{{ message.message }}
{{ button.text }}

Totale verzwakking door een verzakking

Oh wat een jaar!

Afbeelding blog 'Totale verzwakking door een verzakking ' Achtergrond blur afbeelding

En dan begint de periode na de kraamtijd, het voelt alsof je voor de eerste keer losgelaten wordt tijdens het leren fietsen. Je hebt zijwieltjes (vrienden/familie) dus helemaal fout gaan zal het niet maar toch is het spannend!

๐—ก๐˜‚ ๐—ด๐—ฒ๐—ป๐—ถ๐—ฒ๐˜๐—ฒ๐—ป, ๐˜๐—ผ๐—ฐ๐—ต? 

Na mijn heftige zwangerschap had ik vooral heel erg de behoefte om te gaan genieten en dan het liefst zorgeloos. Weer naar buiten, bewegen, dingen ondernemen, Manoa de wereld laten zien. We hebben ook wel wat uitstapjes gemaakt hoor; naar intratuin, wandelen op de hei, een nachtje weg in een hotel met Manoa, een fotoshoot.. maar al snel merkte ik dat, naast het feit dat mijn lichaam aan het ontzwangeren was, er iets niet klopte in mijn lijf.

Ik was extreem vermoeid, had snel pijn down there na een kleine inspanning, kreeg pijn in mijn onderrug en bovenbenen, soms verloor ik een drupje urine, pijn bij het vrijen en het meest gรชnante; ik voelde een knobbeltje bij mijn vagina. Vooral de pijn en de vermoeidheid waren heel intens maar ondanks dat probeerde ik gewoon alles te doen wat ik โ€˜hoordeโ€™ te doen als nieuwbakken moeder.

Ik verweet alles aan de zware zwangerschap en de complicaties in mijn kraamtijd, daar zal het vast vandaan komen en daarnaast hersteld de ene vrouw sneller dan de ander na een bevalling, ik zal vast wat trager herstellen! Ik stak dus mijn kop in het zand en negeerde de signalen volledig, dan maar een paracetamol hoor.

๐—–๐—ข๐—ฉ๐—œ๐—— ๐˜ƒ๐—ฒ๐—ฟ๐—ฑ๐—ฎ๐—ฐ๐—ต๐˜

Ik had inmiddels ook een nieuwe baan en daar wilde ik voor de volle 100% voor gaan, geen tijd voor lichamelijke ongemakken die heb ik al genoeg gehad. Vlak voordat mijn eerste werkdag aanbrak lag ik gek genoeg nog een nacht in het ziekenhuis met een nierbekkenontsteking en vermoedelijk nierstenen, zelfs dat maakte niet al te veel indruk meer na al die ziekenhuis opnames van het afgelopen jaar. Mijn lichaam was zwak dus dit had er vast ook mee te maken. Niet wetende dat dit allemaal verband had met die verzakking.

Het werken gaf mij afleiding en ik kreeg er veel energie van en ik voelde mij eindelijk ook weer eens ergens anders nuttig ipv als huismoeder. Ik bloeide helemaal op en had mijn plekje gevonden. Totdat Corona ons land binnen kwam en ik na niet al te lange tijd ziek werd en Corona gerelateerde klachten had, dus COVID verdacht die tijd want testen deden ze toen nog niet zomaar omdat de capaciteit er niet voor was, had je klachten? dan had je vermoedelijk Corona dus ik ook. Ik werd zo ziek dat ik meerdere keren op de huisartsenpost ben beland met hoge koorts, hoesten, pijn op mijn borst, amper lucht kunnen krijgen en zo zwak als een vaatdoek. Ik bleek een longontsteking te hebben vermoedelijk door Corona. En alles wat ik in een korte tijd had opgebouwd bij mijn nieuwe baan kon ik weer in de kast zetten en mij gaan focussen op herstellen. Daar was ik nou net helemaal klaar mee! Ik kreeg een berg medicatie en met veel rust moest het wel weer opknappen. Natuurlijk hadden we thuis ook meteen te maken met maatregelen, Bas moest thuis blijven, Manoa ook dus geen oppas, geen bezoek enzovoort. Alles kwam dus neer op Bas zijn schouders en die waren al redelijk gammel geworden na alle zorg die hij al had moeten dragen, respect voor Bas. 

Afijn ik knapte weer op en ging al snel weer aan het werk want daar kon ik mijn zinnen verzetten en had ik vooral geen tijd om aan mijn zwakke lichaam te denken. Het ging van een leien dakje en ons gezin leek in een rustig vaarwater te komen en konden eindelijk een normaal gezin zijn zoals wij dat noemde. Ik bleef de klachten die ik eerder had opgemerkt negeren in de hoop dat het over zou gaan en het met de tijd wel opgelost zou worden (super naรฏf natuurlijk).

๐—ง๐—ผ๐˜ ๐—ต๐—ฒ๐˜ ๐—ป๐—ถ๐—ฒ๐˜ ๐—บ๐—ฒ๐—ฒ๐—ฟ ๐—ด๐—ถ๐—ป๐—ด 

Tot ik snachts niet meer kon slapen van de pijn en ik overdag ook steeds meer gehinderd werd en het niet langer meer trok, ik ging naar de huisarts. Natuurlijk had ik mijn klachten al opgezocht op Google en dit wel met een korreltje zout genomen maar ik kreeg al vrij snel een conclusie; een verzakking. Daar zijn dan ook nog een meerdere varianten van dus voor een definitief antwoord moest ik bij de dokter zijn. Met veel tegenzin en in de hoop dat het niet waar zou zijn ging ik er heen en mocht mij ontkleden en op de tafel gaan liggen. Echt lang duurde het niet voordat ik iets hoorde en ze gaf aan dat het inderdaad om een flinke verzakking ging.. de oorzaak zou mijn bevalling zijn. dit meen je toch niet?! Wanneer houden die tegenvallers nou eens op zeg.. Ze wilde mij direct doorsturen naar een gynaecoloog in het ziekenhuis maar ik besloot zelf een verwijzing te vragen voor de Bergman clinic aangezien ik hier altijd goed behandeld ben tijdens mijn traject beginstadium baarmoederhalskanker. Het is begin mei en ik kan al die week erop bij de Bergman terecht, dit keer gelukkig niet zo ver van huis. Ik bespreek mijn klachten en word heel serieus genomen en ook zij wil natuurlijk even kijken wat de schade is.. ja hoor flink verzakt zowel de blaas als de baarmoeder, niet gek dat je veel klachten hebt zegt ze. En op de vraag hoe lang ik al klachten had kreeg ik natuurlijk ook te horen dat ik er te lang mee was doorgelopen en het daardoor waarschijnlijk verergerd is. Dus: neem je klachten ALTIJD serieus hoe naar het ook is en laat dit altijd SNEL door een arts onderzoeken, voorkomt een hoop ellende. Bij mij is het dus door de bevalling gekomen omdat ik te hard heb moeten persen omdat Manoa eigenlijk niet door mijn bekken paste. 

๐—ฉ๐—ฎ๐—ป ๐—ธ๐˜„๐—ฎ๐—ฎ๐—ฑ ๐˜๐—ผ๐˜ ๐—ฒ๐—ฟ๐—ด๐—ฒ๐—ฟ 

Mijn werk begon er onder de lijden en ik was vaker niet dan wel op mijn werk aanwezig, wat voor mij als enorm falen voelde. Gelukkig was iedereen enorm begripvol en kreeg ik lieve berichtjes en cadeautjes opgestuurd. We hoopte met zijn allen dat ik snel behandeld kon worden en dus ook weer snel aan de bak kon. Omdat ik zo jong ben moesten we van voren af aan beginnen in dit proces en kreeg ik een hele rits aan โ€˜ingrepenโ€™. Helaas allemaal met weinig succes. Ook moest ik regelmatig naar Hilversum om daar bij de Bergman naar een bekkenbodemspecialist te gaan die oefeningen met mij deed zowel inwendig als uitwendig.. Geen pretje kan ik je vertellen. Dit gebied had nogal wat klappen te verduren gehad dus ik had aardig wat spanning opgebouwd in mijn bekkenbodem. Door de oefeningen ging de spanning er redelijk af maar de verzakking had nog steeds de overhand.

De moed zakte in mijn en Bas zijn schoenen want ik kon inmiddels amper nog mijn dagen doorkomen zonder pijnstillers, slaapjes en ik begon mijn bewegingen steeds meer te beperken om maar minder pijn te hebben. Ik leek wel een hoog bejaarde vrouw ipv een jonge moeder, zo heb ik mij ook echt gevoeld en veel plezier had ik op dit moment niet in mijn leven. Ik kreeg ook psychische hulp aangeboden omdat het allemaal enorm veel impact had op ons leven, na een heel impact vol jaar.

๐—ก๐—ผ๐—ด ๐—บ๐—ฎ๐—ฎ๐—ฟ ๐Ÿญ ๐—ผ๐—ฝ๐˜๐—ถ๐—ฒ 

Na alles geprobeerd te hebben met de gynaecoloog kwamen wij tot de conclusie dat er nog maar 1 ding op zat: opereren. Dit was de enige mogelijkheid om ,in hoeverre ze dat kon garanderen, de klachten te verminderen dan wel opheffen. Opereren was meteen al ter spraken gekomen maar omdat ik dus zo jong ben mogen ze simpelweg niet zomaar opereren zonder andere opties geprobeerd te hebben. Ook moest de gynaecoloog mijn situatie bespreken in een team van gynaecologen om te kijken of er nog andere opties waren, maar helaas opereren was echt de enige optie. Bas en ik moesten op gesprek komen bij de gynaecoloog om onze kinderwens te bespreken voor in de toekomst. Er waren namelijk 2 opties; of de baarmoeder verwijderen of behouden en gebruiken als steunweefsel. We zijn voor de laatste optie gegaan. Mijn baarmoeder verwijderen ging mij echt veel te ver en zou ook te definitief voor mij zijn.

๐—ก๐—ผ๐—ผ๐—ถ๐˜ ๐—ฒ๐—ฒ๐—ป ๐˜๐˜„๐—ฒ๐—ฒ๐—ฑ๐—ฒ ๐—ธ๐—ถ๐—ป๐—ฑ๐—ท๐—ฒ

Ik kan je vertellen.. nadat ik een paar jaar eerder te horen had gekregen nooit kinderen te kunnen krijgen, dat wel gebeurt maar ons een vreselijke zwangerschap heeft bezorgd waren wij wel even genezen wat betreft zwanger worden. Maar aan de andere kant heeft mijn lichaam mij bewezen dat ik dus wel degelijk zwanger kon worden en hebben we een prachtig leuk kind gekregen. Voor Manoa zouden wij best graag een broertje of zusje krijgen mocht dat ons gegund zijn en mijn wens is om een zwangerschap mee te maken die niet in het teken van complicaties staat.

Maar je kan nog zo veel willen als je gezondheid op het spel staat dan heb je niet zo veel meer te willen en we stonden dus voor de keus; opereren en geen kinderen meer kunnen en mogen krijgen of niet opereren en de rest van mijn leven als een hoog bejaarde vrouw door het leven met 24/7 pijn. Ik wens niemand deze keus toe want wat deed het pijn in mijn moederhart om uiteindelijk te moeten kiezen voor opereren. Ik kan het gevoel niet omschrijven zeker omdat het nu de tweede keer is in mijn leven dat dit mij verteld wordt, ook nu blijf ik stiekem hoop houden dat het ooit in de toekomst toch nog lukt. Zelfs als het zou lukken zijn er tal van risicoโ€™s die een zwangerschap in mijn situatie, na zo veel ingrepen in dit gebied met zich mee brengt. De vraag is moet je dit jezelf en je gezin dat aandoen? Zo veel spanning of kans op verlies..

๐—ฆ๐˜๐—ถ๐—ฒ๐—ธ๐—ฒ๐—บ ๐—ต๐—ผ๐—ฝ๐—ฒ๐—ป 

De kogel was dus door de kerk en ik kreeg een datum voor de operatie na een hele medische screening. 16 oktober zou het gaan gebeuren in Hilversum, midden in de Corona tijd dus dat betekende dat er geen bezoek mocht komen en ook Bas mocht niet mee naar binnen. Hij moest mij letterlijk voor de deur droppen en hij werd middels smsโ€™jes op de hoogte gehouden over hoe het met mij ging. Dit heeft toch wel veel impact op mij gehad dat je voor en na zoโ€™n heftige operatie niemand om je heen hebt behalve het verplegend personeel. Ik heb mij heel eenzaam en leeg gevoeld.

Voorafgaand de operatie heb ik heel veel slapeloze nachten gehad met angsten, nachtmerries, spanning en onrustigheid want het is niet niks wat ons gaat gebeuren. Telkens 2 stemmetjes in mijn hoofd die zeiden โ€˜het moet nou eenmaal gebeuren kom opโ€™ en โ€˜ja maar ik wil nog zo graag een kindje dragen in mijn buikโ€™ ik werd er gek van. Uiteindelijk keek ik zelfs een beetje uit naar de operatie omdat ik vol goede hoop zat dat ik daarna (zo goed als) klachten vrij zou kunnen zijn en daar greep ik mij volledig aan vast.

๐——-๐—ฑ๐—ฎ๐˜†

De dag van de operatie: zoals ik eerder al zei Bas moest mij dus voor de deur droppen en daar liep ik dan met knikkende knieรซn naar de balie om mij aan te melden en vervolgens met de lift naar de opname afdeling. Ik kreeg een mooie ruime kamer toegewezen en moest mij gaan omkleding in mijn operatie tenue en nog een keer goed uitplassen. Dat gedaan hebbende ben ik in bed gaan liggen en tegen een uur of 11 kwamen ze mij ophalen om naar de anesthesie te gaan. Daar aangekomen lukte het maar niet om mij een infuus aan te prikken omdat ik het zo koud had, van de spanning natuurlijk! Uiteindelijk na tal van pogingen is het de anesthesist zelf gelukt en toen alles aangesloten zat brachten ze mij naar de OK. Ik moest aan iets leuks denken en voor ik het weet lag ik lekker te slapen. De operatie heeft zoโ€™n 1,5-2 uur geduurd en ze hebben mijn baarmoeder en blaas terug op zijn plek vast gezet en versterkt met eigen bindweefsel. Ook hebben ze weefsel weg moeten halen en banden in moeten korten, al met al nog een hele knutsel. Op het moment dat ik bij begin te komen zit de beademingstube nog in mijn keel dus ik schrik me kapot! Gelukkig merken de artsen dit ook en halen het ding snel weg, dat was minder fijn wakker worden. Ik word naar de recovery gebracht en lig tussen een rits aan dames die wat aan hun uiterlijk hebben laten doen, de verhalen zijn wel grappig om aan te horen. Maar de pijn is echt heel intens ik geef dit direct aan en ik krijg een enorm sterke pijnstiller, ik ga weer half in narcose lijkt wel. Na een poosje rijden ze mij terug naar mijn kamer waar ik mijn roes kan uitslapen en dat is nu precies waar ik behoefte aan heb, slapen en rust. Ik mag niet bewegen en dat gaat ook amper met een meter aan tampon gaas in mijn doos en een katheter in mijn blaas.. ugh.


๐—•๐—ฎ๐—ฐ๐—ธ ๐—ต๐—ผ๐—บ๐—ฒ 

Die nacht slaap ik nauwelijks want ik verga van de pijn en ik lig al zo lang op mijn rug dat alles zeer begint te doen maar ik kan niet omrollen, ik voel me opgesloten in mijn eigen lichaam. De ochtend komt in zicht en ik moet na het verwijderen van de katheter een plas test doen en als deze goed is mag ik naar huis, ook de meter tampon wordt eruit gehaald en echt er kwam geen einde aan!

Aan het einde van de ochtend mag ik naar huis en ik word richting de auto gereden in een rolstoel waar Bas mij staat op te wachten en mij helpt in de auto te komen.. auw. Eenmaal thuis staat het hoog laag bed in de woonkamer die wij daar al een paar dagen van te voren hadden neer laten zetten en dat is dan mijn plek voor de komende weken want de eerste week moet ik volledig bedrust houden en mag alleen eruit voor het toilet. De weken erna steeds stukje bij beetje meer bewegen maar voornamelijk rusten om de wond zo goed mogelijk te laten genezen en de nieuwe verbindingen die zijn gemaakt. Afzien dus.


De eerste week krijg ik al te maken met een ontsteking aan de wond (komt heel vaak voor) en ik krijg antibiotica. De pijn, het bloedverlies en het niets mogen breekt mij aardig en dan met name het feit dat ik nu niet zelf voor Manoa kan zorgen en alles moet uitbesteden. Het liefst slaap ik zodat de tijd snel gaat en ik niet te veel stil hoef te staan bij deze nare periode. 2 weken later leek het voorafgaand beter te gaan maar ineens verga ik van de pijn en beland in het ziekenhuis waar ze geen idee hebben wat er aan de hand is. Ik word opgenomen op de afdeling verloskunde omdat daar de gynaecologen aan het werk zijn (in de avond) het is heel gek om hier te zijn bijna een jaar na mijn bevalling. Gek genoeg zijn de verpleegkundigen die bij mijn bevalling waren ook nog aan het werk. Helaas weten zij de oorzaak niet en moet ik de dag erna maar met Bergman bellen. Zij vertellen mij dat het komt omdat de nieuwe verbindingen die gemaakt zijn aan het genezen zijn en heel erg kunnen trekken en dat pijn geeft, top.

De weken verstrijken en ik voel me leeg ondanks alle lieve kaartjes, bezoekjes en gesprekken. Het voelt heel anders mijn lijf ik kan het niet beschrijven. Een soort rouwproces en dit zal nog wel even duren net als mijn herstel want ik ben er nog lang niet! 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je