ik was dood moe en ik wilde rusten en slapen. Maar neeeeee..! Ik moest de placenta er nog uit persen, dat was ik vergeten.. en daarna kreeg ik nog even 8 hechtingen. Gelukkig was ik niet uit gescheurd of geknipt maar blijkbaar was er wel het een en ander kapot.

Toen alles klaar was kon ik pas echt naar mijn kindje kijken. Ik had een zoontje en hij heet David. Ik ben mama. Wat leuk. Zijn voetjes vond ik leuk, zo klein en schattig. Hij heef wel mega tenen, dat heeft hij van zijn vader. Net zoals zijn flap oortjes, ook van papa. Hij heeft mijn dikke lippen, duidelijk. Eigenlijk is dit glibberige ding toch wel heel schattig.

Mijn broer kwam langs, hij was onderhand alweer terug van school. Hij keek zo trots. We waren beide trots.

2013-09-09%2016-12-58%20P1120619_1451861

Mijn beste vriendin uit Friesland was er ook. Ik had haar een bericht gestuurd toen de weeën net begonnen waren. Mijn beste vriend was er ook. Ze hadden een ballon voor me gekocht, haha! Ze wisten niet zo goed wat ze moesten zeggen of hoe ze moesten staan. Vooral mijn beste vriend niet. Ze keken super liefdevol naar kleine mini baby man in mijn armen en konden alleen maar staren.

2013-09-09%2016-21-22%20P1120638_1451861

Toen het bezoek weer was verdwenen waren we zo'n dik uur verder. Ik dacht dat er was afgesproken dat binnen een uur na de bevalling de mama zou worden begeleid in het aanleggen van de baby. De testen, het schoon maken en het aankleden van Daaf was allemaal ook nog niet gebeurt dus geen van het bezoek had hem ook vast kunnen houden. Zo'n twee uur nadat ik was bevallen kwamen er mensen aan zetten, ik vond dit raar maar ik zei niks. Ze deden de tests en alles was perfect in orde. Mijn vriend heeft meneertje aangekleed in de kleertjes die hij zelf had uitgezocht. Hij zag er super schattig uit.

Toen EINDELIJK de zuster kwam opdraven die mij ging helpen aanleggen, was ze echt een stuk saggerijn. Hier over heb ik al een keer eerder een stukje geblogd in mijn aller eerste blog op de mamaplaats site. Ze gooide mijn zoontje zowat op me, ze was echt heel ruw. Hij wilde niet happen, na zo'n 20 seconden rukte ze hem weer bij me weg met de woorden: 'Je hebt geen melk'. Dit was zo'n enorme klap in mijn gezicht dat ik niks kon uit brengen. Ze vertelde me dat ik 'lekker' moest gaan douche en dat ik daarna moest plassen. Als ik had geplast mocht ik naar huis. Toen het plassen niet wilde lukte dreigde ze met een katheter. Wauw.. Ik had net een bevalling van 13 uur achter de rug, iedereen was dood op en dan gaat deze vrouw mij zo behandelen?! Op dat moment heb ik niks gedaan of gezegd. Achteraf heb ik een klacht ingediend en nu ik dit schrijf wou ik dat ik haar een stomp op haar neus had gegeven.. 

2013-09-09%2016-55-17%20P1120779_1451861

Dit is hem dan! Meneer David een paar uur oud. HARTJE!

Ik was blij dat we lekker naar huis konden en lekker tot rust konden gaan komen. Het was ondertussen al 19:00 savonds's toen we ons huis binnen stapte. Onze kat Frits begroeten ons en hij mocht even snuffelen. Mijn moeder was met ons mee samen met mijn andere, kleinere broertje. hij was 12 jaar en oom geworden, haha! hij was super trots. Mijn moeder was dood op, ze had ook niet geslapen, ze was er al die tijd bij geweest en voor me geweest. Toch zat ze lekker te knuffelen met haar nieuwe klein zoon op onze bank. Haar eerste klein kind.

De kraamzorg kwam zich nog even snel voorstellen om 20:00, dat vond ik lief. Ze was ook super lief! En ik was blij dat ze de volgende ochtend bij ons zou zijn. De nacht verliep oké. Bij elk geluidje keek ik in de kinderwagen. Daar liep David in, naast ons bed. We hadden geen wiegje. Ik ben ook meerdere keren wakker geschrokken om te kijken of hij er echt lag en of hij nog wel ademde. Daarbij had ik nog steeds veel pijn.

Dag na dag werd alles beter! We gingen genieten! We hadden een liefdes baby!

2013-09-10%2013-19-59%20P1120892_1451862



👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je