{{ message.message }}
{{ button.text }}

To work or not to work...

De keuze die ik nu moet maken.

Afbeelding blog 'To work or not to work...' Achtergrond blur afbeelding

Ooit was ik een heel ambitieuze jongedame, volgde een hbo opleiding tot maatschappelijk werker. Ik wou werken in de jeugdhulpverlening, zou daarna ook nog pedagogiek studeren. Had een leuke baan bij een café waar ik drie avonden/nachten werkte om dit te bekostigen. Café dicht, baan kwijt, eerst maar lenen bij duo om de tijd te overbruggen en een andere baan te vinden, lang verhaal kort, uiteindelijk moeten stoppen om niet met een torenhoge schuld te eindigen. Leuk beroep, maatschappelijk werker maar de banen liggen niet voor het oprapen en het salaris is ook niet zo hoog dat je een schuld snel aflost. Wat dan? Jaartje werken en geld oppotten, studie afmaken! O wacht, een jaar naar Amerika als aupair lijkt mij ook heel leuk, inschrijven! En dan terwijl je werkt bij de plaatselijke supermarkt, en gezellig uitgaat met vriendinnen om nog een paar maanden te overbruggen voor je naar Amerika gaat, de liefde van je leven tegen het lijf lopen.... nouja, liefde van mijn leven, het was eigenlijk niet de bedoeling, 5 jaar jonger en lekker ongecompliceerd. Was ik wel aan toe, plezier hebben en verder geen gedoe. Het verbaasde mij dan ook enorm dat ik geen zin meer had in mijn Amerikaans avontuur en toen dit vertraagd werd was ik dan ook allesbehalve teleurgesteld. Uiteindelijk bleek uitstel afstel en omdat ik ineens haast had om met hem een toekomst op te bouwen ging ik domme keuzes maken. Ik koos voor een bbl opleiding, totaal niet passend bij mij, maar ik ging ervoor en vond het leuk en ontdekte dat ik hier echt goed in was. Het eerste halfjaar ging geweldig goed, daarna werd ik overgeplaatst naar de plek waar ik een jaar zou zitten en daar begon de ellende en stopte voor mij de opleiding. Intussen woonden wij samen en waren wij afhankelijk van mijn inkomen, hij kreeg studiefinanciering en dus nam ik een fulltime schoonmaak baan aan. Maakte ik weken van 60 uur en knapte ik enorm op. Heerlijk werken, even nergens aan denken, routine, gelijk resultaat zien en gaan, dan neem je de omhooggevallen mensen die op je neerkijken maar voor lief want je kan je rekeningen betalen! Na ongeveer een halfjaar dacht ik dat het werk mij te zwaar werd, kreeg last van mijn rug en mijn bekken, voelde mij moe en lusteloos, had een griepje die maar niet over leek te gaan. Kreeg ik ineens een ingeving en deed een test, zwanger! Oké, verassing, volgens de gyneacoloog heb ik PCOS en zou ik moeilijk zonder medische hulp in verwachting kunnen raken. Schrikken maar stiekem was ik ongelooflijk blij, ondanks de reactie van mijn vriend was ik eigenlijk dolgelukkig en ging ik er vol voor. Bekkenbodeminstabiliteit en ischias maakte het werk moeilijk en dus zat ik eerder bij huis dan verwacht, kreeg ook geen contractverlenging, een paar weken na de geboorte van onze dochter werd ik dus werkloos. Inmiddels had mijn vriend zijn diploma gehaald en een baan gevonden, zij het in een heel andere richting. Maar goed, hier luid het motto, werk is werk. Zolang je de rekeningen maar kan betalen. Zo heb ik nog vrij lang in de ziektewet gezeten en kreeg ik toen mijn dochter anderhalf jaar oud was vanuit het uwv hulp met reïntegreren. Ontzettend fijn, dochter ging naar de gastouder en ik naar een verpleeghuis als welzijnsmedewerker. Na 16 weken mocht ik binnen de organisatie maar op een andere locatie aan de slag als woonkamermedewerker op oproepbasis. Vriend was inmiddels ook al weer twee keer gewisseld van baan en eigenlijk verdiende hij nu genoeg om ons gezin te onderhouden. Ik hoef niet te werken maar voel toch een sociale druk, want als ik het niet doe en thuis blijf bij mijn kind dan doe ik toch de emancipatie te kort? Burgertrutje grapte een vriendin en eerst was ik beledigd maar waarom eigenlijk? Inmiddels was ik in verwachting van ons tweede kindje, en ja het motto is nog steeds werk is werk. Maar ik mis toch de uitdaging en ik vind dit werk helemaal niet leuk. Moet soms hemel en aarde bewegen om überhaupt aan het werk te kunnen en oppas te vinden. Sinds de geboorte van onze zoon staat het mij zo tegen, ga met lood in mijn schoenen heen. Om diverse redenen, ik draai misschien drie diensten in de maand en daar moet ik zoveel voor regelen en laten dat Is het mij niet eens meer waard. Dus ik denk dat ik stop, dat ik van mijn kinderen ga genieten van mijn gezin en een paar jaar de burgertrut uit ga hangen. De tijd nemen om te zoeken naar iets wat ik leuk vind, om misschien een opleiding te volgen en als mijn jongste dan naar school gaat, ik weer ga werken. 

Tags: #Mama, #werken

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je