{{ message.message }}
{{ button.text }}

Van je familie moet je het maar hebben... of niet?

als je investeert maar er niets van terugziet

Afbeelding blog 'Van je familie moet je het maar hebben... of niet? ' Achtergrond blur afbeelding

Als jongste van zes kinderen (nakomertje) heb ik zelf een gelukkige jeugd gehad. Ik had dan wel oudere ouders, maar dat was prima en het was goed zoals het was. Ze waren ontzettend lief en betrokken. Nu mijn moeder een aantal jaren geleden is overleden realiseer ik me wel dat het - zeker als je een erg goede band hebt met je ouders zoals ik - extra moeilijk is als je daardoor al een ouder vroeg moet missen en ze je kinderen niet zien opgroeien. Een oudere broer en zussen van me hadden al kinderen toen ik nog op de basisschool zat. Het was leuk om een jonge tante te zijn en in de loop van de jaren ging er veel aandacht naar hun kinderen uit. Ook toen ik zelf trouwde en in de tijd daarna. Wat echter steeds meer duidelijk wordt is dat mijn familie die nu zelf uit de kleine kinderen is geen moeite meer doet voor mijn kinderen en dat steekt, juist door al die tijd waarin ik wel moeite deed richting hun kinderen. Het fijnste contact hebben we met mijn vader, die inmiddels 80 jaar is. Ik hoop van harte dat hij nog jarenlang in goede gezondheid bij ons zal zijn, maar ik ben tegelijk ook bang voor de tijd dat hij er niet meer zal zijn, omdat hij zo'n grote rol in ons leven speelt. Ik heb door slechte ervaringen in het verleden geen vriendinnen en de contacten die er zijn, waar ik moeite voor doe daar krijg ik ook weinig tot niets van terug. Ik doe extra mijn best door bijv. verjaardagsfeestjes van mijn kinderen leuk te organiseren (qua uitstapjes, met zelfgemaakte bingo's enzo), maar als ik even aan het laatste feestje terugdenk bleef elke respons uit, kinderen bedanken niet meer, ouders reageren niet (ik stuur altijd fotootjes door). Misschien is het mijn HSP-zijn waardoor ik er extra gevoelig voor ben en ik een enorme piekeraar ben, maar het lijkt echt zo onrechtvaardig allemaal. Mensen vinden mij en mijn kinderen blijkbaar ook niet de moeite waard om moeite voor te doen en dat doet pijn. Het lijkt wel de story of my life, want als ik erover nadenk kwam ook vrijwel niemand ons helpen toen we verhuisden, terwijl we anderen wel zijn gaan helpen. Toen ik de kamer van mijn dochter aan het schilderen was, kwamen ze alleen even toekijken hoe ik het deed. 

Om van facebook maar helemaal niet te spreken. Een onbenullig kiekje van een glas wijn van een kennis kan 10 keer zoveel likes opleveren dan een foto waarop één van mijn kinderen met zwemdiploma opstaat bij wijze van spreken. Ik begrijp het gewoon niet. Het is de combinatie van gebeurtenissen in real life en social media die me ontzettend onzeker maken en een negatief beeld versterken. Dan lees ik een quote over dat het mijn verwachtingen zijn die me teleurstellen, maar diep in mijn hart vind ik dat het gewoon de mensen in mijn omgeving zijn. Ik verwacht echt niet veel. Maar een bedankje, ingaan op een uitnodiging, een kaartje terug bij een verjaardag, een reactie op een fb-berichtje, simpele dingen kunnen vaak zoveel betekenen. Misschien zijn er anderen die dit herkennen en die hier beter mee om weten te gaan?  

Tags: #Mama, #familie, #Hsp

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je