{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wanneer je het huis uit wordt gegooid, mét baby

Ineens kan alles in één klap veranderen...

Afbeelding blog 'Wanneer je het huis uit wordt gegooid, mét baby' Achtergrond blur afbeelding

Goedemorgen lieve lezers,

Dit keer een totaal andere blog wat ons helaas afgelopen week is overkomen. Ik zal jullie vertellen over deze heftige situatie waarin wij nu zitten en helaas niet alleen wij. In Nederland zijn er zo'n 30.000 mensen die geen dak boven hun hoofd hebben. Het ergste is dat de gemeente en instanties niks kunnen betekenen voor je. Gelukkig hebben wij nog wel een dak boven ons hoofd, maar er zijn ook zoveel mensen die op straat moeten leven. In Nederland zijn er behoorlijk veel dingen goed geregeld, maar dit breekt echt mijn hart.

Ik ben 19 jaar oud en kwam er op mijn 18e achter op mijn dat ik onverwachts zwanger bleek te zijn, even schrikken en weg slikken, maar ik ben er altijd vol voor gegaan samen met mijn partner. Sommigen kunnen denken: hoe kun je dat doen, je woont niet samen en je bent nog zo jong? We hadden het op zich best aardig voor elkaar hoor. Mijn vriend en ik zijn meer dan 3,5 jaar samen en houden zielsveel van elkaar en zijn samen hartstikke gelukkig. We hoefden daarom ook niet te twijfelen over de verschillende opties, want ondanks dat het een 'ongelukje' was, is het wel ons grote wonder. Mijn vriend werkt fulltime en ik studeer nog, ik heb mijn examens gedaan en behaald toen ik 39 weken zwanger was en ga eind dit jaar mijn diploma in ontvangst nemen. Daarna ga ik ook thuis aan de bak en bij een bedrijf. 

Dan komen we toch uit bij de woonsituatie... Vanaf je 18e kun je je bij woningverenigingen in laten schrijven. Ik sta nu dus 1 jaar ingeschreven en mijn vriend 2 jaar. De gemiddelde inschrijfduur hier is ongeveer 15 jaar! Dat kunnen we dus wel vergeten, bij onze woonvereniging heb je ook woningen waarop ze loten, hier reageren we vol op, maar zoals je het al leest: het is een loting en moet je net geluk hebben. Helaas, tot zover hebben we dat geluk nog niet mogen hebben.

Voorheen woonde ik bij mijn vader, mijn vriend woont in een ander dorp bij zijn ouders. In de zwangerschap hebben we al geprobeerd urgentie te krijgen en met instanties te zoeken naar een oplossing maar ook dat werkte niet. Toen heeft mijn vader gezegd dat we daar mochten blijven wonen tot we een woning konden krijgen. Na de geboorte hebben wij maanden in het ziekenhuis gelegen en verbleven mijn vriend en ik in het Ronald McDonald Huis en sinds ongeveer een maandje zijn we nu weer bij mijn vader. Mijn vader heeft het ook erg zwaar gehad, het coronavirus maakte hem erg eenzaam en het feit dat wij zo lang in het ziekenhuis waren, waardoor we hem ook niet zagen, maakte het er niet beter op. Hij is meer gaan drinken, maar hierdoor klapte de situatie thuis. We zaten samen de persconferentie te kijken en ineens uit het niets begon hij te schreeuwen en agressief te worden. Dit alles waar mijn zoontje bij was. Mijn vriend en ik schrokken er heel erg van en wisten niet wat ons ineens overkwam. Mijn vader belde zelfs de politie en wilde jeugdzorg bellen, omdat hij klaar was met ons? Hij heeft ons uit huis gezet en hoefde ons niet meer te zien zei hij...

Mijn vriend en ik zijn naar mijn schoonouders gegaan en overnachten daar nu tijdelijk. Uiteraard hebben we allerlei instanties ingeschakeld. De gemeente en noem maar op, maar eigenlijk zijn we te goed genoeg. Omdat de relatie tussen mijn vriend en mij en het kind allemaal goed zijn, kunnen ze ons niet helpen. Als een malle zijn we op zoek naar woningen, maar helaas hebben nog niks gevonden. 

Nu is het afwachten, afwachten tot we eindelijk geen pech meer hebben, maar gewoon samen een warme veilige plek hebben. Gelukkig kunnen wij nu hier slapen en komt mijn zoontje niks tekort en gaat het met ons goed, maar ik hoop toch dat we snel ons eigen plekje hebben waar we heel hard voor werken en op zoek naar zijn. Doordat wij in deze situatie terecht kwamen, las ik heel veel van dit soort situaties en dat breekt mijn hart echt, houd vol lieve mensen! Dan kan ik ook echt zo kwaad worden. Bij ons in Tilburg staat een huis op een rotonde, wat een onzin! Bouw echt huizen voor mensen die het nodig hebben, bouw in plaats van een kantoorpand een groot pand met appartementen voor mensen die een dak boven hun hoofd nodig hebben. Misschien is het ook beter dat jongeren zich al eerder kunnen inschrijven, in plaats van vanaf hun 18e, want nu is het net een roulette. Je hebt geluk of pech en zonder het kansspel kun je misschien een woning krijgen op je 50ste.

Goed, ik heb mijn verhaal weer van me afgeschreven en ga nu weer opzoek naar woningen. Ik wens jullie allemaal een fijne dag en geniet lekker van het weertje en als je dan thuis lekker op de bank ligt 's avonds, denk dan dat het eigenlijk best goed is zo, want je kunt dus altijd nog onder een brug slapen... ;)

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je