{{ message.message }}
{{ button.text }}

wanneer je als kind... een kind krijgt (deel 1)

ik was 17 jaar toen ik zwanger raakte, hoe die tijd was lees je hier

Afbeelding blog 'wanneer je als kind... een kind krijgt (deel 1)' Achtergrond blur afbeelding

Ik ben op dat moment 17 jaar wanneer ik erachter kom dat ik zwanger ben, mijn toenmalige vriend was toen 20 jaar. Wanneer ik erachter kom staat me wereld op zijn kop. Ik ben geen feestbeest, ik was toen heel verlegen en super preuts. Dat ik zwanger raakte snapte ook niemand, het was mijn eerste vriendje maar ik heb het toch laten gebeuren. Ik had allang ongesteld moeten worden, zal ik zwanger zijn? Dat gebeurt alleen bij andere, niet bij mij... maar voordat ik bij mijn oma ga eten doe ik snel een test, en ja hoor er verschijnt een héél licht streepje, oh shit! Ik stuur mijn vriend een bericht en hij is niet blij (wordt vervolgd). Ik ga kotsmisselijk naar mijn oma, mijn oude oma, gelovig en zo bang om haar teleur te stellen... om iedereen teleur te stellen. Ik ben net klaar met de middelbare school, nooit een probleem puber geweest en nu kom ik eventjes iedereens leven verpesten (dat waren mijn gedachten toen). 

En dan probeer ik het nog een week geheim te houden, na een paar dagen komt mijn moeder al: ''moet jij niet ongesteld al worden?'' ''NEEEE dat duurt nog even!'' antwoord ik. Mijn moeder die altijd weet wanneer ik ongesteld moet worden, zal ze het bijhouden in haar agenda? grapje, maar toch weet ze het of ze voelt iets want 1,5 week later na nog een paar keer vragen sta ik te kotsen boven te wc, al dagen probeer ik de misselijkheid tegen de houden maar ik kan niet meer, het lukt niet meer, ik moet me eraan overgeven en alles komt eruit. Ik hoor mijn moeder en ze loopt weg, geen idee op dat moment wat ze aan het doen is... en niet kort erna hoor ik de deur open gaan en komen ze naar boven: me zus en moeder. Ze heeft me zus opgebeld. ''He... ben je ziek of is er iets anders?'' vraagt me zus (ik weet al waar dit heen gaat). ''nee ik ben gewoon ziek'' antwoord ik. ''Oke je bent ziek maar ik heb een test bij me en als jij in deze beker plast dan kijk ik even met de test, jij hoeft niks te doen.'' Me hart, maar zo rustig staan ze daar, ik voel geen boosheid.. ik kan alleen maar huilen, ik ga plassen en ga hierna weer in mijn bed liggen. Ik hoor me moeder en zus praten: '''ze is zwanger''. En ze komen naar me toe.. ''wij zijn niet boos, we laten je niet alleen en we gaan dit samen doen, maar het is jou keuze.'' En ze knuffelen me... Dit is wel het laatste wat ik had verwacht om te horen... ik kan niet antwoorden, een prater ben ik op dat moment in mijn leven al helemaal niet en dat weten ze. Ik moet kotsen, en ik voel iemand die over me rug aait, me moeder... 

De keus is voor mezelf al snel gemaakt, ik wil het houden. Ik ben hier zelf verantwoordelijk voor geweest en met zoveel steun om me heen gaat dit mij lukken. Aan mijn vader durf ik het niet te vertellen.. mijn moeder heeft dat voor mij gedaan. Me vader was die dagen alleen maar stil, niet boos maar stil. Maar goed wat is soms erger.. boos zijn of zwijgen. Hij is teleurgesteld verteld mijn moeder, niet boos maar teleurgesteld... en ik ook, want het is mijn schuld, zo voel ik mezelf op dat moment. Maar na een week was hij weer bijgetrokken. ''Hij hoorde een liedje op de radio.'' vertelt mijn moeder. ''Madonna- Papa don't preach'' dat vertelde hij mijn moeder, hij vertelde dat hij in zijn auto zat tijdens zijn werk en het nummer plots op de radio kwam, het was een teken dacht hij, zijn teleurstelling nam plaats voor wat anders. En dat was het moment dat ook hij bijtrok. Zij werden de grootste steun in die periode en in de JAREN erna... 

Papa I know you're going to be upset

'Cause I was always your little girl

But you should know by now

I'm not a baby

You always taught me right from wrong

I need your help, daddy please be strong

I may be young at heart

But I know what I'm saying

The one you warned me all about

The one you said I could do without

We're in an awful mess

And I don't mean maybe, please

Papa don't preach I'm in trouble deep

Papa don't preach, I've been losing sleep

But I made up my mind, I'm keeping my baby, hm

I'm gonna keep my baby, hm


Maar dit krijgt nog een staartje... want niet iedereen was er blij mee. Volgende keer hierover meer! 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je