{{ message.message }}
{{ button.text }}

Vermoeid en gesloopt en duidelijk geen roze wolk gevoel

Van slechte zwangerschap naar moeilijke bevalling en naar slapeloze dagen en nachten.

Afbeelding blog 'Vermoeid en gesloopt en duidelijk geen roze wolk gevoel'

Je denkt het word het mooiste wat je mee gaat maken, zwanger worden een kind baren en opvoeden. Maar hier begon mijn zwangerschap al met een hele donkergrijze wolk. Het zwanger raken was niet het probleem, met de eerste poging was het raak en waren we erg verrast. We hadden besloten om het de familie al tijdig te vertellen i.v.m. miskramen in de familie. Dus we hadden het idee om de hond het te laten vertellen aan de familie omdat zij diegene was die ontdekt had dat ik zwanger was. (onze hond snuffelt mensen nooit in het kruis maar ongeveer 3 dagen voordat ik ongesteld moest worden drukte zij haar neus in mijn kruis en vanaf dat moment was ze heel beschermend over mij) We hadden een heel leuk bordje gemaakt met de tekst ik word een grote zus en de baby word verwacht rond 28 juli 2015. De ouders, oma en broers en zussen waren heel blij voor ons. Maar we konden het ook al niet lang meer geheim houden voor de vrienden buren en kennissen want toen kwam ik in het ziekenhuis terecht.

Na 6 weken zwanger te zijn begon ik ineens heel erg misselijk te worden en veel over te geven. Ik kon echt helemaal niets binnen houden. Ik kwam met 7 weken zwanger in het ziekenhuis terecht met uitdrogingsverschijnselen en daar kreeg ik ook mijn eerste echo. Nu bleek dat ik de zwangerschapsziekte Hyperemesis Gravidarum had. Maar ik was ook nog eens zwanger van een 2 eiige tweeling. En kreeg ik meteen mee dat ik nu onder controle gezet werd door de gynaecoloog. Vanaf dat moment moest ik iedere week naar het ziekenhuis voor controle. Dus iedere week met mijn emmertje zat ik daar met mijn man, totdat we hoorden dat onze tweeling nog maar 1 kindje was. Spontane abortus stond er op het formulier en ben er wel kapot van geweest. Hadden al namen uitgezocht en waren er helemaal op ingesteld dat het er 2 zouden zijn. Maar liever 1 dan geen had ik op het laatst gezegd en heb het sterretje een plekje in mijn hart gegeven. (Zelfs nu bij het schrijven krijg ik nog tranen in mijn ogen) Maar nu mocht ik weer over naar de verloskundige praktijk bij ons in de stad.

Na 16 weken enorm ziek te zijn geweest van de zwangerschap en bijna 8 kilo kwijt te zijn geraakt ging het eindelijk de goede kant op. Mijn man heeft onze zoon voor het eerst aan de buitenkant gevoeld en sinds die tijd werd ons zoontje alleen maar drukker in de buik. Zelfs zo druk dat ik er blauwe plekken aan de buitenkant van de buik over hield en een paar gekneusde ribben.

Toen kwam er weer een keerpunt. Ik wou het tot 4 weken voor de zwangerschap vol houden om te werken. Want ja ik was immers al 16 weken thuis vanwege de zwangerschapsziekte geweest. Maar met 33 weken zwanger zijn ging ik door mijn rug heen en kon ik zelfs niet meer lopen zonder krukken. Dus werd ik weer in de ziektewet gezet en zei mijn werkgever succes met de bevalling en tot na je verlof/vakantie. Tijdens de laatste weken kon ik dan wel even wat genieten van het zwangerschapszwemmen en de laatste dingen in huis voorbereiden op de thuisbevalling.

Nou toen waren de 40 weken voorbij en nog niets. Ik dacht zal toch niet hetzelfde zijn als mijn moeder of wel? Dat ik met 42 weken naar het ziekenhuis moet en aan de weeopwekkers. Maar nee met 41 weken en 5 dagen begon mijn bevalling na 3 keer gestript te zijn. 'S middags was ik nog voor de laatste keer gestript en 's avonds rond etenstijd begon het wat te rommelen. En rond 10 uur 's avonds zei ik tegen mijn man volgens mij is het begonnen, en ja dat was het. Tegen 12 uur hebben we de verloskundige gebeld en lag ik in bad met hevige krampen. Maar ik had nog maar 5 cm ontsluiting dus moest nog ff volhouden. Tegen half 2 had mijn man weer gebeld want ik lag met ontzettende weeën in bad en ze zakten niet meer af. Toen is besloten om toch maar naar het ziekenhuis te gaan want ik had al persdrang/'weeën met 5 cm ontsluiting. Aangekomen in het ziekenhuis om 2 uur 's nachts werd ik ontvangen en kreeg ik een ruggenprik waar ik eerst enorm op tegen was maar nu echt een verademing was en infuus met vocht. Ze hebben eerst aangekeken hoe het ging met de ontsluiting maar die vorderde niet dus ook nog maar aan de weeopwekkers. Dus lag ik daar weer in het ziekenhuis met allerlei slangetjes weer aan mij. En vanaf 7 cm ontsluiting zat ik ook zo ineens op 10 cm en mocht ik persen. De ruggenprik was al lang weer uitgewerkt en de weeën kwamen al in volle kracht weer terug en na anderhalf uur persen zonder vooruitgang werd de gynaecoloog er bij gehaald want het hoofdje kwam er steeds iets uit en ging ook weer terug. Dus uiteindelijk is hij met de vacuüm, flinke knip en 2 keer persen op de wereld gekomen. En ineens was alle pijn ineens weg want ik had mijn zoontje in mijn armen liggen. In het ziekenhuis was alles goed, hij dronk aan de borst en sliep goed.

Dan kom je thuis en dan sta je de eerste nacht er alleen voor. Niets anders dan huilen en iedere keer aan de borst willen. De volgende dag kwam de kraamhulp en dus gezegd dat we een verschrikkelijke nacht achter de rug hadden maar overdag niets aan die jongen te merken he? Totdat we er weer alleen voor stonden en toen begon hij weer, om het uur aan de borst en veeeel huilen. De 2e dag dat de kraamhulp kwam zat ons zoontje al onder de 7 % geboortegewicht en dacht de kraamhulp er is iets niet goed, en nee hoor mijn borstvoeding kwam niet op gang. Ik emotioneel helemaal ten gronde want ik wou het zo graag. Dus als voorstel dat ik ging kolven op de hoop dat het op gang zou komen. Zo gezegd zo gedaan, kolf gehuurd en gaan kolven. Na 2 dagen eindelijk voldoende op gang gekomen zodat ik mijn zoon aan de borst kon nemen bleken mijn tepels ineens te groot te zijn. Dus weer enorm emotioneel en kon gewoon niet geloven dat alles mis ging, en voelde mij een slechte moeder omdat niets goed ging. Ik zelf kreeg last van stuwing die maar liefst 5 dagen aanhield en ik bijna tegen een borst ontsteking aan zat maar toch vol blijven houden want ik wou toch echt mijn zoon zelf voedden. Mede daardoor ook langer kraamzorg gehad maar was maar goed ook. Maar uiteindelijk toch mijn zoontje aan de borst gekregen en hij heeft uiteindelijk maar 2 dagen kunstvoeding gehad.

Dan is de kraamzorg weg en hij blijft maar onrustig en huilerig, dus wat is er nu weer aan de hand. Honger? Krampjes? Uiteindelijk bleek het zijn nekje te zijn door de bevalling, maar de huisarts gooit alles op krampjes. We zijn onder behandeling bij de osteopaat en nu langzamerhand zien we resultaat. De laatste maand is het een vrolijk en lief manneke, groeit goed en drinkt nog steeds prima aan de borst. Maar nu is mama weer aan de beurt. Die keer dat ik tijdens de zwangerschap door de rug ben gegaan is niet genezen. Na de zwangerschap was ik nog 2x weer door de rug gegaan bij de lulligste dingen. Opstaan en m'n zoontje verschonen. En nu ben ik ook nog eens onder behandeling bij een chiropractor voor mijn rug en bekken die tijdens mijn zwangerschap en tijdens de bevalling toch wat schade hebben opgelopen.

En nu zal men wel denken zou je ooit nog een 2e kindje willen? Ja dat zeker wel, nu ik dit allemaal weet en hoeveel liefde je terug krijgt zou ik het zo weer doen ondanks ik weer last kan hebben van de zwangerschapsziekte, een vreselijke bevalling en mijn rug doe ik het zo weer.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je