{{ message.message }}
{{ button.text }}

Waar is mijn village?

Afbeelding blog 'Waar is mijn village? '

Wanneer ik terug kijk op mijn jeugd, krijg ik warme gevoelens. We woonden aan de rand van het dorp en onze straat zat vol met kinderen. Wij woonden op de hoek, links van ons twee gezinnen waar we bevriend mee waren. Vier dochters bij ons thuis, bij de buren twee dochters en een zoon. Daarnaast nog een gezin met 4 meiden. De zomers brachten we door in het zwembad, waar we een abonnement hadden. S'winters schaatsten we op de sloot dat grensde aan onze achtertuin. Het was een veilige, vrolijke, mooie jeugd. Een jeugd die ik mijn kinderen ook wilde geven. 

En hoewel mijn kinderen absoluut niets te klagen hebben, is het wel anders. De speeltuinen zijn niet zo vol als ik mij herinner. Sowieso is de Playstation leuker. Zwemmen doen we veel, in het meer dat om de hoek ligt. Schaatsen doen we in het centrum, waar elke winter een ijsbaan wordt opgezet. Een abonnement op een indoor krijsparadijs en we hebben echt niks te klagen. 

En waar vroeger ongetwijfeld ook eenzaamheid was, lijk ik er nu meer oog voor te hebben. Ik klink nu als een oud wijf, dus hou nog even vol 😉 elke ochtend zie ik ouders door weer en wind ploegen om de kinderen naar school te brengen. We maken speelafspraakjes, gaan bij elkaar op de koffie, nodigen de vriendjes uit voor een partijtje. Maar het voelt anders. 

Ja natuurlijk voelt het anders. Ik ben in de ogen van mijn kinderen bejaard, dus dat onbevangen geluksgevoel komt niet zomaar langswaaien. We hebben geliefden verloren, mensen en kinderen die te jong waren. We rouwden samen maar uiteindelijk moet je het alleen doen, toch? 

Maar is dat eigenlijk wel zo? Ik voelde mij vrij eenzaam toen de jongens nog echt klein waren. Iedereen was aan het werk (iets waar we ook bijna geen keuze meer in hebben) en ik zat thuis met twee zorgintensieve kinderen. Wanneer ik bij het consultatiebureau aanklopte voor hulp, werd dat weggewuifd. Overbezorgde moeder. Ook andere ouders begrepen het niet. Heeft niet immers elke ouder het zwaar? Ik denk van wel. Maar er is zwaar en er is loeizwaar. Gelukkig kon ik rekenen op mijn ouders of zusjes, die met liefde de jongens een dagje mee uit namen of een avondje oppasten.  

Pas toen onze oudste op school begon op te vallen, ging het balletje te rollen. Ineens werden we echt gezien. En toen viel bij mij het kwartje. It takes a village to raise a child. Ik kan het niet alleen en ik hoef het niet alleen. Bij toeval stuitte ik op een speelgroepje bij ons in de buurt. Zoveel jonge ouders en hun kinderen, die ook hun village wilden uitbreiden. We dronken koffie en zongen liedjes met de kleinsten. Dansten en klaagden over slapeloze nachten. Over hoe eenzaam het ouderschap kan zijn en ook hoe mooi. En dat je dit nooit alleen zou moeten hoeven doen. 

Zo breng ik nu elke ochtend de dochter van een kennis naar school. Ik zag haar laatst zo moeilijk lopen op het schoolplein met haar baby buik. We moeten toch die kant op, zal ik je dochter meenemen? Wanneer ik nodig weg moet en de kinderen niet mee kan nemen, kunnen ze altijd bij haar. Een andere vriendin neemt af en toe mijn jongste mee, zodat ik quality time heb met de oudste. Zelfs onze gekke pup is daar welkom. En wanneer zij een afspraak hebben, kan hun kind altijd bij ons komen. 

En nu kom ik eigenlijk tot de conclusie dat ik het wél heb. Die droom van vroeger kan ik nu ook aan mijn jochies geven. Ik heb mijn village, ook al zijn we inmiddels verhuisd naar een andere provincie. Het is niet perfect maar dat was het vroeger vast ook niet. We zijn van ver gekomen en het is goed zo ❤️

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je