{{ message.message }}
{{ button.text }}

Time floes when you're having uhm fun?!

Afbeelding blog 'Time floes when you're having uhm fun?!'

Wat? Is mijn laatste blog alweer 2 maanden geleden?! Time flies when you’re having fun…? well ook wanneer je “not fun” hebt. Poeh. Natuurlijk zijn er ook een heleboel leuke dingen gebeurd! Zo is de nieuwe coachingsmethode online gegaan, ondanks alle tegenslagen ben ik er zo trots op en blij mee! Nu kan ik in een keer iedereen coachen, de achtergrond van de Gender Balance methode uitleggen, precies aangeven welke voedingsmiddelen wel en niet goed zijn voor die felbegeerde zoon of dochter. Ga ik natuurlijk weer (ja, weer, ik geef niet op!) in op de mythe van de Shettles methode. Want echt: je kunt het geslacht niet beïnvloeden door op een bepaalde dag te vrijen. Hoe jammer dat ook is, want het zou alles een stuk makkelijker maken! Maar helaas, die vlieger gaat niet op. Natuurlijk ga ik ook uitgebreid in op de conceptie, wat dan wel werkt en hoe je man je daar zeker bij kan helpen. Maar hij bepaald het geslacht toch? Ja en nee. Hij levert inderdaad het genetisch materiaal en dat is absoluut X (meisje) of Y (jongen), maar dat betekent niet automatisch dat hij ook echt op die manier het geslacht uitkiest! We kijken daarom naar de biologie, hoe heeft de natuur het voor ons bedacht? En zijn er overeenkomsten of juist verschillen te vinden bij moeders met zoons of dochters? Ja, absoluut! En na maanden lang keihard werken, is dan nu alles gereed om in een klap iedereen te coachen, woohoo!

Maar die tegenslagen dan? Zijn die opgelost? Ja, deels. Zonder te diep in te gaan op de problematiek: er is altijd wel veel gaande in huize Gender Balance, maar sinds deze zomer kwam alles wel echt heel erg tegelijk. En weer werd duidelijk hoe slecht het gesteld is met de zorg- en hulpverlening. Dat ligt absoluut (in de meeste gevallen dan) niet aan de mensen zelf, maar aan de wet- en regelgeving. Van het kastje naar de muur was letterlijk bijna dagelijks aan de orde. Wat kost dat ongelooflijk veel energie! En een paar weken geleden barstte dan eindelijk de bom. Ik zat er zo doorheen! Hoezo weer een wachtlijst? Hoezo weer nieuwe medicatie? Hoezo is de helft niet onderzocht of getest? Daar zijn we hier tenslotte toch voor?! Ons kind heeft het ontzettend zwaar en waarom? Omdat het eigenlijk echt helemaal mis moet gaan alvorens je een toelaatbaarheidsverklaring krijgt voor het speciaal basisonderwijs?! Wanneer kind en ouders zo ontzettend moe en verdrietig zijn, dat je dan pas op een wachtlijst komt? Want “passend onderwijs?” Afijn, ik heb op de rem getrapt en flink ook. En ineens kon het wel. Want ja, wij als ouders hebben altijd braaf geluisterd en meegewerkt dus dan is het ook niet terecht dat het nu al 5,5 jaar duurt. Ja, vijfeneneenhalf jaar! En daarvoor waren we dezelfde tijd bezig met onze oudste. 11 jaar van zoeken, wanhopen, adviezen waar we niets mee kunnen en de volgende wachtlijst. Gatver.

En toen ging het ineens snel: het werd geregeld. Niet alles, dat zeker niet, maar dit plekje voor onze jongste, samen met zijn grote broer, op een “nieuwe”, een betere school, een speciale school. Daar mogen alleen de allerleukste heen, fluister ik ze toe. Ze huppelen voor ons uit, de grote rugzakken scheef gezakt en ik hou mij in eraan te sjorren om ze recht te trekken. Perfectionist bemoei je er niet mee ;) In het klaslokaal wordt hij begroet door de vrienden van zijn broer “oh mag jij hier ook naar school? Wat gaaf!” De kleinste glimt helemaal, geeft de juf verlegen een handje en neemt plaats achter zijn tafeltje. Papa en ik geven hem een dikke kus op zijn bolle toet. Geen tranen dit keer, maar een big smile en een doei!

Dan fietsen we naar huis. Waar ik de agenda opensla: deze week heb ik 6 afspraken staan. Voor zowel de kinderen als mijzelf. Ja, tijd voor pauze is er niet. En ik neem mij voor: ik ga bij iedereen op de rem. Het is klaar. Dat wegwuiven van zaken die voor ons belangrijk zijn en die niet serieus genomen worden. De ‘dat durf ik niet te zeggen, oh staat het toch in de bijsluiter ja? Oh tja ja, uhh...” Wat kan de patiënt daarmee? En dat zijn de artsen, waarover tegen mij vaak gezegd wordt: “laat het aan een arts over!” Wanneer ik vertel over mijn werk. Mensen, nee, bedankt. Laat artsen zich aub eerst focussen op het werk dat ze nu al niet vaak naar behoren kunnen doen. Laat ze levens redden of de kwaliteit ervan verbeteren, zonder die ellenlange wachtlijsten en de kastjes en muren. Dan ga ik fijn verder met het coachen van mensen, het “maken van jongetjes en meisjes zonder zelf pijn te hebben van het bevallen” (aldus onze oudste, haha!) luisteren naar hun zorgen, mee zoeken naar oplossingen, het vieren van nieuw leven, van het uitkomen van dromen, het ondersteunen en het begeleiden. En men, ondanks alle tegenslagen ben ik zo blij dat het er toch nog van is gekomen! Iets (veel)langer geduurd dan ik hoopte, maar wow! Mijn eigen coachingsprogramma van Gender Balance, waar dromen echt uitkomen <3 En hopelijk komt er nu ook wat meer tijd voor het bloggen, want dat blijft super leuk!

Liefs Leonie,

Getrouwd met de leukste, moeder van een engeltje en 2 bengeltjes, coach @ GenderBalance.nl

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je