{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wereldproblemen? Ik kijk weg!

Er is zoveel leed op deze wereld. Dagelijks zie ik verschillende posts hierover verschijnen, en eigenlijk kijk ik dan graag even weg.

Afbeelding blog 'Wereldproblemen? Ik kijk weg!'

De ellende op deze wereld, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Ik weet dat het bestaat, ik heb dingen met eigen ogen gezien, maar ik voel me vaak zo machteloos. Sociale media helpt dan niet echt. Op mamaplaats lees ik posts over miskramen en postnatale depressies, op facebook over schietpartijen, vluchtelingen of human trafficing en het liefst scroll ik er snel overheen.

Al die pijn, kinderen die hun ouders verliezen, ouders die hun kinderen verliezen. Mensen die beschadigd zijn of worden voor het leven. Ik word er verdrietig van. Of het nu door de hormonen komt, door de dimensie die ouderschap toevoegt aan je leven of dat ik stiekem altijd al zo’n zacht gekookt eitje was, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het liefst wegkijk, het liefst onwetend blijf. Want dan blijft het niet aan me plakken. Dan hoef ik er niet over te denken, verdrietig te worden en me onmachtig te voelen.

Het nieuws vermijd ik en heftige berichten of foto’s op facebook probeer ik te negeren. Vorig jaar deed ik dit toen het over MH17 ging. De eerste dag zat ik aan de buis gekluisterd en voelde ik me misselijk van verdriet. Daarna probeerde ik de berichtgeving te vermijden, of heel gericht te kijken en te besluiten of ik dit wel wilde weten. Nu is het de vluchtelingenkwestie. Iets wat ineens een hot topic lijkt te zijn nu er beelden van een levenloos kinderlijfje de wereld overgaan. Beelden die vastkleven op mijn netvlies. Ik kan er niet omheen, facebook staat er vol mee, er wordt volop over geblogd. En ik lig ervan wakker, ik krijg een knoop in mijn maag. Leef me (veel te veel) in en velen met mij.

Het is heel dubbel. Ergens wil ik het oplossen, het verdriet en de pijn wegnemen of verzachten. Dat ik dat niet kan, voelt machteloos. Ook al kan ik pakketjes opsturendraagzakken weggeven of een vluchteling onder mijn hoede nemen, uiteindelijk lost dit het probleem niet op. Het probleem van de pijn en het verdriet bij die ander, of de onrust op deze wereld.

En dan kom ik weer bij mijn oplossing. Ik kijk weg, ik steek mijn kop in het zand en denk ‘Lord have mercy’.

Doe jij dat ook wel eens? Wegkijken als er iets ergs gebeurt zodat je niet geraakt wordt?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je