{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wanneer geluk en verdriet heel dicht bij elkaar is

Afbeelding blog 'Wanneer geluk en verdriet heel dicht bij elkaar is' Achtergrond blur afbeelding

3 maart 2016 de uitgerekende datum, om 05:00 starten de weeen ik weet niet wat ik moet doen maar ik ben heel kalm, opa komt me halen want iedereen is aan het werk we gaan naar het ziekenhuis, eenmaal aangekomen heb ik 2 cm ontsluiting..

pff wat jammer ik mag weer naar huis, eenmaal beneden in het ziekenhuis worden de weeen heviger ik kan bijna niet meer lopen, we gaan terug naar boven en wat blijkt 5 cm ontsluiting ‘godzijdank’ ik mag blijven het is ondertussen 09:00 ik ga op bed liggen en kijk wat tv ondertussen puf ik de weeen weg wat een rot gevoel waarom verteld niemand ooit hierover..

Ik voel me absoluut niet goed me benen zitten zo vol vocht dat ze lijken te ontploffen de weeen zijn niet uit te houden en ik ben verschrikkelijk moe door de restless legs die mij heel de nachten wakker hebben gehouden.. maar goed ik heb er zo wat moois voor terug.

14:00 heb ik 7 cm ontsluiting en daarna houd het een beetje op ik probeer nog wat te rusten maar helaas kan ik dat echt vergeten, iedereen probeerd me op te vrolijken maar ik kan gewoon echt niets hebben op het moment.

16:10 besluiten de artsen mijn vliezen te breken en toen ging het van een normale bevalling naar een medische bevalling er zat meconium in het vruchtwater en de baby moest er heel snel uitkomen, ik gilde het uit van de weeen pijn ik kreeg een weeen storm die niet meer weg te puffen was, ik besloot om een ruggenprik te nemen het was niet anders ik was kapot en kon niet meer, en ja hoor een spoedgeval daar lag ik dan in een operatiekamertje wachtend op de ruggenprik ik schreeuwde het uit artsen die in de buurt kwamen raakte in paniek en uiteindelijk kwam de arts 30 minuten later, terwijl hij mij een ruggenprik gaf werd ik bewusteloos, ik hoorde in de verte nog zeggen laat haar maar gaan in deze staat kan ze straks niet natuurlijk bevallen..

maar goed ik geef niet op en doe het zoals ik het wil 25 minuten later wordt ik wakker, nou leuk die ruggenprik maar ik voel nog best veel, ik heb 10cm ontsluiting yes! We mogen beginnen, nou ik moet zeggen dat persen was niet mijn ding na 55 minuten persen kreeg ik te horen dat als het nu niet lukte mijn kindje zou stikken ze zat klem, ik voelde dat mijn lichaam niet meer wou maar na nog 1 hele harde pers was mijn kleine prinses daar, ik was heel erg blij ze was gezond en prachtig ik was een trotse mama, de vreselijke weeen waren weg en ik dacht dat ik er vanaf was

Maar...

3 dagen later gebeurde er iets onwerkelijks, ik kreeg weer weeen en heel heftig, ik dacht dat het erbij hoorde maar ik voelde dat het weer open ging van binnen ik rende naar de wc en ja hoor er lag een klein mini mensje in de wc met armpjes, beentjes, een heel volmaakt klein mensje zo groot als een handpalm..

ik wist niet wat me overkwam en wat ik moest doen, ik heb het kleine lichaampje in een zakje gedaan en ben er mee naar de dokter gegaan die zei het is inderdaad een foetus en de reactie daarop was dit gebeurd wel vaker..

Als ik het typ geloof ik het zelf nog steeds niet..

Ookal was ik me er niet van bewust dat mijn meisje een tweeling was, geeft het je toch verdriet laat staan voor de mensen die zich er wel voor bewust zijn.






*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je