{{ message.message }}
{{ button.text }}

Te ziek om óók nog mama te zijn...

We weten dat mama's niet ziek kunnen worden. Gewoonweg omdat we er geen tijd voor hebben. We zijn de spil waar alles blijkbaar om draait.

Afbeelding blog 'Te ziek om óók nog mama te zijn...' Achtergrond blur afbeelding

Alle realiteitszin verdwijnt als sneeuw voor zon als je ECHT ziek bent, lijkt het wel. Althans zo werkt het bij mij. Ik voel mijzelf gewoon de meest zielige mens op deze aarde. Ik gelóóf dat ook echt!

Mijn hoofdpijn is zo hevig, dat het lijkt alsof het op ONTPLOFFEN staat. Ik hoest als een volleerd kettingroker, mijn longen UIT MIJN LIJF. En de goedheid van mijn hart, pompt zich een rotje om dit zieke lichaam met een bovendruk van slecht 101, weer een beetje in de herstel modus te krijgen. Door de hartkloppingen die hierdoor ontstaan, lijkt het alsof mijn hart UIT MIJN LIJF springt.

Nou? Zonder hersenen, longen en hart…. Wat toch best vitale organen in ons lichaam zijn, is het dan toch ook logisch dat ik mij op sterven na, dood voel? En dus alle realiteitszin een beetje uit het oog verlies? Dus neem het mij vooral niet kwalijk.

Mijn tong voelt aan als een zeemleren lap in mijn mond, mijn neus zit vol met snot. Maar die snot voelt zich daar zo veilig, dat het gezellig blijft zitten… hoe hard ik ook blaas en daardoor geregeld mijn oren ‘klaar’.. auwww….Mijn keel voelt alsof ik dagen heb lopen mee blèhren op één of ander music-event. Mijn ogen voelen zo branderig aan, dat ik ze het liefste heel de dag maar dicht houd. Mijn gewrichten geven mij het gevoel dat ik oud en stram aan het worden ben. Om nog maar te zwijgen over’ dekbed over’ of met dezelfde gang ‘dekbed af’…. de temperatuurswisselingen, die elkaar zo snel opvolgen, dat het zelfs voor een ADHD-er niet bij te sloffen is!

En terwijl ik dan zo zielig op een rolletje onder mijn dekbed verdwijn, realiseer ik mij toch ergens ook nog dat ik MOEDER ben! Shit, dat is waar ook!!! Maar HOE in godsnaam presteer ik het om met dit lichaam en deze zieke geest me ook nog een beetje moederlijk te gedragen? Nou.. gewoon NIET!

Wat best een enorm ding is voor mij, en achteraf een enorme prestatie: Ik heb mij er bij neer gelegd en ik heb hulptroepen aangeboord.

Want ik besefte dat ik buiten het feit dat ik moeder ben en een volwassen, zelfstandige vrouw, bovenal ook vooral nog een KIND ben van MIJN MOEDER…. En wat willen zieke kinderen? Hun moeder!!! Juist ja….

En haar belde ik met een zielig piepstemmetje op… en zij was het die binnen twee uren in mijn huis stond. Om MIJN kinderen op te vangen, te verzorgen, aandacht te geven. Om mij met rust te laten, niks te vragen… omdat zij alleen weet hoe het dan werkt met haar zieke kind. Om mij –als ik mij beneden waagde- zonder te vragen thee met fruit ofzo voorschotelde. Waarbij ze mij dan zo dwingerig aan keek, dan weigeren geen zin had. En die vervolgens drie nachten bleef slapen en mijn huishouden gewoon overnam.

Af en toe heb ik een opleving, zoals nu, maar inmiddels weet ik dat het ijdele hoop betreft en mijn lichaam echt rust nodig heeft. De kinderen zijn inmiddels bij papa. Mijn moeder is weer naar huis. Nadat ze een grote mok met hete bouillon naast mijn bed heeft gezet en ik 10 x heb moeten beloven dat ik gelijk weer zou bellen als ik niet opknap of het nog slechter gaat. Ik sta er alleen voor… en wat voel ik mij zelf zielig!!!

En nu wéét ik wel; over een paar dagen ziet de wereld er waarschijnlijk weer heel anders uit. En mag ik niet klagen, want er zijn genoeg mensen die het zwaarder/erger of in ieder geval heel anders dan mij hebben. Die gewoon nog veel langer in een zwaar ziekteproces zitten of er niet uit komen.. maar voor nu.. dit overkomt mij … en voor mij is het gewoon even het einde van de wereld!!!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #Gezond

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je