{{ message.message }}
{{ button.text }}

Verlatingsangst

Elke dag weer moeilijk

Afbeelding blog 'Verlatingsangst' Achtergrond blur afbeelding

Verlatingsangst

Mijn tweeling is bijna 8 maanden.
Een nieuwe fase is aangebroken. De Newborn kleding is opgeborgen en we zijn haastig deurtjes aan het vergrendelen, stopcontacten aan het dichtplakken met zo’n irritant niet werkend plaatje en traphekjes aan het monteren.

Ik kan prima dealen met de weg-kruiper en de frustratiehuiltjes omdat dat speeltje toch echt niet naar hem toe komt. De “Oei ik Groei” sprongetjes ken ik uit m’n hoofd en herken ze gelijk. “Ach ja, sprongetje” kan ik gemeend met een lach opperen als ik nog half slaap boven m’n eerste kop koffie terwijl het eindeloze gejammer van de nacht er voor nog door mijn hoofd gonst.

Wat ik niet kan is omgaan met verlatingsangst.
Met 8 maanden komt de periode, aldus Oei ik Groei, dat baby’s beseffen dat jij geen deel van ze uitmaakt en dus ook kan weglopen. Uit het beeld is in hun ogen dan ook van de aardbodem verdwenen en dat is best een enge gedachte.

Vanochtend bracht ik de tweeling naar de opvang.
De jongste, het tevreden jongetje wat hij is, lag rustig te knagen aan een pluche bal. 
Op zijn gezicht zie ik de lichte herkenning van “oh ja, jij bent die ene van de melk” en ik krijg een glimlach.

De oudste niet. 
Nee, zodra ik welke vorm van lichaamscontact dan ook verbreek begint hij hartstondig te brullen “Mama laat mij niet alleen! Zonder jou ga ik dood!”
Met zijn armpjes uitgestrekt zie ik in zijn glanzende betraande ogen de pure verdriet en de vraag “Mama wat heb ik gedaan dat je niet meer van mij houdt?”

Ik wil hem vast pakken en nooit meer los laten, maar dat doe ik niet. In plaats daarvan sta ik als een hysterisch vrolijke Cliniclown te verkondigen dat het zo’n leuke dag wordt en ik hem straks weer op haal.

Op de fiets naar het werk slik ik een brok weg. Resoluut besluit ik om ontslag te nemen en voortaan in dienst van mijn baby’s te leven.

30 minuten later bel ik nog even om te horen of mijn kind gestorven is van verdriet.
Gelukkig is alles goed vertelt de dame vrolijk. Hij zit al weer vrolijk te spelen.
Ik ben ook voor hem weer gewoon “die ene van de melk”

Alles is weer goed en ik plak een pleister op m’n bloedend moederhart.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je