{{ message.message }}
{{ button.text }}

onze blauwe/roze wolk met een kans op neerslag

Afbeelding blog 'onze blauwe/roze wolk met een kans op neerslag' Achtergrond blur afbeelding

De kraamweek: een week waarbij je het liefst met je gezin in een baby bubbel zit. Met zijn allen op een blauwe/roze wolk genieten van elkaar. Maar dat deze week ook donderwolken kan hebben had ik van te voren onwijs onderschat. Onze kraamweek had een valse start, omdat we 5 dagen in het ziekenhuis moesten blijven. Hierdoor lag de focus enorm op het herstel in plaats van genieten en je kindje leren kennen. Ondanks dat ik snap dat de zusters in het ziekenhuis er vooral waren voor de medische dingen, miste ik enorm een kraamverzorgster die je echt begeleid in het ouderschap. Ook de afwisseling van zusters maakte dat elke zuster haar eigen adviezen had en dit was soms erg verwarrend. Wat wel heel fijn was was onze nachtzuster die Lowen s'nachts troostte zodat Ricardo en ik ook wat rust konden pakken (deze vrouw ben ik eeuwig dankbaar🧡). Aangezien Lowen veel last had van buikkrampen (tenminste dat werd ons vertelt) sliep hij overdag weinig dus die rust in de nacht konden we goed gebruiken.

Mijn eerste douchbeurt was pas na 3 dagen (ja ik lag dus al die tijd nog met naar kotsruikend haar, hallo miss charming) en eindigde met 2 zusters die me half bewusteloos onder de douche uit sleepte mijn bed weer in. Omdat mijn borstvoeding niet goed op gang kwam begon Lowen geel te zien (10% van geboortegewicht verloren) en moesten we bijvoeden plus een extra nacht blijven aangezien ook zijn billirubine waardes te hoog waren. Naast het voeden aan de borst moest ik dus ook gaan kolven en was voeding een soort constante bezigheid. Omdat ik niet tot nauwelijks kon staan en daardoor ook Lowen niet kon verschonen etc, nam Ricardo een groot deel van die taken op zich en mocht hij gelukkig ook in het ziekenhuis blijven (Ik weet echt niet hoe ik die dagen zonder hem had moeten doen!). Ik voelde me zo machteloos, maar ik vond het ook heel mooi om te zien hoe goed Ricardo al deze zorg en zijn papa-rol op zich nam.

Ik was zo blij toen we hoorde dat we naar huis mochten, eindelijk in onze eigen bubbel. Al vond ik het ook wel spannend om s'nachts er echt "alleen" voor te staan (helaas konden we die lieve nachtzuster niet meenemen🤪). Mijn schoonouders hadden het hele huis versiert en dus stond ik "mede mogelijk gemaakt door mijn hormonen" een lekker potje te janken bij aankomst. Ik vond het super fijn om eindelijk met Lowen bezig te zijn, zijn huiltjes te leren herkennen, om echt rust te pakken overdag en was super blij en trots toen ik zijn eerste badje thuis mocht doen (hij was al 1 keer gewassen in het ziekenhuis door de zusters). Het genieten begon te komen maar een borstontsteking gooide enigszins wat roet in het eten. Daar waar de borstvoeding eindelijk beter leek te gaan deed voeden nu zo'n zeer (en had ik weer koorts). Daarnaast was ik zo erg opgebrand, zowel mentaal als fysiek, van de bevalling en de intensiteit van de kraamweek dat ik dacht aan stoppen met borstvoeding. Mijn verloskundige kwam langs en het eerste wat ze deed was mij een dikke knuffel geven (dit was een maand voor de corona-lockdown). Die erkenning die ik daarmee kreeg voor mijn emoties was zo onwijs fijn. Alsof voor het eerst iemand zag wat het eigenlijk allemaal met mij deed en had gedaan en dat dat gevoel er ook even mocht zijn. Ik stond continue op overlevingsmodus en vond het moeilijk om toe te geven aan deze emoties (en die kraamtranen) want je hoort toch blij te zijn en op die blauwe/roze wolk te zitten. Haar steun die dag hielp mij enorm om mezelf te herpakken en

om met een plan dat ook bij die gevoelens paste aan de slag te gaan. Ze stelde voor om voor een aantal dagen te kolven en als de pijn gezakt was en de ontsteking weg was dan pas een beslissing te maken (met de side note dat er geen slechte keuzes waren, zolang ik erachter stond). Ondertussen hadden we een nieuwe kraamverzorgster omdat we extra dagen kregen (2 halve dagen), toch weer spannend of het klikt, maar wat hielp zij mij goed met die borstvoeding. Zonder hun had ik nu nooit vol trots kunnen zeggen dat ik al 8 maanden borstvoeding geef (and still going strong💪🏼).

Die kraamweek was dus best een rollercoaster en een week vol uitersten voor ons (en die weken erna ook eigenlijk, ze mogen het best kraammaand ofzo noemen). We hebben best een valse start gehad mede door die heftig bevalling, ik was een bom vol hormonen en zat dus hoog in emotie. Maar aan de andere kant was het ook fijn vanwege de liefde en de steun die we vonden bij elkaar, maar ook bij familie, vrienden etc. En niet te vergeten: die intense liefde voor Lowen, want vanaf het eerste moment waren wij zo verliefd op hem en konden we ons leven al niet meer voorstellen zonder hem. Het was een kraamweek waarbij we uiteindelijk op een blauw/roze wolk zaten maar wel één met een kans op neerslag😉.

Voor al die ouders die niet meteen (of helemaal niet) op die roze/blauwe wolk zitten, zaten of zullen zitten wil ik zeggen: Het botst misschien enorm met je verwachting, maar het is niet erg of raar om overwelmt te worden door de wervelstorm(en) die op je afkomen, het is één van de meest kwetsbare periodes in je leven en hoe je die ervaart zegt niks over de hoeveelheid liefde die je hebt of wat voor ouder jij bent voor jouw kindje. Praat erover en vraag om hulp/advies, wuif het gevoel in ieder geval niet weg onder het kader "het hoort erbij". 🧡

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je