{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ongepland een verrassing met een onverwacht einde! Deel 9

Afbeelding blog 'Ongepland een verrassing met een onverwacht einde! Deel 9' Achtergrond blur afbeelding

Van deel 1 tot en met 8 kon je lezen hoe ik ongepland zwanger raakte van mijn eerste zoontje. En dit terwijl ik toen pas vier maanden samen was met mijn man. Na ervoor gekozen te hebben er volledig voor te gaan, liep alles anders dan gepland en belandde ik met 23 weken in het ziekenhuis na een bloeding. Alle hulp mocht niet baten en ik beviel   op 4 oktober 2012 van onze eerste zoon Casper die na 1 uurtje te hebben geleefd in mijn armen is gestorven en een sterrenkindje is geworden. Het verwerken en emoties erna zijn ook in de vorige blogs beschreven. In deel 8 kon je lezen hoe ik 2014 startte en hoe ik achter onze tweede ongeplande zwangerschap kwam.

Inmiddels wisten de mensen in onze omgeving dat ik zwanger was van onze tweede en hoe de planning ervoor stond. De eerste weken was ik vooral moe en beetje misselijk maar niet tot spugen toe. Na week 12 voelde ik me beter.
In zwangerschapsweek 12 stond de cerclage plaatsing gepland. Dit zou gebeuren door de gynaecoloog die dit ook gedaan heeft toen ik zwanger was van Casper*. Dat gaf me een fijn gevoel.
14 Mei was het zover. Ik moest me melden en werd naar een kamer gebracht voor de plaatsing van de cerclage. Raar genoeg de kamer waar ik bevallen was van Casper. Maar nu had ik wel meer rust. Ik kreeg een infuus aangelegd en een tabletje om rustig te worden. Ik werd naar beneden gebracht en kon even heerlijk slapen.
Na drie kwartier werd ik wakker en alles was goed gegaan. De kleine had het SUPER goed gedaan. Rust was wel nog voorgeschreven en een week later op controle.
Ik had die week op school gesprekken over hoe ik me de komende maanden zoveel mogelijk aan de voorgeschreven rust kon houden en toch zolang mogelijk de studie kon blijven volgen.
Er werden aanpassingen getroffen waardoor ik het schooljaar af kon maken. In overleg met de decaan besloot ik om in september NIET met het volgende studiejaar te starten. Dit in verband met mijn bevalling en verlof. Dat zou betekenen dat ik dan midden in een lesperiode zou moeten stoppen. We werken veel in groepen, dus dat was ook nadelig voor de andere groepsleden.
In de tussentijd moest ik op controle en alles was goed :D
Op de controle in zwangerschapsweek 13 kaartte ik aan dat ik graag terug naar de verloskundige wilde. Dit omdat het ziekenhuis me de kriebels gaf en ik toch ook op een bepaalde manier wilde genieten van de zwangerschap. Alhoewel dat in het algemeen gewoon al heel moeilijk was door de voorgeschiedenis, werd het door mijn behandelende gynaecoloog toch goedgekeurd. Mits ik daarnaast naar de controles in het ziekenhuis zou blijven gaan. En als er iets was, gelijk het ziekenhuis zou bellen.
Wat was ik blij. Ik nam direct contact op met de verloskundigenpraktijk die ik ook had bij de zwangerschap van Casper. De week erna kon ik al terecht voor de eerste afspraak.
Marc en ik waren onderweg naar de verloskundige en wat voelde dit raar. De laatste keer dat we hen hadden gezien was op de crematie van Casper. Hele andere omstandigheden.
We liepen naar binnen en werden vriendelijk ontvangen. Heel veel bij te kletsen en wat waren ze blij voor ons. Er werden wat praktische zaken besproken en omdat ik in het ziekenhuis MOET bevallen konden zij er waarschijnlijk niet bij zijn, maar tot die tijd en erna wilden ze met liefde alles op zich nemen en ons begeleiden!
Zelf waren ze ook nieuwsgierig en gingen we spieken naar de kleine uk in mijn buik.
Inmiddels was ik over de 14 weken en konden ze zelfs het geslacht zien. Wow, 5 weken eerder dan gedacht. En ja, we wilden het heel graag weten. Omdat we bij Casper al alles klaar en af hadden en dus ook alle spullen in huis hadden wilden we weten of we deze konden gebruiken. Mijn gevoel zei dat het een jongen was. Maar mijn moeder en Marc riepen vanaf week één dat het een meisje zou worden. Wie zou er gelijk hebben?
Zoals altijd had míjn gevoel het juist! We mogen WEER een jongen welkom gaan heten!!! Helemaal in de wolken reden we terug naar huis. En voordat we thuis waren hadden we al definitief de naam voor deze kleine man gekozen. Passend bij Casper, passend bij de achternaam, passend bij ons, Oscar gaat hij heten!
We kochten in de winkel een slabber met daarop de tekst: 'Hoera een jongen!' en 2 lollies van een beer met een blauw broekje aan. Daarmee gingen we naar onze ouders om ze zo te vertellen dat het weer een jongen zou worden.
Diezelfde avond vertelden we het aan mijn ouders en de dag erna aan schoonmoeder. Wat waren ze blij en ook de naam viel in de smaak, die hebben we alleen tegen hen gezegd.
De periode hierna moest ik rustig aan doen, had ik om de twee weken een controle bij de verloskundige en om de andere twee weken in het ziekenhuis (elke week dus op controle en elke week die pijnlijke proluton spuit).
Het gevoel bij elke controle was VERSCHRIKKELIJK. Angst overheerste. Fijn dat er elke week een echo werd gemaakt en ik even kon spieken. Hetgeen me iets geruststelde.
Tevens had ik vanaf week 20 allerlei klachten en kwaaltjes in de zwangerschap wat niet bevorderlijk werkte voor mijn gevoel.
Slecht slapen, humeur van Jantje lacht naar Jantje huilt, moeite met de warmte, vaker blaasontstekingen, krampen, bandenpijn, flinke rug- en bekkenpijn en lage bloeddruk waardoor ik met 22 weken bijna volledige rust kreeg voorgeschreven. Wat is dit dan moeilijk.

[caption id="attachment_29084" align="aligncenter" width="576"]
20 weken zwanger.......op de helft[/caption]
Mijn buik groeide inmiddels verder en de grens van 24 weken naderde. Onrust nam de overhand in mijn lijf want ik was nog nooit zo lang zwanger geweest en wat voelde die 24 weken fijn. Maar mijn streven was de 35 dan pas had ik rust.
Inmiddels was mijn schoolvakantie begonnen en kon ik op wat lichte huishoudelijke taken na ook mijn rust nemen. Ik ben gaan lezen, films/series gaan kijken. Marc nam wat huishoudelijke taken over, mijn buurvrouw waste mijn ramen één keer per 2 maanden en mijn moeder en schoonmoeder deden ook wat dingen.
Vreselijk om zo afhankelijk te zijn maar nogmaals een vroeggeboorte meemaken zou ik niet overleven. En aan die gedachte hield ik me vast. Ik wilde ALLES eraan doen dat deze zwangerschap goed verliep.
Marc werd eind augustus werkeloos doordat het hoofdbedrijf failliet werd verklaard en het bedrijf in dit hoofdbedrijf terug verhuisde naar Rotterdam. Wij zagen dit als een voordeel. We hadden zo nog wat tijd samen voordat deze kleine vent zou komen.
We gingen uit eten, naar de bios, weekendje weg in overleg met ziekenhuis en maakten de slaapkamer pas met 29 weken in orde.
[caption id="attachment_29410" align="aligncenter" width="540"]
De kamer[/caption]
Echter, de weken vorderden en de zwangerschap werd lichamelijk steeds zwaarder. Ik had veel last van harde buiken, sliep slecht en door mijn omvang ging lopen ook steeds moeilijker en knikte ik steeds vaker om.
Met 36 weken werd de laatste proluton spuit gezet * JAAAAAAJ feestje!!!! Ik heb gewoon de 36 weken gehaald!!* Wat een fantastisch gevoel.
Tijdens deze controle werd tevens de cerclage weggehaald. Echter bij de controle bleek onze kleine man nog niet gedraaid te zijn en dit moest dan ook nog gebeuren.
Ik werd aan een infuus gelegd, een echo werd gemaakt en de gynaecoloog kwam erbij. Dit zou een pijnlijk, pittig klusje worden......Nou, pijnlijk was het! Intensief voor de kleine, de arts en mijzelf......Maar het was gelukt! Tevens wilde de arts in dezelfde week nog een groeiecho.........hij vond hem wat klein........
De dag erna was ik bont en blauw en had ik flink last van harde buiken. Dit gaf ik aan bij de verloskundige en de gynaecoloog en ik moest op controle komen, meteen de dag erna. Ik bleek al 3 centimeter ontsluiting te hebben (zo zie je maar wat de cerclage heeft kunnen doen om een vroeggeboorte te voorkomen).
Er werd overlegd wat ze wilden gaan doen en hoe. Ik werd naar huis gestuurd en als het erger werd moest ik direct naar het ziekenhuis komen. Tevens werd me rust aangeraden om het toch nog zo lang mogelijk te rekken.
Slapen ging steeds moeilijker, net als lopen en staan. Ik knikte vaker om door mijn omvang.
Dit gaf ik dan ook met 37 weken aan ( De gynaecoloog vond me er uitgeput en slecht uitzien) en zij ging in overleg met haar team. In de tussentijd kreeg ik de groeiecho en bleek ons mannetje groter dan "gemiddeld" maar alles was in orde!!

Mijn buik met 38.5 weken.

De gynaecoloog belde me op en vertelde me dat ze in het overleg de hele situatie en voorgeschiedenis hadden besproken en daarop besloten hadden mij met 39 weken in te leiden (12-11-2014 dus) mocht hij zich dan nog niet gemeld hebben............Wow nu kwam het wel heel dichtbij!
Die laatste week genoten we nog meer van de tijd samen, vierden we de verjaardag van mijn broertje en vroegen we hem als peetoom voor onze zoon via een vacature:

Op deze "functie" zei hij direct ja.
Tevens hebben we niemand verteld dat ik 12-11-2014 ingeleid zou worden. Zelfs onze eigen ouders niet.
In de volgende blog lees je hoe ik word ingeleid, beval en hoe het nu gaat.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je