{{ message.message }}
{{ button.text }}

Van little monkey naar terror peuter

Hoe voel ik me daarbij

Afbeelding blog 'Van little monkey naar terror peuter' Achtergrond blur afbeelding

Namiddag was ik met Harley even gaan wandelen in het stad.

Ze zwaait, lacht en roept werkelijk naar iedereen. En wat een leuke reacties krijg ik op haar. Ze doet al die mensen hun hartjes smelten met haar lieve snoet. 'Oh, wat een lief kindje toch', 'oh wat fijn dat ze zo een sociaal kindje is', 'oh, maar zie eens wat een lieverdje',... Een voor een, stuk voor stuk allemaal dezelfde reacties over mijn super lieve, vrolijke kleine meid.  Ik lach en knik, maar vanbinnen breek ik een mini stukje meer..

Wat zij niet weten is dat ik dat lieve, vrolijke kleine snoetje uit onmacht in de buggy gezwierd heb na een zoveelste keer geen dutje willen doen, maar doodmoe te zijn. Een zoveelste driftbui na een zoveelste nee die eigenlijk ja moest zijn.. Ik overdrijf niet. Haar bolletje klei valt uit haar handjes op de grond, driftbui. Ze wil een banaan, maar snapt niet dat ik die eerst moet schillen, driftbui. De vloer voelt koud aan haar voetjes omdat ze weigert haar kousen aan te doen, driftbui.. Ik spreek hier over nog geen half uur he..

De laatste dagen is weer alles Nee, mama! De knuffel van gisteren maakte veel goed, maar de scenes van namiddag doen die knuffel zo snel weer vergeten. Wat mij raakt is gewoon dat ze bij anderen de liefste kleine monkey zelf is. Lachen en gekken en zo super flink. Hoe ik mijn aapje ken! Maar met fases kan mama niets goed doen en dat breekt mijn moederhart. Ben ik dan zo een slechte moeder? Ik moet toch iets fout doen, als ze zo op me reageert? 

Ik probeer me op te trekken aan 'het is een fase'. En dat weet ik ook best wel. En ik probeer steeds rustig, begripvol en ondersteunend te reageren. Maar dat neemt  niet weg dat ik deze fase zwaar vind. Eigenlijk vind ik em gewoon k*t en hoop ik dat die zo snel als kan weer passeert. Deze mama is zowat op, geen energie meer over. Het is soms moeilijk om rustig te blijven tijdens haar driftbuien. En dan voel ik me schuldig. Want haar driftbuien zijn roepjes om hulp. En ik veroordeel haar zeurgedrag, in plaats van haar rustig te helpen met om te gaan met al die nieuwe gevoelens of ervaringen. 

Elk vrij moment gaat naar Harley. Ligt daar mijn fout? Dat ik teveel zelf voor haar wil zorgen en dat ze me nu soort van beu gezien is? Is haar gedrag een mogelijk teken voor mij? Misschien wel. Misschien moet ik inderdaad maar even tijd zoeken voor mezelf. Maar daar heb ik het moeilijk mee. Ik zit constant in het gevecht dat ik langst een kant zo nood heb aan me-time, maar langst de andere kant heb ik het moeilijk met Harley bij anderen te laten. Ik werk hieraan, elke dag. Maar misschien word het tijd dat ik hier wat sneller aan ga werken, zodat ik niet te ver naar beneden schiet. 

Dus zo krijg ik nog een taakje bij, tijd maken voor mezelf. Want tenslotte heeft je terror peuter er niets aan als jij het zelf niet meer ziet zitten, toch? Hoe hebben jullie die balans daarin gevonden? Tips zijn welkom ;)


Ps. Ik zie haar graag hoor, mijn terror peuter.. Ik hoop gewoon heel snel mijn lieve, vrolijke, kleine aapje terug te zien. En weer samen te spelen en knuffelen als gek! 


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je