{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wat een reactie teweeg kan brengen

Gehoorproblemen

Afbeelding blog 'Wat een reactie teweeg kan brengen' Achtergrond blur afbeelding

Nolan is met de blokken aan het spelen en ik zit naast hem. 'Nolan, wat ben je aan het doen?' Vraag ik. Hij kijkt op en lacht naar me. Daarna speelt hij weer verder met de blokken. Ik zeg nog eens 'He, kan je mama horen?' Hij kijkt weer naar mij en begint nog harder te lachen. Ik ben helemaal verbaast en denk bij mezelf; volgens mij is het al 2 maanden terug dat hij zo alert reageerde op geluid. Blij vertel ik het aan mijn vriend en besef me ineens hoe gek het eigenlijk is dat ik hier zo uitgelaten over ben. 

Je kent het wel, de standaard gehoorscreening die ze tegenwoordig bij alle kindjes doen als ze 2 weken oud zijn. Zo ook bij Nolan. Alleen kregen wij bij de eerste test geen resultaten te zien, en helaas bij de 2e test ook niet.. En nee bij de 3e test ook niet. 

Nolan was 6 weken oud toen er met de BERA-test werd vastgesteld dat hij een gehoorverlies heeft van 70dB. De meeste mensen weten niet wat dit inhoudt, maar om het even grofweg neer te zetten: Als je met een normaal volume praat is dit ong. 60dB. Stofzuigen ligt zo rond de 80/90 dB. De meeste mensen horen vanaf 0-10 dB. en vanaf 30dB vergoed een verzekering een gehoortoestel.

Het moment dat we de uitslag van de BERA-test kregen staat nog op mijn netvlies gegraveerd. Alles wat de audioloog heeft gezegd in dit gesprek is langs mij heen gegaan, toen we in de auto zaten ben ik begonnen met huilen. 'Hoe kan dit nou?' vroeg ik me af.

Nolan word over iets minder dan een maand 1 jaar. En ik kan me er nog niets bij voorstellen, ik heb van alles geregeld. Vooral omdat ik stiekem heel graag dit jaar wil afsluiten, verder wil en ook meer wil genieten het komende jaar. 

Nog steeds heb ik het er vaak moeilijk mee dat hij mij niet goed kan horen. Ondertussen heeft hij ook al een half jaar vocht achter zijn oren waardoor hij nog minder hoort. (laten we maar gewoon zeggen niks.)

Eigenlijk is het niet zozeer het feit dat hij slechthorend is waar ik het moeilijk mee heb, maar vooral alles wat erbij komt kijken. Of de mensen die zeggen 'Ach, gelukkig kunnen ze tegenwoordig heel veel met hoortoestellen' Of 'Het komt wel goed hoor, je hebt tijd zat, hij leert het wel.' 

Jaahaa.. Nee. We hebben geen tijd zat, de eerste 2 jaar van een kinderleven zijn cruciaal voor de ontwikkeling van de taal en spraak. Dus nee, we hebben geen jaren. En ja ze kunnen veel met hoortoestellen, maar nee hij wordt daar niet ineens horend van. Hij kan er hoogstens iets beter mee horen en proberen mee te komen in de 'horende' wereld. 

Wat mij zo zwaar valt is dat het genieten ontzettend moeilijk word. Dat ligt ook aan mij, daar ben ik me wel van bewust. Ik kan mezelf alleen niet tegenhouden om onbewust te testen of hij iets hoort. 'Nolan?! Nolan?! Hoor je mij?' 'Nolan, kan je mama horen?' (Een tik op de tafel of gerammel met sleutels bij binnenkomst) Hij kijkt 1 keer en ik spring  een gat in de lucht. Hij kijkt niet en ik vraag me weer af of het allemaal wel goed komt. 

We krijgen regelmatig een gezinsbegeleider thuis, waar ik heel dankbaar voor ben. Alle vragen kan ik aan haar stellen en ze heeft altijd erg veel tips en trucs voor de communicatie en aandachtspunten. We hebben elke 2 weken les in gebarentaal en daar moeten we thuis mee oefenen. Over een kleine week krijgt Nolan buisjes en hopelijk gaat hij dan weer iets beter reageren. Als dat niet het geval is moeten we toch gaan kijken naar een implantaat. Dat traject gaan we trouwens sowieso al in, dus daar komen nog meer onderzoeken aan. 

Als Nolan 1,5 is mag hij naar een behandelgroep waar ze zich richten op de spraak-taal ontwikkeling, logopedie en gebaren. Dit is 2 ochtenden in de week en hier moeten we hem ook naar toe brengen en halen. 

Soms zou ik zo graag even.. geen gebaren leren.. geen huisbezoeken.. geen brieven over vervolgstappen.. niet heel de dag gehoorapparaten terug stoppen in Nolan zijn oren (Omdat hij het zo leuk vind ze uit te trekken).. niet heel de dag door testen of hij wel of niet iets hoort.. geen afspraken in het ziekenhuis.. geen testen in het audiologisch centrum.. geen schuldgevoel als je even niet de tijd hebt om te oefenen.. Soms is het zo ontzettend zwaar! Het liefste wil ik gewoon genieten en met de 'normale' zaken bezig zijn in plaats zo te focussen op alles wat te maken heeft met gehoor. 

Misschien is dit niet de leukste blog om te lezen, en misschien ook zeker niet de beste blog om mee te beginnen. Ik wil hem dan ook graag positief beëindigen

Nolan is een geweldig kind. Hij lacht heel de dag door, lijkt zelf totaal geen last te hebben van zijn gehoorbeschadiging en is heel sociaal. Dat maakt het een stuk makkelijker voor mij als moeder. Ik zie dat hij blij en gelukkig is.

Ik hoop dat hij dat vasthoudt als hij groter wordt en zichzelf blijft. Hij is goed zoals hij is en ik had me geen mooiere lievere zoon kunnen wensen. 

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je