{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mee naar de uitvaart of toch niet

Afbeelding blog 'Mee naar de uitvaart of toch niet'
90 jaar en nog helemaal opgewekt, vorige maand een groot feest gehad met zelfs optredens van carnavalszangers! Op het laatste moment ging voor mij het feest niet door, er kwam wat tussen. Maar ik stond er niet buiten, ik kreeg filmpjes en foto's via de app. Wat is dat toch handig hé tegenwoordig. Je blijft zo overal van op de hoogte. Die persoon van 90 jaar is mijn oma, sinds mijn opa vorig jaar is overleden is ze hard achteruit gegaan. In het bejaardentehuis ging ze van kamer naar kleinere kamer en een week terug is ze naar een heel klein kamertje verhuisd. Zelfs Quin zijn slaapkamer is volgens mij nog groter. Ze was dement geworden, zag nog maar minimaal en was echt al hulpbehoevend. In eerste instantie wilde ze liever niet verhuizen maar als het dan toch moest dan wel naar een mooie kamer. De eerste avond in haar nieuwe kamer is het fout gegaan. Ze wilde naar de badkamer toe en is onderuit gegleden. Dit is helemaal mis gegaan want sindsdien ging het bergafwaarts met haar. Begin van de week kreeg ik dan ook het bericht dat ze elke dag minder werd en al 3 dagen niets meer had gedronken omdat haar strottenklep niet meer werkte en ze hierin kon stikken. Familie had nog goeie hoop dat ze zomaar kon opknappen of dat het nog 2 weken zou duren. Maar bij dit bericht wist ik wel beter. Ik had al een naar gevoel gehad deze dag, er popte zomaar in mijn gedachte omhoog wat ik zou doen als ze zou overlijden. Ze is katholiek en dan heb je een avonddienst en een uitvaartdienst de volgende dag. Zou ik naar beide gaan of naar 1? Daarna kreeg ik het bericht dat als ik haar nog zou willen zien, dat het nu nog kon. Ik wist even niet wat ik hiermee moest en besloot er een nacht over te slapen. 8 uur en het geluid klinkt van een smsje. Het is van mijn partner en het geeft de doorslag. Ik ga vanmiddag naar oma toe om afscheid te nemen. Eerst Quin maar is een ochtendje naar de peuterspeelzaal en daarna een kleine 2 uur in de auto. Quin kent mijn oma eigenlijk niet, ja van foto's. Maar hij heeft haar denk ik 6 keer gezien, misschien iets vaker. Zodra we  na een lange rit samen met Quins opa de kamer van mijn oma, voor Quin omi, binnenlopen voelt het goed dat ik toch ben gegaan. Quin is eerst wat verlegen en fluistert omdat omi ligt te slapen. Even daarna duikt hij de tas in om te kijken wat voor speelgoed ik heb meegenomen voor hem en begint te spelen. Terwijl hij lekker aan het spelen is zien we dat de ogen van omi opengaan als Quinten wat zegt. Je ziet haar luisteren maar ze kan geen enkele respons meer geven. Dit is de eerste keer weer sinds 4 dagen. Als we weer in de auto zitten naar huis ben ik blij dat we zijn geweest. Ik heb op mijn manier afscheid kunnen nemen en haar kunnen laten genieten van het aanwezig zijn van haar achterkleinkind, dit voelde voor  mij als een klein cadeautje aan haar. Vanochtend gaat mijn telefoon en ik weet precies waarom hij gaat. Wanneer ik hem oppak krijg ik het bericht dat mijn oma net is overleden. Het eerste wat er in mij opkomt als ik heb opgehangen is de vraag hoe ik dit ga doen met Quin. Kan je een peuter meenemen naar een begrafenis? Zal ik anders zelf de avond ervoor naar de avondmis gaan en de dag erna met Quin even bij de koffie na de uitvaart naar binnen lopen of juist al na de dienst zodat hij niet wordt buitengesloten? Ze was er zo trots op dat ze een achterkleinkind had. Eerst maar is kijken wanneer de uitvaart is en of Quins' papa dan alweer terug is van het schip.  

Tags: #Kids & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je