{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zal ik ooit weer werk vinden?

Vandaag moest ik weer naar het UWV voor een evaluatie gesprek. Zoveel gedachten in zo'n korte tijd...

Afbeelding blog 'Zal ik ooit weer werk vinden?'

Mijn eigen wekker ging vanochtend om 8:30. Ons zoontje had om 8:00 al wat gedronken bij me en is lekker verder gaan slapen. Ik wilde hem dan ook zo lang mogelijk laten liggen. Eerst maar even een bak koffie en mamaplaats checken. De camera staat ondertussen gericht op ons zoontje zodat ik het kan zien als hij eventueel wakker word. Mijn schoonmoeder zou om 9:30 komen om op ons zoontje te passen. Ze was er al om 8:45 en eigenlijk kwam dat me wel goed uit. Nu kon ik haar mooi voor de camera installeren terwijl ik me ondertussen klaar ging maken. Om 9:40 was het toch tijd om de kleine dreumes wakker te gaan maken, want ik moest om 9:50 weg om de bus van 10:06 te halen. Mijn schoonmoeder had hem ook wel op kunnen vangen als hij wakker werd en ik al weg zou zijn, maar ik vind het fijner als hij lekker vertrouwd wakker kan worden. Ik aai hem over zijn rug en zijn hoofdje en hij draait zich nog even lekker om. Wat is hij toch lief. Maar hij moet toch echt wakker worden. Zachtjes fluister ik zijn naam en zeg dat het tijd is om op te staan. Na nog een paar keer draaien met zijn hoofdje besluit hij om zijn ogen te openen. Ondertussen aai ik hem nog even lekker waardoor er een lach op zijn gezicht verschijnt. Ik vertel hem dat ik zo weg moet, maar dat oma benden is en op hem zal passen. Dan til ik hem naar beneden en geef mijn schoonmoeder de laatste instructies. Ze red zich wel met hem, maar ze wil de dingen zoveel mogelijk doen zoals ik het doe. Nog een laatste check of ik alles heb wat nodig is, documenten zijn gemaild? check! Ov-chipkaart opgeladen? Check. Leesvoor voor in de bus? Check! Telefoon en beurs? Check! Weet ik welke lijn bus ik moet hebben? Check! Daar gaan we dan. Ik neem afscheid van mijn zoontje en zeg dat ik van hem houd.

Zodra ik buiten ben word ik een klap uit mijn warme liefdevolle roes gescheurd. Wat een vies, nat koud weer! Ik denk nog bij mezelf dat ik de tijd die ik vanochtend nam om mijn haar te fatsoeneren beter anders had kunnen besteden. Tegen de tijd dat ik bij de bus ben vrees ik dat ik eruit zie alsof ik zo onder de douche vandaan ben gesprongen. Het valt gelukkig mee. De andere mensen die bij de halte wachten zijn ook niet al te vrolijk vandaag. Er komen nog een paar scholieren bij, maar niemand word deze ochtend begroet. Aan de overkant zie ik een meisje lopen met ietwat stevige benen. Mijn blik glijd naar mijn eigen benen. Die zijn ook wel eens dunner geweest... 10:08 komt mijn bus eraan. Mooi, dan ben ik dus mooi op tijd bij het UWV. In de bus begin ik te lezen in een tijdschrift. Hier stuit ik ook nog eens op een verhaal van iemand die te dik is en hier graag wat aan wil doen. Na dit stukje besluit ik voor mijzelf dat ik het gewoon ga doen. Ik wil mijn lichaam weer terug! Dus ik ga weer gezonder eten en dagelijks een thuissportsessie van minstens een half uur beginnen. Bijna triomfantelijk loop ik de bus weer uit richting het gebouw waar ik moet zijn. Ik denk nog even of ik naar huis moet bellen om te vragen of alles nog goed is. Ik doe het niet. Mijn schoonmoeder heeft zelf 3 kinderen groot gebracht en heeft wel vaker opgepast. Die redden zich wel. Ondertussen zie ik allerlei mensen om me heen. Een vrouw met een te grappige kreukelhond. Een dame die netjes gekapt en gekleed is en boos naar de lucht kijkt. Vader en zoon die in dezelfde regenjas lopen. Zodra ik merk dat iemand ziet dat ik kijk, kijk ik snel weg. In mijn eigen dorp zeggen de meeste mensen hoi tegen elkaar als je langs elkaar loopt. Maar in de grote stad is dat niet zo. Ondertussen dwalen mijn gedachten af naar de moeders op mamaplaats. Hoe zal hun dag zijn, vandaag? Gaat het wel goed met degenen die al even niet geblogt hebben? En zal de mama 2 be ook al mama zijn? Ze heeft gisteren geen update gepost, due het kan zomaar zo zijn. Of misschien ligt ze nu op dit moment zelfs te puffen... Ik ben bij het begouw aangekomen en zie dat het al 40 seconden lang 10:45 is. De tijd van mijn afspraak. Hoewel ik wel een tijd met en afspraak heb word er hier binnen toch met een nummer systeem gewerkt. Ik wacht netjes mijn beurt bij de balie af, krijg en nummer en word al opgeroepen voordat ik plaats kan nemen in de wachtruimte.

Binnen tien minuten was ik weer buiten. Volgens het UWV deed ik genoeg mijn best om werk te vinden, maar heb ik gewoon het geluk nog niet gehad. Ik heb nog laten weten dat ik de tijd voel dringen ( in mei loopt mijn WW af ) en dat ik wel graag omgeschoold zou willen worden. Helaas kan het UWV me daar niet bij helpen. Als ik zoiets wil, zal ik dat zelf moeten regelen en betalen. Daar ging de hoop die ik toch een klein beetje had. Vroeger had het UWV nog wel een potje voor mensen die langdurig werkeloos waren. Tegenwoordig is dit potje allen nog voor 50+. Ik prijs me zelf maar gelukkig dat de WW zelf in ieder geval nog wel betaat. Zo heb ik toch een beetje uitstel van executie ;) Het idee van omscholen laat me echter niet los. Ik weet dat opleidingen niet goedkoop zijn en dat je de tijd die je daar aan kwijt bent dus niet meer over hebt om geld te verdienen... Toch heb ik het gevoel dat als ik het niet doe ik geen stap meer verder kom. Ik deed altijd prodcutiewerk en daarvoor moet je flexibel zijn. Nou ben ik dat op zich nog aardig, maar onze kleine druemes wat minder. Ook heb ik veel ervaring in de verkoop, callcenter en op de receptie. Maar het is alweer een paar jaar geleden dat ik dat gedaan heb, dus de voorkeur gaat toch uit naar mensen die recentere ervaring hebben. Het voelt een beetje of ik vast zit en ben soms bang dat ik gedoemd ben om werkeloos verder door het leven te gaan. Gelukkig heeft mijn vriend wel werk, dus we zullen niet gelijk aan de grond komen te zitten als mijn WW straks afloopt. Maar we moeten dan wel meer opletten op de uitgaven en sparen zit er dan ook niet in. Buiten dat wil ik ook zelf heel graag weer aan het werk. Contact met mensen en me nuttig voelen. Tuurlijk geniet ik er 1000% van om bij onze kleine dreumes te zijn. Maar als ik bijvoorbeeld 20 uur in de week zal gaan werken heb ik nog steeds genoeg tijd voor hem en kan ik er ook echt naar uit kijken om hem weer te zien. Zoals nu. De bus stopt alweer bij de halte waar ik eruit moet en terwijl ik de weg oversteek denk ik weer aan die heerlijke glimlach die me straks zal begroeten. Ik loop langs de snackbar en bedenk me dat het wel lief zou zijn om een patatje mee te nemen als verassing en bedankje voor mijn schoonmoeder. Daar gaat mijn goede voornemen op een gezonder leven alweer. Maar het maakt niet uit. Het is nog steeds rotweer en terwijl ik verder naar huis loop word ik overdonderd door een intens gevoel van geluk. Ik heb een lief zoontje die super zijn best doet en (bijna) altijd vrolijk is, ik heb een vriend die voor ons werkt, zodat we financieel niet al te veel zorgen hebben en ik heb een schoonmoeder die ook nog eens mijn vriendin is. Ik heb nog veel meer, maar deze dingen zorgen er nu in ieder geval voor dat het weer mij er niet van kan weerhouden om mij zo gelukkig te voelen. Misschien ga ik volgende week proberen om weer wat vorm in mijn lichaam te krijgen. Ik ga ook uitzoeken wat voor mij de mogelijkheden zijn om een carriere switch te maken. Als iemand nog tips heeft zijn ze meer dan welkom ;) Maar voordat ik dat allemaal ga doen kijk ik door het raam en zie mijn schoonmoder op de bank en mijn kleine dreumes die met zijn grote beer aan het spelen is. 

We gaan zo eerst lekker een patatje eten en ons gelukkig voelen :D

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je