{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zomaar een dag...

Afbeelding blog 'Zomaar een dag...'

Het is ochtend, een doodgewone ochtend in de vakantie. De kinderen zitten in hun pyjama voor de televisie, ik zit met een kop thee achter de PC. Ik lees mijn mail, kijk wat er afgelopen nacht is gebeurd in de wereld en scrol even door mijn Facebook. We hebben niks op het programma vanochtend, dus we starten lekker rustig op.

Ik besluit even te gaan douchen. Ik zeg tegen Celine en Tristan dat ik ga douchen en dat we daarna gaan aankleden. Dit verloopt wonderbaarlijk soepel. Ik ben blij, want dit kan heel anders.

De ochtend kabbelt voort. Ik heb vannacht verkeerd gelegen, dus flink last van mijn rug. Omdat ik even geen zin heb in strijd, dus ik kies voor de gemakkelijke weg. De televisie blijft aan. Om half 12 is het toch echt tijd om in actie te komen. We lunchen wat en dan is het bijna tijd om de deur uit te gaan. Celine heeft een creatieve middag in het wijkcentrum: echt iets voor haar. Geef haar wat te knutselen en ze is gelukkig. Je maakt haar gelukkiger met een pak glitterstiften dan met een luxe Barbie o.i.d. Vooruit, Lego Friends doet het ook altijd goed, maar verder is ze niet zo van de dure spullen. Gelukkig maar.

Ik geef aan dat het tijd is om de schoenen aan te trekken, omdat ik zo de deur uit wil, omdat we anders te laat komen. Celine trekt gelijk haar schoenen aan. Tristan weigert. Nog een poging: "Tristan, ik ga nu naar boven mijn spullen ophalen, als ik beneden kom, wil ik dat jij je schoenen aan hebt". Geen reactie, maar aan zijn houding merk ik dat hij mij gehoord heeft. Zo'n tv blijft fascinerend. Als ik weer beneden kom, hangt Tristan in exact dezelfde houding als vijf minuten daarvoor voor de tv. "Ik weet niet waar mijn schoenen zijn", is zijn excuus. Op dat moment weet ik al dat hij niet verder heeft gekeken dan onder de salontafel, dus ik ga zelf maar op zoek. Uiteindelijk vind ik zijn schoenen in zijn slaapkamer. Fijn jongen, als je dat nu meteen had gezegd, had ik ze net al meegenomen. Ik trek hem zijn schoenen aan en vraag hem de televisie uit te zetten. Tristan weigert. Ik verlaag mijn stem, en geef hem nu de opdracht de televisie uit te zetten. De begintune van 'Blaze' klinkt door de kamer. Ik ga naast de televisie staan en zeg dat ik op drie de televisie zelf uit zet. Tristan klemt de afstandsbediening in zijn handen, maar niet om op de uitknop te duwen. Als het beeld zwart wordt, omdat ik op de uitknop heb geduwd, gaat het mis. Daar is 'BOOS'. "Nou, mama, ik wou Blaze afkijken". Al mijn argumenten ten spijt, maar niks helpt om hem te overtuigen dat we echt weg moeten. Dat Celine anders te laat komt en misschien niet meer mee kan doen, interesseert hem niet.

Na tien minuten met rust laten, op hem inpraten en nog meer geduld, kunnen we eindelijk weg. De weg naar het wijkcentrum verloopt moeizaam. Tristan heeft duidelijk andere plannen dan rustig met ons meelopen. Hij moppert, loopt bijna onder een fiets, rent de speeltuin in, blijft stil staan en doet vooral niet wat er van hem verwacht wordt.

Bij het wijkcentrum aangekomen, is Tristan al snel verdwenen. Naar de speelhoek, dat kan niet anders. Ik besluit het te laten voor wat het is, zo kan ik Celine inschrijven voor vanmiddag. Zodra ik dat gedaan heb, staat Tristan weer naast me en loopt mee de zaal in. Bij het zien van al die leuke dingen, besluit hij ter plekke dat alles wat wij vanmiddag zouden gaan doen niet belangrijk meer is, hij wil blijven. Dat hij te jong is, is bijzaak. Hij wil het, dus het gebeurt. Helaas voor hem, gaat deze vlieger niet op. Ik kus Celine gedag, til Tristan op en verlaat het wijkcentrum. Buiten zet ik hem op de grond en vertel dat we nu naar de supermarkt gaan om eten te kopen voor vanavond. Hij mag kiezen welke groente en welk vlees we eten. Celine is er toch niet bij, dus daar kan geen ruzie om ontstaan. Hij vindt het een goed plan, maar dan ziet hij de speelkubus die op het plein staat. Ik knipper met mijn ogen en weg is hij. Met een grote grijns staat hij boven op de kubus en doet alles om maar niet mee te hoeven. Joy, nu mag ik hem hier weer uit zien te krijgen. Hij lacht me uit, klimt en klautert in alle hoeken waar ik hem niet kan pakken en geniet. Ik niet. Na tien minuten heb ik hem eindelijk uit de speelkubus weten te krijgen. Kwaad, omdat ik hem consequenties opleg voor zijn gedrag.

Onderweg naar de stad hebben we een gesprekje over goed en fout en hij snapt het. Hij snapt dat ik net boos was en hij snapt dat zijn gedrag niet leuk was. Prima, mission accomplished. We huppelen, doen wedstrijdjes, spelen 'ik zie, ik zie' en kletsen vrolijk. Hij zegt vieze woorden, ik zeg dat hij voor straf met blote voeten naar bed moet. Het is gezellig. Als we langs een gym komen (guilty pleasure: Pokémon Go) mag hij met Chikorita 'knokken'. Hij geniet.

Omdat het middag is, is de ijssalon al open. De ruim anderhalve meter hoge ijsco staat uitnodigend op de stoep. "Ik wil een ijsje", reageert Tristan hierop. Ik leg hem uit, dat dat er vandaag even niet inzit. Ik ben mijn pinpas vergeten en heb nog maar een paar euro contant. Als ik daar ook nog een ijsje van moet kopen, ben ik bang dat ik niet genoeg meer heb voor het avondeten. Tristan denkt daar anders over. Boos trekt hij zijn hand terug en begint te gillen. Verschillende voorbijgangers kijken op. Ik trek me er niet veel van aan, ik ken dit gedrag.

In de supermarkt aangekomen, mag hij een zelfscan pakken. Hij de scan, ik het mandje. We zijn een echt team. Ik pak de boodschappen, hij scant ze en legt ze in het mandje. Omdat hij dorst heeft, mag hij van mij een flesje drinken uitzoeken. Na vijf minuten dubben over de kleur is hij eruit, het moet de rode worden.

Onderweg naar huis begint het al moeizamer te gaan. Hij treuzelt, hij zeurt weer om een ijsje, hij wil alles en toch weer niets. Onderweg naar huis is het tijd om Celine weer op te halen. Zoals wel vaker na een activiteit in het wijkcentrum, krijgt ze wat lekkers mee. Een zakje snoepjes dit keer. Tristan krijgt er ook één. In gedachten zie ik die snoepjes al op straat liggen, dus ik stel voor de zakjes in mijn tas te doen en ze thuis open te maken. "Nee, dit zijn mijn snoepjes", reageert Tristan fel en klemt het zakje in zijn vuist. Duidelijk. Ik geef nogmaals aan, dat hij het zakje thuis open mag maken, omdat ik bang ben dat anders zijn snoepjes op de grond vallen. Hij knikt beamend.

Vlakbij huis komen we een bekende tegen. We begroeten elkaar en kletsen even bij. Op dat moment hoor ik een gil en een huilende Tristan. De snoepjes stuiteren over straat. Hij wil ze oprapen om ze op te eten, maar dat mag niet van mij. En dan barst de bom. 'BOOS' komt nu in alle hevigheid langs. En hij blijft ons achtervolgen tot thuis. Helaas blijft het niet alleen bij woorden. Ik krijg meerdere keren een klap van Tristan. Frustratie, dat weet ik wel, maar ik heb er moeite mee. Na de zoveelste strijd vandaag is mijn lontje erg kort geworden.

Thuis stuur ik Tristan meteen naar zijn kamer. Ik moet even tot mijzelf komen. Even bijkomen, om te voorkomen dat ik dingen zeg waar ik spijt van krijg. Vijf minuten later komt Tristan weer beneden. Hij is alles weer vergeten en vergeven. Ik niet. Ik voel me schuldig. Schuldig dat ik mijn kind niet aan lijk te kunnen. Ben bang dat ik tekort schiet in mijn opvoeding. En schuldig, omdat ik er even niet kan zijn voor hem. Ik weet nl. heel goed dat het hem ook 'gewoon' overkomt. Dat hij hier ook niet altijd invloed op heeft. Deze gedachte verzacht iets, maar kan niet voorkomen dat ik de rest van de avond met een rotgevoel blijf zitten.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #boos, #kleuter

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je