{{ message.message }}
{{ button.text }}

Revalidatie week 5

Een week waarin ik duidelijkheid verwachtte werd een week van letterlijk SOEP in mijn hoofd. Zo'n wirwar dat je het even niet meer weet

Afbeelding blog 'Revalidatie week 5' Achtergrond blur afbeelding

De week begon met de berusting dat ik m'n lijf de tijd moest gunnen om bij te komen. Een klein moment van vertrouwen in dat het komt zoals het komt. Toch wel bijzonder hoe snel dat verdween na m'n gesprek met de revalidatie arts.

Begin van de week hebben ze overleg gehad en in het gesprek met de arts zou ik de uitkomst daarvan horen. Wat zou m'n behandelplan worden... Ik heb nog nooit zo'n kort gesprek gehad want met 10 minuten stond ik weer buiten. De conclusie was dat ze het nog niet weten en ze dus nog wat extra tijd nodig hebben om tot een goed behandelplan te komen. Op zich prima natuurlijk dat ze vooral de tijd nemen.

Maar toen zonk de boodschap in en kwamen de emoties. Gelukkig had ik nog ergotherapie dus kon ik het direct kwijt.

Het voelde toch als falen al had ik geen idee waarom. Ik ben heel eerlijk de hele tijd maar toch ergens bang dat me dat het me iets negatiefs oplevert, want dat doet het immers vaak heb ik wel geleerd. Al is niet eerlijk zijn geen optie voor me.
Wat nou als zij het ook niet meer weten? Wat moet ik dan nog?
En wat betekent dit voor m'n werk? Dat vaste contact kan nu waarschijnlijk helemaal wel vergeten.
Allemaal gedachten en emoties die er zijn, die ik wel kan beredeneren maar dat maakt ze niet minder echt. Bijzonder dat ik in dit traject hier nu ook zo helder naar kan kijken.

Gelukkig eindigde de week met wat meer uitleg van de psychomotore therapeut. Ze kunnen gewoon nog niet de vinger leggen op hoe ze me het beste kunnen helpen. Ik ben aan de ene kant degene die doorgaat zonder met m'n lijf rekening te houden. Maar ben ook degene die heel inactief kan zijn. Opdrachten voer ik uit en dan lijkt het alsof ik alles al kan. En ze willen vooral niet dat ze me na het traject naar huis sturen en ik na een half jaar weer terugval in al m'n oude gedrag.

En terugkomende op de SOEP in m'n hoofd. Het is allemaal zoveel wat er gebeurd dat het letterlijk voelt als een gedachtensoep en ik heel vaak denk pff ik weet het echt niet meer. Alle coping en stabiliteit is verdwenen. Ik ben zo benieuwd wanneer dat weer een beetje terug gaat komen.

De troost die ik deze week vond: een jonge vrouw die ook revalideert, die ook niet direct een behandelplan had en die ook gedachtensoep heeft. Gedeelde smart is soms gewoon halve smart.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je