{{ message.message }}
{{ button.text }}

Waar is toch die beloofde blauwe wolk???

"en weer door" ..... deel 1

Afbeelding blog 'Waar is toch die beloofde blauwe wolk???'

Een rollercoaster van nu 4,5 jaar en nooit wetende wanneer deze helemaal gaat stoppen.... later meer.

Mei 2013 kwamen we er achter dat ik zwanger was, wat was dat snel zeg. Na amper drie maanden was het al raak.
Ik had een hele makkelijke zwangerschap, geen misselijkheid en andere rare kwaaltjes, alleen veel last van maagzuur en bekkeninstabiliteit, zodat ik met 19 weken al thuis zat.
De bekkeninstabiliteit was niet anders en nam ik gewoon voor lief, want ik was er sterk van overtuigd dat als ik was bevallen, mijn lichaam vast weer helemaal zou herstellen.

Ons mannetje groeide goed en was zelf erg groot, maar wat was ik in de wolken met mijn zwangerschap. De pijn van mijn bekken nam ik voor lief en genoot van ieder schopje in mijn buik. Ik deed gewoon maar alles heeeeeel rustig aan.

Op 23 januari 2014 mocht ik me met 41 weken melden in het ziekenhuis, ik zou ingeleid worden. Wat was ik blij!!!
Als een waggelende eend het ziekenhuis in, om vervolgens de volgende dag met mijn zoon het ziekenhuis weer uit te lopen.

Ik heb een hele goede maar snelle bevalling gehad, 09.00 uur de eerste weeën en om 18.23 uur had ik "ons" kleine wondertje in mijn handen.

Heerlijk, ik mocht de volgende dag om 11.00 uur weer naar huis.
En toen begon twee dagen later.... de ellende.

Twee dagen later ging ik door de grond heen van de pijn bij mijn ribben.
Hoppa, kraamverzorger (met stagiaire) naast het bed, verloskundige (ook nog met een stagiaire) naast het bed. Ik zag bezorgde gezichten en mijn man snel mijn tas inpakken. Ik wist niet wat er gebeurde en plots.... hoorde ik een ambulance met sirene voor mijn huis stoppen.
Ik moest mee.... alleen mijn zoontje mocht niet mee... alleen mijn man. En mijn zoontje bleef bij de kraamhulp. Wat een volle bak met 7 mensen rondom mijn bed. Ik ging kapot van verdriet, ik wilde mijn zoontje bij me hebben,maar dat paste niet in de ambulance, dus mocht hij niet mee.
Met spoed naar het ziekenhuis. En ik nog altijd niet wetend, wat en waarom ik mee moest en wat er allemaal om me heen gebeurde. Het ging in een waas om me heen. Ik liet alles maar over me heen komen.
Eenmaal in het ziekenhuis, was de pijn weg....!
Mijn zoontje werd gebracht door mijn ouders en ik kon hem weer voeden. En ik dacht, wat doe ik hier. Ik had geen pijn meer en wilde naar huis toe. Ik wil genieten van mijn zoontje!
Bloedonderzoek hier, echo daar... het waren galstenen... maar ik moest er gerust op zijn, want die stenen waren er nu door en kon ik volgens de artsen gaan genieten van mijn zoontje en gezinnetje. Ik mocht weer lekker naar huis toe en genieten van mijn kraamweek.
Met gierende banden weer naar huis, weg uit het ziekenhuis en op naar ons knusse huisje.
Achteraf bleek dat ze dachten aan een zwangerschapsvergiftiging en dat er daarom zo snel werd gehandeld.

Voor mijn gevoel was het een storm in een glas water... en kon ik nu lekker gaan genieten!!!
Of toch niet...... ;-(

Lees binnenkort deel 2



*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je