{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wake-up call

Afbeelding blog 'Wake-up call'

Wie mijn blogs heeft gelezen, weet dat we erg veel bezig zijn geweest met het slaapgedrag van Nathan. Vanaf dat hij ongeveer 2 maanden oud was heeft hij voornamelijk op onze arm geslapen overdag. In het begin las ik veel over de magische 3-maandengrens en dat het vanaf 3 maanden dus 'opeens' veel makkelijker gaat (dus ook het slapen). Deze grens bleef bij ons helaas uit. Daarna hadden we ons er maar bij neergelegd en hoopten we iedere dag dat het probleem zich vanzelf zou oplossen. We hadden namelijk alles al geprobeerd en wisten niet meer wat we moesten doen.

Een paar maanden terug kreeg ik last van mijn rug, nek, schouders. Had het de hele dag koud (zelfs met de verwarming aan op 22 graden, met een dikke trui en een fleecedeken) en bij de kleinste bewegingen schoot mijn lichaam in de kramp. Schoenen aantrekken - arm in de kramp, gezicht wassen - nek in de kramp, 's nachts omdraaien - kuit en hamstring in de kramp. Mijn eerste gedachte was dat dit kwam doordat Nathan zo vaak bij me lag te slapen en ik dus de hele dag in min of meer dezelfde houding zat.

Na nog wat gedoe in onze vakantie (zie mijn vorige blog) ben ik naar mijn idee volledig ingestort. Lichamelijk maar ook emotioneel. De eerste weken na de geboorte van Nathan had ik depressieve gevoelens waarmee ik toen naar de verloskundige ben gegaan. Zij raadde toen een babycoach aan maar daar had ik destijds niks mee gedaan omdat het snel weer beter met mij ging.
Nu ging haar idee toch weer door mijn hoofd spoken en hebben we een afspraak gemaakt. Deze babycoach kwam voor een intake bij ons thuis, en zou haar eerste observering doen. Ze kwam 's avonds en keek mee hoe we Nathan op bed legden en wat zijn gedrag was hierbij.
De uitkomst van deze intake was dat Nathan erg onrustig was en gestresst overkwam. Ook vond ze dat mijn man en ik erg gestresst overkwamen. Ze heeft het niet letterlijk gezegd maar het kwam er op neer dat ik niet gestresst wordt van Nathan, maar dat het waarschijnlijk andersom is. Het was ook niet geheel onlogisch. Na een zware en erg stressvolle zwangerschap (zie andere blog) en niet minder stressvolle bevalling wilde de borstvoeding niet lukken, ging mijn wond van de keizersnede ontsteken en had ik ook nog eens het gevoel dat de door mij gebaarde baby zo snel mogelijk bij me weg moest want ik had er niks mee. Oftewel: stress al vanaf voordat hij ter wereld kwam, en wie weet hoeveel hij van alles heeft meegekregen. Zouden baby's de stresshormonen van hun moeder via de navelstreng kunnen binnenkrijgen?
Ik dwaal af.. In ieder geval, ik had het gevoel nog meer te hebben gefaald (want ja, in andermans ogen doe je als nieuwe moeder alles fout en al helemaal als je je baby bij je laat slapen. En denk maar niet dat mensen een blad voor de mond nemen en hun ongevraagde adviezen voor zich kunnen houden). Omdat ik ook nog steeds last had van mijn lichamelijke klachten, ben ik naar de huisarts gegaan. Deze heeft mij weer doorgestuurd naar de praktijkondersteuner van de GGZ. Ook is het consultatiebureau nogmaals ingeschakeld en mocht ik daar een paar dagen later heen.
Mijn lichamelijke klachten zijn dus het gevolg van erge stress. De praktijkondersteuner heeft aangegeven dat dit waarschijnlijk wordt veroorzaakt door de hormonen die nog aan het nagieren zijn en dat het principe 9 maanden op, 9 maanden af echt niet zomaar door iemand de wereld in geroepen is maar dus een echt iets is. En dan echt minimaal 9 maanden. Maar naast dat ik dus geduld moet hebben, helpt zij me wel om met de stress om te gaan. Ook al zijn de gesprekken een beetje zweverig, zij is wel een van de weinige mensen om me heen die echt luistert. Die niet meteen een advies of oordeel heeft en geeft, die doorvraagt tot de kern van mijn stress en daarvoor verschillende oplossingen biedt. Waarbij ik alles kan zeggen zonder het idee te hebben dat ik klaag of zeur. En dat is echt zo fijn!

Vanuit het cb is iemand gekomen die gespecialiseerd is in video home training. Zij zou 6 weken lang iedere week komen, waarbij ze de ene week video-opnames kwam maken en die de volgende week kwam nabespreken. Het voelt even raar dat je gefilmt wordt terwijl je je kind op bed legt en probeert te troosten. Toen ze voor de eerste keer kwam had Nathan er echt totaaaal geen zin in en ging van huilen naar krijsen en ontroostbaar zijn. Zelfs die mevrouw van het cb heeft hem geprobeerd toe te spreken en te troosten maar lukte het niet. Na 3 kwartier sliep hij echter wel. Nu was dat ook niet echt het probleem, maar meer de hazenslaapjes die hij op bed deed. Mevrouw gaf aan dat Nathan inderdaad erg ‘pittig’ overkwam en dat we bij hem echt consequent moeten zijn. Laten huilen, elke keer even erheen, speentje geven en weer weg. Ik had hier mijn twijfels bij en had het idee dat ik het op dat moment even niet kon, met alles wat er speelde. Mijn man heeft dat weekend dus ook bijna alle keren Nathan op bed gelegd. En verrek, het gaat elke dag een stukje beter en makkelijker. Hij gaat nog steeds niet slapen zonder even te huilen, maar dat deed hij op onze arm ook niet dus ik denk dat het dan wel zo zal blijven. Eergisteren lag meneer gewoon na 2 uur nog te slapen en durfde ik niet eens te gaan kijken haha. En ik ben maar een hobby gaan zoeken, want ik heb ineens tijd over en ik kan weer rondlopen in huis en herrie maken. Heerlijk!

We gaan dus de goede kant op. Ik ben er zelf nog niet. Ik heb 2 mamadagen: donderdag en vrijdag. Ik merk dat donderdag goed gaat, maar dat die tweede dag teveel is om alleen voor Nathan te zorgen. Mijn hoofd doet dan van alles wat ik niet wil, en die dag zijn dan ook mijn lichamelijke klachten meteen terug.
Het gekke is dat ik weet dat mijn gedachtes nergens op slaan. Zodra ik wakker wordt spookt meteen het worst case scenario voor die dag door mijn hoofd en raak ik in paniek. Zo raar hoe je hoofd kronkels kan maken die totaal niet rationeel zijn.

Gelukkig heb ik een superlieve en begripvolle man die al een hele tijd de nachtvoeding op zich neemt. Omdat ik niet meer kan slapen als ik eruit ben geweest. En die zoveel mogelijk zijn best doet op zijn werk on thuis te zijn voor mij. Die probeert mij te begrijpen. En ik zeg expres probeert, want ik kan mezelf niet eens begrijpen op dit moment dus ik verwacht niet dat anderen mij begrijpen. En hij laat me mijn gang gaan, hoort mijn gezeik aan, troost me iets vaker dan normaal is, laat me boos op hem zijn terwijl er niks is. Dus als je dit leest: je bent de beste ❤️

Ik doe mijn best zo snel mogelijk weer mezelf te zijn. Voor Nathan en voor mijn man. Zodat we echt kunnen gaan genieten. En dat lukt steeds beter. En het voelt goed mezelf weer vaker te herkennen.

Wij komen er wel.


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #stress

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je