{{ message.message }}
{{ button.text }}

Sunshine and Bubbles

#5MAMA. Het is tijd op samen intens te genieten van alles waar nog geluk uit te halen is!!

Afbeelding blog 'Sunshine and Bubbles'

De zon schijnt! Ga naar buiten!! De zon schijnt! Gaaaaaa gewooon! Gilt mijn gedachten. Het is echt een prachtige dag. Ik ben lekker vrij met de kids maar ik heb gewoon geen zin. Ik wil me verstoppen onder een dekentje en chocola eten. 'Mama! Tis hiel lekka wearr!!' gilt Meneertje bij het zien van de dikke, vette zon die door het keukenraam schijnt. Zijn enthousiasme is onweerstaanbaar en ik zucht. 'Oke man. Zullen we naar het park gaan?' 'Jaaaaaaaaa!!' Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Als ik jullie niet had gehad was ik pas echt een wrak geweest. 

'Mam, kom je ook naar het park? Wij gaan er nu heen.' De kids staan aangekleed te springen bij de voordeur. Zonder jas, met korte mouwen in september! 'Ja! Ik kom er zo aan!' Yes. Acht trappen af. Kids in de bolderkar en op naar de groene heuvels! Eigenlijk heb ik er nu wel zin. 

'OMA!!' gillen de kids als ze aan komt rijden op haar witte fiets. Mama lacht. 'Hee kindjes!' Iedereen knuffelt elkaar. Dit is de eerste keer dat ze de kinderen weer ziet sinds ze het slechte nieuws heeft gehoord. Gelukkig zijn we vandaag niet heel emotioneel, of wel maar houden we ons sterk. Ik weet het niet. Mama heeft bolletjes van de bakker bij zich en ik heb pakjes appelsap. Er ontstaat een kleine, spontane picknick. De schoenen worden uitgetrapt en warme grassprietjes banen zich een weg tussen onze tenen. Meneertje wil met oma samen naar de wolken kijken en gaat naast haar in het gras liggen. Mama volgt zijn voorbeeld. Ze vertelt aan Meneertje waar de wolken op lijken, wijzend naar de lucht. Hij luisterd aandachtig. Alles voelt zo fijn. Even is het een perfecte dag. Er is echt een knop omgegaan. Heel veel kleine pietluttige dingetjes waar ik vroeger om gaf, boeien niet meer. Het draait nu om genieten, extra genieten, van elke dag en dan vooral elke dag met mama. De belleblazen worden tevoorschijn gehaald en mama blaast honderden bellen. Meneer en Mevrouw rennen gillend en lachend door de bellen heen en mama lacht ook. Mama was altijd al een echte genieter. Is een genieter. En volgens mij nu een extra, extra, extra genieter. De gedachte bekruipt me, dat als ze straks dood is, er geen warme zon meer te voelen is. Geen grassprietjes tussen haar tenen. Geen bloemengeur meer in haar neus. Het ultieme drama voor een echte genieter. Ik wil de ochtend niet verpesten dus ik hou deze rot gedachten voor mezelf. 'Kom je morge naar de gym? Je ring is dan klaar!! En morge weten we ook weer meer over de laatste foto's die gemaakt zijn. Dat kan ik je dan ook meteen vertellen.' Ik knik. Hopelijk is de uitslag deze keer een meevaller. 

***

De volgende dag is het wéér prachtig weer! Vandaag voel ik me OK. Ik voel me best optimistisch want erger dan wat het al is kan het toch niet! Toch? Daarbij is mijn ring klaar! Hij is handgemaakt door Mehrdad, een goudsmit die zijn werkplaatsje heeft opgezegt bij de gym, mama's vrijwilligerswerk. Een gymzaal vol met spullen die gedoneerd zijn door lieve mensen en die gratis opgehaalt kunnen worden door vluchtelingen, statushouders en mensen in de minima. De steen die hij erin heeft gezet heb ik zelf uit mogen kiezen, een cadeautje van mama, van nog vóór dat we wisten dat mama ziek was. 

FB_IMG_1481620948621_1481623994.jpg

De kinderen rennen vrolijk het schoolplein op, recht op de gedoneerde trampoline af. Mijn vriend zet ze er één voor één in en ze gieren het uit van de pret. Ik ga opzoek naar mama. Ze knuffelt me intens en moet meteen huilen. 'Sorry hoor. Ik ben de hele dag al vreselijk emotioneel.' Mijn stemming slaat meteen om. Samen lopen we richting de trampoline. 'Vertel, mam.' Ze zucht en er blijven tranen over haar wangen lopen. 'Het is niet goed. Het is echt niet goed.' Ik sla een arm om haar heen en ga zo dicht mogelijk tegen haar aanstaan zodat ze niet zo hard hoeft te praten. 'Het is uitgezaaid.' BOOM. 'Het is begonnen in mijn long. Het zit nu verder ook in mijn lever, mijn lymphen en..' haar stem schokt en breekt. 'En in mijn hoofd.' 'Nee, mam, echt?' Ze knikt. 'Ik vind het heel eng. De dokter zei, dat als ik niet snel met behandelen begin, elke dag de laatste zou kunnen zijn. Hij gaf me twee maanden, maximaal.' De tranen rollen over mijn wangen. Alles breekt. De wereld is kapot. Ik knuffel haar en hou mijn huilbui binnen. Sterk zijn. We blijven even staan en kijken naar de kinderen die nog vrolijk aan het springen zijn. De drie, grote huis kippen scharrelen om ons heen en de zon verwarmt ons haar. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je