{{ message.message }}
{{ button.text }}

pd en nu verder #1

Na de geboorte van mijn zoon een zware postnatale depressie gehad. Opname was hierbij niet te voorkomen. Ben nu bezig met medicatie afbouw en het vinden van mijn draai in deze nieuwe ik.

Afbeelding blog 'pd en nu verder #1'

"Heey hoe is het met je Sandra?" Vraagt mijn paazmaatje nadat ik de telefoon op heb genomen. "Ja goed. Moet zo naar de herkeuring van het UWV" Ik stop net mijn medicatie en paspoort in de tas en probeer deze met 1 hand dicht te ritsen. "Zenuwachtig?" Vraagt ze. "Niet echt, een beetje. Ik weet niet wat ik moet verwachten" we hangen op want het is tijd om te gaan. -laat me straks weten hoe het is gegaan- appt ze me nog na.

Ik parkeer de auto voor de deur bij uwv. Ik ben wat aan de late kant, dus ik zet een snelle stap naar de betaalautomaat. Ik stop mijn pinpas er in en -pas onleesbaar- ik haal hem eruit en stop met een vaart er weer in -pas onleesbaar- uiteindelijk zie ik een sticker -pinnen niet meer mogelijk- ik rol met mijn ogen en vind geen kleingeld. Ondertussen is het al weer later en loop ik terug naar de auto, pak mijn spullen en loop naar de ingang, op hoop van zegen dan maar.

Ik stap naar de balie. Geef mijn paspoort. En wacht. De grote klok achter de balie geeft aan dat het half 2 is. "S***" te laat. "Bent u ooit eerder hier geweest?" Vraagt de beveiliger "Uhm ja half jaar geleden ongeveer." De man geeft mijn paspoort terug "u loopt de gang door en links is een wachtruimte, dan bel ik nu uw afspraak dat u er bent" "bedankt" ik ken de weg nog van vorige keer en neem plaats. De vlek in de bekleding zit er ook nog steeds"

"Sandra" een klein meneertje in een Ralph lauren trui roept me. Verbaast kijk ik op van mijn telefoon. "Je mag mee lopen" ik struikel nog half over de buggy en de tas. Maar sta uiteindelijk voor zijn neus . "Heey sorry ik ben Sandra". "Loopt u maar mee" kamertje in, op een uwv kleurig stoeltje.

We maken een flinke lijst van klachten, verbeteringen, medicijnen en daarbij de lange verhalen. Ook over eetlust, die is sinds een week weer veel minder "En hoeveel weegt u nu? Mag ik dat vragen?" Hij moet er zelf een beetje van lachen "ik heb geen idee, mijn weegschaal is kapot" En ik moet ook lachen. "Nou bij de deur staat een weegschaal daar mag u wel op gaan staan" zegt hij, Ik ga er opstaan en.... Ik kijk nog een keer goed.. "Uhm ik ben veel lichter dan verwacht" ik schrik eerlijk van het getal wat er op staat. Dit heb ik 1 keer eerder gezien en dat was net voor de paaz. "U heeft ondergewicht, heeft u dit besproken met uw huisarts?" Vraagt de man? "Nee ik zie dit ook voor het eerst"

Oprecht geschrokken, verlaat ik het pand. Het gaat vele malen beter dan eerst, maar als ik zo alles door neem zijn er ook nog stappen te gaan. "Helaas betekend van de medicatie af, niet altijd genezen" zei de kleine arts toen hij mijn reactie zag. Ik was bijna in huilen uitgebarsten.

Daarna besluit ik ondanks mijn black friday uitgaven maar te gaan shoppen. Want dat is het medicijn voor "bijna" alles!

Volg me op mijn facebook-pagina: sandrabart



*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je