{{ message.message }}
{{ button.text }}

Realiteitscheck #2

Na ongeveer 30 minuten wordt ik eindelijk door Mark gebeld, aan zijn stem kan ik horen dat hij het moeilijk heeft. 'Hij slaapt nu, eigenlijk is hij inslaap gevallen terwijl ze onder dwang zijn infuus aanbrachten, hij viel gewoon in slaap tijdens het vechten. Als hij niet snel opknapt of nog een keer blauw wordt, gaat hij door naar de IC.'

Afbeelding blog 'Realiteitscheck #2'

'Ok, maar ik neem aan dat ze hem nu erg goed in de gaten houden?' Vraag ik om een beter beeld te krijgen van de situatie. 'Nou, er zit een verpleegkundige in zijn kamer.' Zegt hij met een gniffel in zijn stem. 'Ah, dus eigenlijk ligt hij al op de IC, maar alleen niet direct.' Waarop Mark een geluid maakt dat het bevestigd. 'Wanneer kom jij hierheen, Seff zal zo wel zijn mama willen.' Ik kijk naar de klok. 'Je ouders zijn onderweg, dan gaan zij oppassen en kan ik richting jullie komen. De andere twee hoeven hun broer niet in deze toestand te zien, ze hebben al genoeg gezien. Als hij er morgen wat beter aan toe is, zal ik hen ook meenemen.'

Ik leg de zo bekende weg af naar het ziekenhuis. Wanneer ik door de deuren van de kinderafdeling loop staat daar een verpleegkundige op me te wachten. 'Ah Lydia, daar ben je dan.' Ik zucht en kijk haar aan, dat de verpleging gewoon al mijn naam kent vind ik erg confronterend elke keer. 'Ja, het duurde lang voordat ik oppas had voor de andere twee deze keer.' Zeg ik terwijl ik doorloop richting Seff zijn kamer, terwijl de verpleegkundige me op de voet volgt. 'Ik ga ervan uit dat Mark je al op de hoogte gebracht heeft. Hij is er erg aan toe deze keer, zo benauwd hebben we hem nog nooit gezien.' Ik doe de kamer deur op een kier en sta even stil om Seff in me op te nemen voordat ik naar binnen ga. 'Ja, dit hebben wij ook nog nooit meegemaakt.' Ik kijk haar aan om te zien of ze me nog iets wilt zeggen of dat ik mijn aandacht op Seff kan richten, die me wonderbaarlijk nog niet heeft geregistreerd. 'De artsen komen over een halfuurtje met jullie praten, dan weet je dat alvast.' Ik knik en terwijl ik naar binnen loop zeg ik: 'Dan zien wij ze zo wel'.

Seff kijkt richting mij wanneer hij me hoort. Hij zit in zijn bed met een kussen in zijn rug, de tv staat aan als afleiding en ik zie dat hij ondanks de hoge dosis zuurstof en optiflow nogsteeds intrekkingen heeft. Hij moet duidelijk nog steeds hard werken om genoeg zuurstof binnen te krijgen. Naast zijn bed zit de verpleegkundige waar Mark het aan de telefoon over had en het is een vrouw die ik nog nooit heb gezien. Ze staat op en begroet me. 'Jij bent vast de moeder van Seff, ik ben nieuw hier en zal de komende dagen Seff zijn verpleegkundige zijn tijdens de dag diensten.' Ik schud haar uitgestoken hand en knik als bevestiging dat ik haar gehoord heb en loop direct door naar Seff.

Zijn ogen hebben me gevolgd sinds hij me heeft horen binnenkomen. Ik kijk hem in zijn ogen aan, maar zo 'rustig' als zijn lichaam daar zit, zoveel vuur spat er uit zijn ogen. Ik kijk naar Mark die naast is komen staan en ik fluister: 'Is hij echt zo boos of lijkt het alleen maar zo?' Hij schud zijn hoofd en fluistert terug: 'Hij is razend, maar heeft gewoon geen lucht om het eruit te gooien.'
Mijn hart breekt bij de gedachte en Seff besluit zijn blik weer te richten op de tv-scherm. Ik blijf nog even naar hem kijken voordat ik mijn hand op zijn been neerleg: 'Ah stoere jonge, mag ik ook een knuffel van je?' Hij kijkt me aan en tilt zijn armen op: 'Natuurlijk til ik je even op.' En zonder te wachten pak ik hem van zijn bed. Mark springt gelijk op om alle draden en slangen de goede kant op te begeleiden. Seff slaat zijn armen om mijn nek, drukt zijn lijfje tegen me aan en legt zijn hoofd op mijn schouder en daar stonden we dan zo... samen.

Wanneer Seff me te zwaar wordt en ik besluit hem weer op zijn bed terug te zetten komt Markt binnen met de koffie die hij is gaan halen. 'Ik zag de artsen al op de gang.' Ik doe het bed van Seff op standje veilig terwijl Seff naar de tv kijkt en pak mijn koffie van Mark over.
Niet veel later komen de artsen binnen. In het weekend zijn ze altijd met z'n tweeën, door de weeks zijn het er echt veel meer. 'We hebben zijn longfoto vergeleken met zijn oudere foto's er is een duidelijke prop, we gaan er vanuit dat het een slijmprop is, voor de ingang van zijn rechter long te zien. Daarom kunnen we ook geen activiteit horen op zijn rechter long.' Ik heb even geen idee wat ik met deze informatie aanmoet, maar nog voordat ik kan reageren zeggen de artsen: 'We gaan nu eerst luisteren hoe hij er nu aan toe is en dan bespreken we hoe we verder gaan handelen.' Ze kijkt naar Seff: 'Hij heeft het duidelijk nog moeilijk, te moeilijk.'

Wisten jullie dat je rechter long groter is dan je linker long? Dit komt omdat je hart de grootste deel van de ruimte inneemt aan de linker kant en er dus minder ruimte is voor je long.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je