{{ message.message }}
{{ button.text }}

Waar is mijn oude "ik" gebleven? #2

Onlangs schreef ik over mijn depressie, en dat ik na lang twijfelen toch besloot hulp te zoeken. En hulp komt langzaam aan op gang. Langzaam bij beetje.

Afbeelding blog 'Waar is mijn oude "ik" gebleven? #2'

Eindelijk zette ik de stap om langs de huisarts te gaan. Huilend en snikkend deed ik mijn verhaal. Dat ik het idee had dat ik met een depressie kamp. Voor de huisarts was het na mijn verhaal meteen duidelijk dat ik echt snel hulp nodig had. In de praktijk zijn verpleegkundigen aanwezig van de GGZ. Ik kon de zelfde middag ook meteen bij een van hen terecht. Al super emotioneel van het gesprek bij de huisarts, deed ik daar nogmaals mijn hele verhaal. Er werd een urgente aanmelding gedaan bij de GGZ. Volgens de verpleegkundige zou ik binnen 2 weken een belletje krijgen voor een afspraak voor de intake. Met de verpleegkundige zou ik tot die tijd 1x per week afspreken om bij haar mijn week te bespreken, en om steun te krijgen.
Echter, na 2 weken was er nog steeds geen belletje. Ze ging er achter aan, om te kijken hoe het er voor stond. De week er op, was er nog steeds geen nieuws, en ging ze weer contact opnemen. Weer een week verder, bleek mijn aanmelding eerst in een dorp terecht te zijn gekomen waarvan de verpleegkundige het idee had dat ik het snelst terecht kon, maar zij vonden dat hij beter in de stad er naast kon zijn dus werd hij doorgestuurd. Deze GGZ vond dat hij daar niet op zijn plek was en stuurde hem terug. Toen stuurde de GGZ waar eerst mijn aanmelding binnen kwam, hem weer verder naar een dorp die dicht bij mij ligt... en daar lag hij nu dus te wachten. De verpleegkundige zou nu dus er weer achteraan gaan om er voor te zorgen dat er toch wat meer tempo in zou komen.
Die zelfde middag word ik gebeld voor een intake de volgende ochtend. Eindelijk.
Aangekomen bij de GGZ moet ik eerst wat formulieren invullen, om vervolgens met een psycholoog in gesprek te gaan. Mijn hele leven word doorgesproken, en aan het eind van het gesprek gaat hij in bespreking met een psychiater. De zelfde psychiater verschijnt even later aan tafel bij mij in het spreekkamertje, samen met de psycholoog. Hij vermoed dat mijn heftige pest verleden, en de traumatische zwangerschap en bevalling de oorzaak zijn. Tevens vermoed hij dat mijn chronische vermoeidheid (in het ziekenhuis konden ze na 2 jaar onderzoek geen oorzaak er van vinden) in verbinding staat met de depressie waar ik dus mee kamp. Ik schrik een beetje wanneer hij de mogelijkheid tot medicatie bespreekt. Het geeft me het gevoel dat iedereen die hier binnen loopt met depressie klachten aan de pillen word gezet. Ik uit mijn zorgen er over. Mijn moeder heeft ook met depressie gekampt. Zij kreeg juist hevigere klachten kreeg nadat zij anti depressiva kreeg. Ze lieten het lijken in het gesprek alsof het wonderpillen waren.
Het gesprek werd afgerond, en ik kreeg te horwn dat ik een week later gebeld zou worden over het vervolg wanneer mijn intake besproken was in het team. Met een dubbel gevoel liep ik de deuren van het GGZ gebouw uit. Hoewel ik graag weer mijn oude ik terug wil, ben ik bang voor wat voor effect pillen op me gaan hebben. Ook heb ik geen flauw idee op welke manier ze me kunnen helpen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je