{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zo rijk

Afbeelding blog 'Zo rijk'

Gisteravond, zo rond de klok van 21.00 uur, liet de kleine van zich horen. Dit gebeurt alleen als er iets is, dus ging ik bij hem kijken. Hij had de deken van zich afgetrapt en had het koud gekregen. Ik legde zijn dekentje over hem heen en ging een paar keer met mijn hand over de achterkant van zijn hoofdje. Binnen no-time sliep hij alweer en beneden had ik een film op pauze staan, die ik samen met vriendlief aan het kijken was. Maar ik bleef bij ons zoontje zitten.

Ik luisterde naar zijn rustige en regelmatige ademhaling. Ik dacht terug aan de vele avonden en nachten, zo'n twee jaar geleden, dat hij ons wakker hield en geen enkele voeding binnen kon houden, waardoor hij constant honger had (dat breekt mijn moederhart nog steeds). Ik realiseerde mij dat hij nooit meer dat kleine ventje zal zijn van toen. Sterker nog, hij zal alleen maar groter worden.
Ik had het verlangen om hem uit bed te halen en hem vast te houden. Maar een slapende peuter moet je - net als een slapende baby - niet wakker maken. Dus ik gaf hem een laatste kus en ging naar beneden. Niet wetende wat voor nacht het zou worden.

Meneertje is in totaal 5 keer wakker geworden. De eerste 3 keer ging ik naar hem toe. De 4de keer maakte ik mijn vriend wakker en de 5de keer besloot ik dat de kleine ook wel een nachtje zonder zijn geliefde schaap kon doorbrengen (en inderdaad stopte zijn geroep om Schaap ook binnen een paar tellen).
En toen kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik droomde dat ik ergens was met vriendlief, de kleine en mijn vaders vriendin. De kleine was met mijn vaders vriendin mee en toen werd hij overreden. Dit zag ik niet, dit hoorde ik in mijn droom. Opeens waren we thuis, ik stond in de kamer van de kleine en dacht: Hij zal dit allemaal nooit meer gebruiken.
Vervolgens pakte ik Nijn van zijn commode (na Schaap zijn favoriete knuffel) en liep naar beneden. Daar zat mijn vriend op de grond, tegen de muur aan. Hij huilde niet, maar zo somber hoop ik hem nooit echt te zien kijken. Ik weet dat ik wel huilde, ik hyperventileerde op een gegeven moment en vroeg me hardop af waarom ons mannetje nu dood was en niet ik. Hij was nog maar twee jaar geweest.

Toen werd ik wakker met een bonkend hart. Ik dacht eraan mijn vriend wakker te maken en bij de kleine te gaan kijken. Aangezien de nacht al zo onrustig verlopen was, besloot ik iedereen te laten slapen en probeerde zelf ook weer te gaan slapen. Dit duurde even.

Deze ochtend herinnerde ik mij de droom weer en luisterde naar de geluiden van mijn vriend en ons kind die naar beneden gingen (zondag is mijn uitslaap-dag). Slapen lukte niet meer. Dus lag ik mezelf te bedenken met hoe rijk we eigenlijk zijn met ons gezonde mannetje in ons leven.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je