{{ message.message }}
{{ button.text }}

Suzy Had A Baby. And HOW! (PART FOURTEEN)

Een baby krijgen...die krijg je niet zomaar. Lees mee met Suzy Had A Baby. And HOW (deel 14)

Afbeelding blog 'Suzy Had A Baby. And HOW! (PART FOURTEEN)'

Handtas? Check. Hoge hakken? Check. Luchtige sjaal voor om schouders in taxi? Check. Parfum? Lippenstift? Haarclip strak in haar? Check, check, check.

Ik draai met mijn grote ijzeren sleutel mijn kamerdeur op slot. M wacht op mij. Hoe zal het gaan? Hij heeft tijd gehad om na te denken. Tijd alleen in het hotel, tijdens de lange vlucht terug. Het moet goed komen. Voor hem, voor mij, en degene die in mijn buik zit. Oh jee, wat nu als hij niet… Meteen gutsen mijn oksels weer van het zweet.

Ik draai gauw de sleutel weer naar rechts. Terug de badkamer in. Ik MOET mijn deodorant hebben. En een stapel droge tissues, om het vocht in mijn vers-geschoren oksels op te kunnen dweilen. Snel. Geen minuut te verliezen. Ik loop op mijn tenen van de spanning, maar zo stel ik ook het moment van de pijn uit die ongetwijfeld komen gaat. Naaldhakken in de woestijn draag je immers niet zonder gevaar.

Deur weer op slot, het donkere gangetje door, langs de deur van Khaled, hup de keuken in. Wat moet ik hier? Ik weet het niet. Ik gooi willekeurig een paar keukenkastjes open. En weer dicht. Dribbel om de wankele eettafel heen. Grijp het aanrecht. Nee, hier niets. Ehm…

“Gaat het wel goed?” vraagt de Russische stewardess. De zon heeft haar een bronzen goud gekleurd, en haar buik is zo strak als mijn strijkplank. Even sta ik stil. Dat was mijn doel. Zo’n buik. Al mijn oefeningen in het zwembad.

“Suzy?” zegt ze weer. Ze pakt rustig een mok uit haar kastje, gaat op een scheve stoel zitten en schenkt verse koffie in. Dan neemt ze een hap chocolade.

Ja, dat wil ik ook. Bronzen bruin zijn, me vol proppen met echte koffie en chocola, de wereld rondvliegen, en als ik zit, wil ik net zo rustig zitten als zij. Zonder zorgen. Toegegeven…voordat ze naar Dubai kwam, waar ze haar papieren niet erkennen, was ze een chirurg. Ze oefende tijdens haar opleiding op lijken. Ik kan mij haar verhaal nog levendig herinneren: zij en haar mede-medicus-breinen begaven zich naar een immense grote bak gevuld met vloeistof. Daar dreven de lijken in. Als in een zwembad. Dan haalden ze er eentje naar de kant met een grote, lange haak, en visten er een uit waar iemand dan in mocht snijden. Zo doen ze dat in Rusland. Oefenen op een zwembad vol drijvende doden.

“Suzy?” zegt een tweede stem. Het is Sofia, het prachtige doch eigenaardige Parijsenaresje. Iedereen hier in huis vindt haar afwisselend lief of gemeen. Ze heeft een monsterlijk klein keffend hondje, die ze bij zich draagt alsof het haar baby is. Ze laat hem uit haar bord eten, en haar mond aflikken. Ze heeft bruin haar, zo lang als een snelweg. Ze is model, thee-importeur, en werkloos. Ze is jong en geliefd bij de Arabische mannen. Minder bij hun vrouwen. Wekelijks wordt ze overspoeld met dure cadeaus, zoals mobiele telefoons, Ipads, rozen en parfums.

“Waarom trippel je zo nerveus heen en weer?” vragen de dames.

Ik kan niet antwoorden. Ik schenk ze daarom een korte, veelbetekende maar niet-te-begrijpen blik, en ren de keuken uit. Schuif met moeite de zware voordeur open. Duw in de gallerij op het knopje voor de lift. Een van de zes opent gelijk zijn ijzeren bek, en ik stap in. Twee-en-veertig verdiepingen lang kijk ik in de spiegel, en check mijn gezicht en mijn haar op oneffenheden. M houdt niet van lang haar, dus moet het in een staart of knot, het liefst eraf. M houdt niet van losse, uitstekende plukjes, dus zitten die gehoorzaam vast met klipjes. Mijn jurk moet niet te losjes zitten, want anders lijk ik wel zwanger, had hij een keer gezegd. Straffe woorden en zinnen schreeuwen het uit, alsof er een blaffende opperbevelhebber uit het leger in mijn hoofd staat, die zijn soldaten streng checkt op paraatheid en efficientie. Of, wellicht nog enger, een genadeloos schoolhoofd.

De lift is beneden. Ik probeer zo beheerst mogelijk langs de beveiliging te lopen. Achter de balie zit een norse man met een boze snor. Ik loop helemaal links. Hij mag niet ruiken dat ik zwanger ben. Wie weet waar hij toe in staat is.

Ik trek de grote glazen deuren open. Eindelijk. De warme lucht die Dubai zo zacht en lieflijk maakt. De warmte die mij lijkt te omhelsen, en zegt, “Ik houd van jou! Wat ben je fantastisch!” Hmmmm… heerlijk. Ik adem diep uit, en voel mij even tot rust komen. Ik ruik de geur. Het is een mengeling van zand, palmbomen en Arabisch Oud, een duur parfum wat veel mensen hier roekeloos opspuiten.

“Taxi!” roep ik luid.

Suzy Had A Baby. And HOW! (PART TEN): https://www.mamaplaats.nl/blog/suzy-had-a-baby-and-how-part-ten

Suzy Had A Baby. And HOW! (PART ELEVEN): https://www.mamaplaats.nl/blog/suzy-had-a-baby-and-how-part-eleven

Suzy Had A Baby. And HOW! (PART TWELVE): https://www.mamaplaats.nl/blog/suzy-had-a-baby-and-how-part-twelve

Suzy Had A Baby. And HOW! (PART THIRTEEN): https://www.mamaplaats.nl/blog/suzy-had-a-baby-and-how-part-thirteen

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je