{{ message.message }}
{{ button.text }}

Waar sta ik nu met mijn herstel?

Afbeelding blog 'Waar sta ik nu met mijn herstel?' Achtergrond blur afbeelding

Hoe gaat het nu? Inmiddels zijn we bijna 7 maanden verder. Ik heb zo mijn ups en downs. Sommige dagen heb ik veel minder last van mijn rug en andere dagen word ik er wakker mee. Dus helaas nog niet waar ik nu had willen zijn.

Vaak vind ik het heel lastig om mijn grenzen aan te geven. Ja ik kan heel goed mijn mening geven, maar dat gaat over alle dagelijkse dingen. Tegen een ander kan ik dan ook heel makkelijk zeggen: “let je op jezelf? Doe je rustig aan?”. Maar dat kan ik bij mezelf niet. Ik heb ergens in mijn hoofd een knopje die ik niet zo snel kan uitzetten. Als je al jaren een “niet zeuren, maar doorgaan” mentaliteit hebt, is het heel lastig om ineens dat om te zetten. Maar het werd tijd. Tijd om een stapje terug te doen. Nu eens goed aan mezelf te denken en duidelijk mijn grenzen aan te geven. Nee is nee en wat niet lukt gaat gewoonweg niet. Daar lijk ik nu meer mijn rust in gevonden te hebben. Innerlijke rust is namelijk ook erg belangrijk bij het herstellen. Wanneer ik teveel prikkels krijg, kan ik daardoor gespannen raken en dat uit zich nog meer in mijn lijf. Ik verstijf, waardoor de spanning van mijn rug naar mijn nek schiet. En ja, hallo zeurende rugpijn dan.

Gelukkig sta ik vrij positief in het leven en probeer ik dan ook alle positieve dingen te benadrukken en de overige dingen los te laten. Ik probeer iedere dag braaf mijn oefeningen te doen, juist ook wanneer ik veel last van mijn rug heb. Dan moet ik wel meer mijn best ervoor doen. Daarnaast veel te wandelen en naar de fysio te gaan. Ik heb niet het idee dat de fysio veel voor mij momenteel kan doen, maar het is meer het onderhouden. Om te voorkomen dat het erger wordt dan dit.

Soms vraag ik me af, had ik dit kunnen voorkomen. Wellicht als ik niet eigenwijs was, dat ik na 3 weken na de bevalling al van alles in het huis stond te doen. Het herstel verliep vlot na de keizersnede, dus ik dacht toen dat het wel lukte. Had ik maar die 6 weken rustiger aan gedaan, denk ik dan achteraf. En had ik maar eerder aan de bel getrokken, wie weet waar ik nu dan stond. Maar dat is allemaal achteraf en wie weet had het niet veel gescheeld. Ook dit gaat voorbij en krijgt vanzelf een plekje. Dankbaar voor waar ik sta in mijn leven en allermeest dankbaar voor mijn gezin en de mensen om mij heen. Voor de steun. Voor de liefde. Dat zijn de mooie dingen.

Gelukkig verdwijnt de lach niet zo snel van mijn gezicht, dat hoort bij wie ik ben en hoe ik in het leven sta. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je