{{ message.message }}
{{ button.text }}

'Mevrouw, ik ben mijn kind kwijt! Heeft u hem gezien?'

In één oogwenk, één seconde, ik dacht hem naast me te horen en nog geen seconde later zag ik hem niet meer. PANIEK!!

Afbeelding blog ''Mevrouw, ik ben mijn kind kwijt! Heeft u hem gezien?''

Het was vroeg in de ochtend toen ik besloot om met Jan naar de winkelstraat te gaan. Ik was nieuwe kleren nodig dus moest er nu echt aan geloven. Nadat we samen Jaap naar school hadden gebracht besloten we eerst met ons tweetjes een ontbijtje te doen. De winkels waren pas om tien uur open dus tijd genoeg. Na ons ontbijtje liepen we de winkelstraat verder in. De eerste winkels openden hun deuren al en zo schoten we als eerst bij de C&A naar binnen. Mijn kleine weglopertje had helemaal geen zin in winkelen. Hij wilde liever op ontdekking gaan. En zo dook hij bij mij onder het kledingrek door, want dat is natuurlijk veel leuker. Ik haalde hem er op mijn beurt weer onderweg, maar hij was het daar uiteraard niet mee eens. Hij bleef wat om me heen hangen en er leek niets aan de hand. Terwijl ik mijn hand door het rek liet glijden en mijn ogen over de kledingstukken liet gaan, was hij druk naast mij geluiden aan het maken. Ik keek naar zijn spelen, het ging goed. Ik ging weer verder in  het kledingrek. 'Wel bij mama blijven hè?' zei ik naast me en meteen keken mijn ogen mee. Huh? Waar is hij? Hij... hij stond toch bij me? Hoe kan dat nou? Nog geen seconde geleden keek ik naast me en was hij er nog! 

Meteen stonden mijn zintuigen op scherp. Ik zocht alle kledingrekken door. Er liep een dame naar het magazijn en even was ik bang dat hij daar tussen de deur door geglipt zou zijn. Ik liep door de winkel, voor mijn gevoel als kip zonder kop, maar volgens mij bleef ik aardig rustig. 'Mevrouw, ik ben mijn kind kwijt! Heeft u hem gezien?' De blonde verkoopmedewerkster die de hele tijd al voor in de winkel stond keek me verbaast aan. 'Uhm... nee... wat had hij aan?' 'Een oranje jas, blauwe spijkerbroek. Hij is ongeveer zo groot.' Ik hou mijn hand op de hoogte die hij ongeveer qua lengte heeft. 'Nee sorry, niet gezien...Heeft u al in de kinderhoek gekeken?' Wat denk je zelf muts! Natuurlijk heb ik daar gekeken! Dat schreeuwt mijn gedachte, maar ik blijf uiterst kalm. 

Hoe langer het duurt voordat ik hem terug vind, hoe meer ik in paniek begin te raken. Okee, waar kan hij zijn? Oh! De Bristol! Misschien is hij naar de roltrappen gegaan! Ik sprint zowat naar buiten, een deur verder naar de Bristol. Maar ook daar is geen Jan te bekennen. Ik loop door naar de Intertoys. Ook niet. Hema? Nee... Dan breek ik. Worst case scenario's gaan door mijn hoofd. Ik zie hem al verdwaald rondlopen en verkocht worden in de mensenhandel. In blinde paniek bel ik mijn moeder. Zij is ooit mijn zusje kwijt geraakt. Of moet ik toch de politie bellen? Nee, eerst mijn moeder. En ondertussen loop ik terug naar de winkel waar ik hem voor het laatst zag. Misschien is hij mij wel kwijt en is hij weer terug gegaan naar de plek waar hij me voor het laatst zag? Terwijl ik in tranen met mijn moeder aan het bellen ben zie ik daar in de verte een klein jongetje op dat zwarte hobbelpaardje voor de winkel zitten. Hij is niet in paniek, zit rustig te spelen. Ik schreeuw bijna door de telefoon dat ik hem zien, hang op en ren naar mijn kleine ontdekker.

'Waar was je nou? Ik was je kwijt!'

'Ikke was in de winkel met de roltrap. Daar wasse meisje, daar ging ik mee pelen. En toen moes meisje weg en was ikke alleen en was ik mama kwijt :(' 

Ik heb hem stevig vast gepakt. En liet mijn tranen even de vrije loop. Dit gaat me nooit meer gebeuren! 

'Kom jongen, we gaan naar huis.'


Hebben jullie wel eens zoiets mee gemaakt? Ik ben benieuwd naar jullie verhalen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je