{{ message.message }}
{{ button.text }}

Nog een kort gesprekje

Heel kort

Afbeelding blog 'Nog een kort gesprekje ' Achtergrond blur afbeelding

Gisterenavond hadden we feest van vrienden, ik ging niet mee, last minute geen oppas kunnen regelen en bleef dus thuis. Dit werd natuurlijk niet gewaardeerd., maar eigen schuld, had hij het maar eerder moeten zeggen. Hij kwam snachts om 3 uur thuis, dronken. Hij heeft bewust onze oudste wakker gemaakt om te laten plassen, gezien er soms nog in bed wordt geplast. In mijn ogen een reden tot frustratie, want dit doen we rond 10 uur en daarna niet meer. En zoals ik had verwacht, waren ze sindsdien beide wakker en was mijn nachtrust weg. Hij sliep wel, fijn.

Mijn ochtend was rustig, hij was weg. Vanmiddag kwam hij thuis, om 2 uur. Hij ging zitten, de kinderen speelden buiten. Ik ging opnieuw het gesprek aan. Er waren inmiddels twee dagen verstreken.

Of hij als wist wat hij wil. Nee, dit wist hij nog niet. Hij had er nog niet echt over nagedacht en wist sowieso niet wat hij dan moest veranderen. Zelfs vind ik dit nogal onverschillig, dit heb ik ook verteld. Zo zei hij, hij had vanmiddag ook wel eerder thuis kunnen zijn (zo'n 2 uur) maar hij wil ook wel eens een biertje na drinken. Helaas wil hij dit elke zondag. Ik vind dat niet erg, dat zei ik hem ook, maar waarom elke week, wissel het gewoon af.. Want je hebt genoeg andere momenten per week van je hobby dat je ook Iers na drinkt. Je oudste wil leren fietsen, je jongste wil met spelen en ik wil ook wel eens een leuke lange zondag middag. Mijn vraag daarop volgend beantwoorde hij nogal achteloos. Ik vroeg hem hoe hij dat wilde doen als wij daadwerkelijk uit elkaar gaan? Of wil hij ze dan het hele weekend bij z'n moeder dumpen (de oma die haar kleinkinderen alleen met verjaardagen bezoekt)? Ach dat zag hij dan wel. Ik ben rustig gebleven maar van binnen kookte ik. Hoe kun je daar zo over reageren!!? Ja dan zou hij het wel anders plannen. Dus dan kan het wel vroeg ik? Als het eigenlijk al te laat Is?

Ik krijg steeds meer het gevoel dat het kansloos Is.

Vanmiddag gewandeld in het bos, mijn idee. We zijn daar laatst ook geweest, dus wilde wel iets verder, 20 min rijden. Nee dat wilde hij niet, einde overleg. Tijdens de wandeling loopt hij ver vooruit en kijkt niet achterom om te kijken waar ik blijf met de kinderen. De kinderen waren vanalles aan het zoeken in het bos en elke spin en paddenstoel verdiende hun onverdeelde aandacht. Dus we stonden vaak stil. Ik vond het heerlijk, maar zou mocht hij wel thuis blijven, met zijn mobiel in de hand.

Inmiddels slaapt hij op de bank en wordt er geen woord meer gesproken.

Wat moet ik nou?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je