{{ message.message }}
{{ button.text }}

Over stomme vragen & opmerkingen

en hoe je deze kunt beantwoorden zonder genade

Afbeelding blog 'Over stomme vragen & opmerkingen'

Wanneer je zwanger bent, of net moeder bent geworden, blijkt het ineens maatschappelijk geaccepteerd en wordt je eronder bedolven: stomme vragen, ongevraagd advies en opmerkingen. Alsof men het onderling met elkaar afspreekt: die zwangere vrouw mag je gerust body-shamen. Want het is lollig en natuurlijk volledig normaal en aardig om haar dik te noemen, of juist dun, vragen te stellen waarvan de antwoorden ze niets aangaan, of ongevraagd advies geven. Vaak sta je met je mond vol tanden, boos, geïrriteerd, in shock, gekwetst. Of je vindt het geen probleem, vind je vrouwen die erover vallen of er last van hebt aanstellers, kan ook. Good for you, wil je nu een sticker? Een grote, om over je mond te plakken, ziezo! Dus voor de rest van ons, die graag een beter antwoord klaar hadden staan, hierbij een paar gevatte en rondom bitchy antwoorden. Dat mag namelijk, bitchy zijn, wanneer een ander je een rotgevoel geeft, dit is namelijk zelden “goed bedoeld”. Want je weet net zo goed als ik, dat je die betere clapbacks pas achteraf bedenkt, wanneer je die nacht jezelf ligt op te vreten in bed. Nu ben je voorbereid op de volgende keer dat iemand een ongelooflijke k u t opmerking maakt. Komt ‘ie!

Situatieschets: je komt binnen op de verjaardag van tante Gerda, daar is helaas ook de achterbuurvrouw/roddeltante/zogenaamdaardigverpakte poeslieve rotopmerkingen plaatser, laten we haar Ans noemen. Die zoals nu weer gaat blijken, geen blad voor de mond neemt. “Zo!” snerkt ze, “zijn het er twee!”, wijzend op je lieve bolle babybuikje. Wat je denkt: “vuile heks die je bent!” Wat je zegt: “ha-die-ha, niet dat ik weet!” wat je eigenlijk had willen zeggen (en vanaf nu dus gewoon kunt doen): “Nou, het zijn er eigenlijk 3! En hoeveel krijg jij er?” terwijl je verliefd naar haar buik kijkt. Als je echt cool bent, en dat ben jij! Leg je je hand op haar buik en wrijft er even over, terwijl je haar verliefd in de ogen kijkt. Ik garandeer je, niemand in de ruimte die ooit nog zo’n opmerking tegen je durft te maken. Wanneer Ans gaat huilen en roept dat ze een hysterectomie heeft ondergaan, neem je verveeld een slokje van je druivensap en zegt: “goh, dan zou je toch denken dat het strakker was in die regio”. Wat je ook doet, toon geen mededogen. Dat doet zij ook niet. Ge bent verdorie geen loslopend wild dat op elk willekeurig moment van de dag aangesproken mag worden op je lichaam. Doei Ans! Dat jij gemeen (terug) bent, kun je mooi gooien op je hormonen. Het is je vergeven, kun je helemaal niks aan doen. En toevallig bleven die hormonen bij ondergetekende nog ruim 7 jaar hangen. En de verwachting is dat deze inmiddels verweven zijn met mijn persoonlijkheid.

Op diezelfde verjaardag worden toastjes gereserveerd met brie. Je pakt er eentje en brengt deze naar je mond. Plots klinkt er geschreeuw van de overkant “jij mag geen brie!” of nog erger: jij wordt in het voorbijgaan overgeslagen, want “dat is niet goed voor de baby”. Dit is een goed moment om je kennis boven tafel te halen. Want toevallig is brie niet gemaakt van rauwe kaas en dus mag je dit gewoon eten. Je pakt vervolgens de schaal van de gastvrouw, plant deze op je schoot en je schuift alles naar binnen. Terwijl iedereen verbijsterd toekijkt hoe jij hun hapjes verorbert, boer je en spreek je de legendarische woorden, wijzend op je buik: kind nummer 4 (want het waren er 3, remember?), wees welkom! Als je kunt, zou je er ook een kunnen laten waaien uit de achterkant. In dat geval kun je ernaar zwaaien, terwijl je zichtbaar geëmotioneerd fluistert: dag nummer 4. Ja, je bent gek. Knetter! Gek! Dus voortaan laat men het wel om jou eten te ontzeggen.

Situatieschets: Je bent net bevallen aangezien je pasgeboren spruit in de kinderwagen ligt, of in de draagdoek tegen je aan zit. Of: je ligt nog in bed, nadat er 7 pond aan mens uit je is gekomen. Je schoonvader/neef/zwager, altijd in voor een grapje, wijst naar je buik en zegt “zit er nog een in?” om zichzelf vervolgens hilarisch te vinden. Nu mag je gewoon keihard gaan huilen, want wat een ei (er lezen misschien kinderen mee, maar je kunt nog 3 letters achter het ei plakken voor een beter beeld) om een pas bevallen vrouw zo onzeker te maken en commentaar te leveren om haar lichaam dat zojuist een top prestatie geleverd heeft. Ja, je buik is nog een en al blubber. Je baarmoeder is nog niet gekrompen, getuige de vele naweeën en waarschijnlijk gaat dit nooit echt goed meer komen. Ja, natuurlijk zijn er mensen die van nature gezegend zijn met het “strakke buik DNA”, maar voor de rest van het gepeupel blijft een post-zwangerschapsbuik toch nog een beetje (boel) zichtbaar. Wat je denkt: ei(…) wat je zegt: “ha-die-ha, wie weet!” Wat je moet zeggen: “da’s de placenta, ze zeggen dat ie wel 5 kilo is! Nu las ik dat je er biefstuk van kunt maken. Blijf je eten vanavond? 3 x raden wat we eten!” Begin vervolgens overdreven te persen, terwijl je een vinger opsteekt: “daar komt ie! Vang jij het ff voor mij op? Dat wordt smullen vanavond!” zorg ervoor dat je hem diep in de ogen kijkt. De walging en shock in zijn ogen wil je echt niet missen! Burn!

Situatieschets: je bent zwanger en je gebruikt medicatie. Gewoon, omdat je het nodig hebt. Want je wordt geplaagd door depressies, hebt een pijnlijke (chronische) ziekte of je gaat anders gewoon hartstikke dood ofzo. Op internet vraagt iemand naar ervaringen van dit specifieke medicijn in combinatie met zwangerschap. Jij, altijd bereid om informatie te delen met anderen zodat je hen kunt helpen en gerust kunt stellen, deelt je ervaring. De reacties van anderen stromen ook binnen. Uiteraard hebben zij geen ervaring met de ziekte waar ts (topic starter) mee worstelt, maar toch graag advies geven: “Ik zou echt nooit medicijnen nemen tijdens de zwangerschap, zo gevaarlijk!” een ander: “Eet je wel gezond? Dit dieet, ontwikkeld door meneer huppelduif, heeft mijn nicht ontzettend geholpen!” enzovoorts. Wat je denkt: “loeder”. Wat je zegt: “in overleg met mijn arts/verloskundige/gynaecoloog hebben we besloten tot deze behandeling”. Wat je zou moeten zeggen: “wow! Ik wist niet dat jij geneeskunde gestudeerd had!? Heb je toevallig aanvullende informatie die mij ervan kunnen verzekeren dat dit specifieke middel een gevaar oplevert voor de gezondheid van mijn kindje? Graag peer reviewed studies en wetenschappelijke bronnen om je gevaarlijke en idiote advies te kunnen onderbouwen. En kun jij dan ook alvast een fonds starten voor de begrafenis van mij en mijn kind?” Ja, deze heb ik zelf gebruikt. Ik ga namelijk dood zonder mijn medicatie. Sterker nog: ons eerste kind is overleden, onder andere doordat mijn incompetente arts destijds, het “niet nodig” vond dat ik deze medicatie gebruikte. Nu was dit absoluut niet de enige oorzaak van haar overlijden, maar het heeft niet geholpen dat mij noodzakelijke medicatie ontzegt werd. Dus dat. Keihard zijn mag. Want als ik ergens een gruwelijke hekel aan heb, zijn het peeps die de kennis zelve denken te bezitten en mij vervelen met hun gekwebbel. Bovendien: je kunt mij niets vertellen of vragen dat ik mezelf niet al 100 x verteld of afgevraagd heb. Ik heb de neiging zaken nogal te kunnen over-analyseren, niet altijd fijn voor mijn rust, maar wanneer het gezondheid betreft wel degelijk een voordeel. En men mag ervan uitgaan dat de vrouw in kwestie al informatie heeft ingewonnen bij deskundigen, zelf beschikt over een stel hersens en nu enkel op zoek is naar ervaringen, niet naar jouw zogenaamd “goedbedoelde” en ongefundeerde mening.

Ok, nog eentje dan: situatieschets: je hebt al twee kinderen van hetzelfde geslacht en je bent in verwachting van nummer 3. Je weet het geslacht nog niet, of wel en je wil het wel/niet delen, kan allemaal. Opnieuw kom je een vage bekende tegen die, bij het zien van je buik, verrukt uitroept: “Oh! Ben je weer zwanger?” (nee, dit is een pizza, wil je ook een stukje?) direct gevolgd op: “hopelijk dit keer een jongen/meisje” (uiteraard afhankelijk van wat je al hebt rondlopen). Oef. Asociaal, want a.: misschien wilde je dat wel heel graag (en daar is niets mis mee, zie mijn blog rondom dit taboe: wanneer-je-een-voorkeur-hebt-taboe ) en heb je er verdriet van dat dit niet het geval is, of ben je zenuwachtig omdat je het nog niet weet. B.: onbeschoft, omdat het niemand iets aangaat wat het geslacht van dit gewenste kindje is! We hebben het over een baby, een klein onschuldig mensje, dat nu al beoordeeld wordt op wat er tussen de beentjes hangt?! C. misschien is het inderdaad van het andere geslacht en ben je daar super blij mee. Maar je andere kinderen staan erbij en ze kijken ietwat bedremmeld: is er iets mis met ons? Just. Don’t. Dus wat je denkt: “dat gaat je niks aan, griezel”. Je zegt: “ja/nee, het is weer een jongen/meisje en daar zijn we dolgelukkig mee, net als met onze andere kinderen!” Of : “we weten het geslacht nog niet, zolang het maar gezond is”. Wat je zou kunnen zeggen: “Eigenlijk hoopte ik dit keer op een puppy. Wel een kleine hoor, een shih tzu ofzo! Zo schattig! En die had ik nog niet! Voor de volgende hoop ik op een konijn, of misschien wel zo’n schattig klein aapje. Zolang het maar geen (en nu moet je even observeren naar iets opvallends in hun uiterlijk of een onzekerheid die jij toevallig kent) blondje/brunette/rooie is (want vage onbekende is blond/brunette/rood) en kijk daarbij intens naar dat wat je zojuist hardop verafschuwde. Dit mag gerust onbehaaglijk lang zijn, zodat het net even meer awkward wordt. Vervolgens pak je je kindjes bij de hand en roept stralend: “nou wij gaan even een ijsje eten, leuk je gezien te hebben!”

Natuurlijk kun je zo niet in elkaar zitten, vind je het naar om een ander een rotgevoel te geven, enkel omdat ze jou een rotgevoel bezorgd hebben. Misschien sta je er zelfs boven! Mag allemaal! Maar mocht je eens flink gebruik willen maken van de positie als zwangere vrouw (ze zijn immers labiel, hormonaal en chagrijnig, toch?) dan kun je vanaf nu los! Laat maar zien dat jij geen poesje bent om zonder handschoenen aan te pakken. Jij bent een tijger en je bijt! Zonder gene! Muawhaha!

Heb jij nog aanvullingen, goede comebacks of snarky uitspraken paraat? Deel ze hier!

Liefs Leonie,

www.genderbalance.nl coach en professioneel kreng ;)

facebook: genderbalance

ps: sinds kort ook op insta te vinden! Volg mij op insta: genderbalance_coaching_leonie voor meer gekreng en liefde :D  

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je