{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wees blij dat je kinderen hebt!

En waarom die opmerking zuigt

Afbeelding blog 'Wees blij dat je kinderen hebt!'

Voor ik kinderen kreeg, had ik allerlei fantasieën en dromen over hoe dat zou gaan. Omdat ik uit een meisjesgezin kom, was dat ook het enige waar ik mij iets bij kon voorstellen. Als kind waren mijn zusjes, vriendinnetjes en ik vooral bezig met knutselen. We zaten aan tafel en kleurden prinsesjes met krullen, wapperende jurken en glinsterende schoenen. Destijds woonden we aan het water, waar we eendjes voerden in de lente en schaatsten in de winter. Mijn mooiste jeugdherinnering was dat onze straat open lag en we met de hele buurt in het weekend een plattegrond bouwden van huisjes. We hadden, samen met bevriende gezinnen uit de straat, een abonnement op het zwembad in Noordwijk. Daar brachten we onze zomers door. Ik had een fijne jeugd. Een beschermde jeugd. Dat wilde ik ook voor mijn kinderen.

Hoe moeilijk zou dat zijn? Wie mij volgt, weet dat het zwanger worden geen probleem was. Maar zwanger zijn wel. Eerst met onze dochter, die niet levensvatbaar bleek. Daarna met onze zoon die na de geboorte allerlei gezondheidsproblemen bleek te hebben. De zwangerschappen waren zwaar. HG (overmatig braken) in de zwangerschap, met invaliderende bekkeninstabiliteit dat later de ziekte van Bechterew en het hypermobiliteit syndroom bleek te zijn. Naast de stress om de gezondheid van onze kindjes, was er ook veel lichamelijke pijn en stress. Maar wat waren ze het waard.

En toch, ik verlangde heel erg naar een meisje. Misschien omdat ik daar altijd vanuit ben gegaan, aangezien ik zelf uit een meisjesgezin kom. En waarschijnlijk is dit verlangen nog meer aangewakkerd door het verliezen van onze dochter. Misschien heeft het er altijd al gezeten. En misschien maakt dat niet uit. Feit is dat ik het nog steeds zo voel. En ondanks dat daar altijd negatieve reacties op komen, blijf ik het eerlijk vertellen. Ik wil een meisje.

En altijd, zonder uitzondering, komt er dan een heel boze moeder of vrouw met een kinderwens waarbij het niet lukt. Zij gooit er een opmerking in waar de woede vanaf spat 'wees blij dat je kinderen kunt krijgen!' of 'wees blij dat je überhaupt kinderen hebt!' Ik krimp ineen bij zulke opmerkingen. Zo dacht ik ook kort na het overlijden van Pip*. Ik was zo boos, verdrietig en jaloers dat ik om mij heen sloeg en klauwde naar iedereen die zeurde om een slapeloze nacht (wees blij dat je wakker wordt van en huilende baby! Die van mij is dood!), krampjes (ugh ik wou dat die van mij krampjes had, maar ze is dood), of wat dan ook. Van mij mocht niemand zeuren, want IK had het erger.

En toen mocht ik eindelijk echt mama worden. Twee keer zelfs. Zoon nummer een was het mooiste kind dat ik ooit gezien had, met blonde krullen, helderblauwe ogen en een snoezig dopneusje. Maar als vrij snel ging het niet goed met zijn gezondheid. Een opname en operatie volgden. Helaas ontstonden er complicaties waardoor hij nog een keer geopereerd moet worden. Daar bovenop kwam een auto-immuun ziekte en als klapper op de vuurpijl: autisme. En waar iedereen altijd zo lyrisch is over kinderen met bv het Down syndroom (ze zijn zo vrolijk en hartelijk!) verstommen de blije gezichten al gauw wanneer je de A-bom laat vallen. Want aan autisme is niets grappig. Ja er zijn er een paar die graag praten over hun puurheid en hun eerlijkheid. En ja, dat is hij. Hij is zelfs grappig! Ik lig regelmatig in een deuk om hem. Maar autisme is NIET grappig.

En het lachen is mij inmiddels geheel vergaan nu zoon nummer twee ook autistisch lijkt te zijn. Hij was mijn perfecte engeltje tot hij 18 maanden was. Prachtige groene ogen en hetzelfde kleine dopneusje als zijn broer. Hij was lief, zorgzaam, hield van alles en iedereen. Bij elk kind dat kleiner was dan hij, zei hij: 'aw mooie baby!' God wat was ik blij met dit kind. Het verdreef mijn wens voor een dochter. Ik voelde mij zo rijk met deze blonde Goden. Maar autisme, jij vieze vuile bitch, hebt alles verpest voor ons.

Er zijn momenten dat ik mijn kinderen niet meer herken. Waarbij ik mij op wil sluiten op het toilet, om niet geschopt te worden en niet te luisteren naar het gekrijs. Waarom? Omdat hij iets specifieks wil, zoals een hamburger van die ene snackbar die niet open is. En opvoeden, consequent zijn, dat niet toelaten als moeder? Ik hoor het commentaar al. Ik zou zeggen: kom het eens proberen. Je houdt het nog geen 24 uur vol.

Vaak hoor ik: wat is het knap van jou dat jij dit alles doet. Maar heb ik ooit een keuze gehad?

En ja, ik wil nog steeds een meisje. En ze komt ook heus wel. Ik heb niet voor niets jaren gestoken in het onderzoek om zekerheid te krijgen dat de volgende ook echt een meisje is. Ik laat autisme niet in de weg staan van mijn droom. En daar zal ik vast genoeg commentaar op krijgen. Want waarom zou je bewust het risico nemen? Omdat het MIJN leven is. Dus bring it on. Ik ben er klaar voor.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je