{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mommies boys

Vies, luid en druk?

Afbeelding blog 'Mommies boys'

Gisteravond was het weer zover. Rotje kwam beneden, zijn lieveheersbeestje knuffel dicht tegen zich aangedrukt. “Mama, ik heb een enge droom gehad”. Ja, ook jongens krijgen nachtmerries. En willen dan hun moeder. Want bij mijn jongens is het mama voor en mama na. Stereotype mommie's boys en ik vind het meestal heerlijk. Meestal, want soms ben ik het echt even zat en wil mama ook even op de bank liggen en stuur ik papa mee naar boven. Die handelt dit soort zaken met net zoveel liefde af, maar is effectiever. Met andere woorden: hij kan en mag weglopen wanneer hij Rotje heeft ingestopt, waar ik vriendelijk doch dringend verzocht wordt naast hem in bed plaats te nemen en over zijn hoofd te aaien tot hij slaapt. Niet altijd zin in, echt niet. Maar ik kan soms zo genieten van het kroelen. Want ja, ook jongens kroelen graag en hebben veel lichamelijke genegenheid nodig. Ik controleer ze elke zondag op luizen, dat is nu eenmaal een dingetje op de basisschool. Ze vinden het heerlijk wanneer ik door hun haren kam en kroel en nog fijner wanneer ze weer goed gekeurd zijn. Haren wassen hebben ze nooit fijn gevonden, maar met zo’n speciaal petje om hun gezicht heen, dat het water tegenhoudt, is het heerlijk zepen op hun blonde plukjes. En gel, stoere kapsels maken, I love it! Mini-daddy’s zijn het. En mijn man is zo leuk!

Ja, jongens zijn vaak wilder. Ja, jongens worden vies. Ja, jongens schoppen hard tegen de bal en deze mama is altijd bang voor de bal geweest. En op zonnige dagen vrees ik voor mijn ramen. Maar het zijn kinderen! Gister haalde ik de jongste op uit de speeltuin omdat het etenstijd was. Hij lag tot aan zijn oren in een berg zand. Mijn eerste instinctieve reactie was: hé bah! Nu zit je helemaal onder het zand! Maar toen keek ik beter. Hij rolde joelend door de viezigheid en zijn hele gezicht straalde. De andere kinderen stonden er schoorvoetend bij. “Mag niet van mama, dan word ik vies”. En dan realiseer ik mij, voor de zoveelste keer: het zijn kinderen. Kinderen moeten vies worden, kattenkwaad uithalen, ballen wegschoppen en gierend van het lachen door het zand rollen. Thuis klop ik hem even af en stop hem in bad. De kleding gooi ik met gemak in de wasmachine. Of de vlekken eruit gaan weet ik niet, maar maakt het uit? Dan worden dat gewoon z’n buitenspeel kleren. In bad verteld hij dat een van de kinderen vroeg “mag jij daarin van je moeder?’ hij had ‘Ja’ gezegd. “Oh” had de jongen uitgeroepen “jij hebt echt geluk!”. Mooi compliment, maar ik wilde toch even wat vragen. “Lieverd, ben jij gelukkig?” omdat hij vanwege zijn ADHD soms zo hartverscheurend kan huilen, zo ontzettend boos kan worden, zo intens verdrietig. Daar maak ik mij weleens zorgen om. Want elke moeder wil zo graag dat haar kind gelukkig is. Vanuit het schuim antwoord hij “ja natuurlijk, want ik zat in het zand!” Zo simpel maar zo krachtig. Lekker spelen, vies worden, stoeien met zijn vriendjes. Heerlijk.

En dan mijn oudste zoon. Onze regenboog baby. Ons licht aan het einde van een hele donkere tunnel, want dat was het na het overlijden van ons meisje. Pikdonker. En toen hij, wow. Inmiddels is hij bijna 11 en hoewel de puberteit nu serieus zijn intrede aan het doen is, is hij nog altijd zo'n heerlijk kind. Ja, hij heeft weleens een grote mond, hij is bijdehand zat. En wanneer ik vraag of hij zelf z'n brood eens smeert, zucht hij 'aah ik moet ook altijd alles zelf doen!' waarna ik uitgebreid met mijn ogen rol en we samen lachen. Hij kruipt net zo lief tegen mij aan, met zijn lange, slanke lijf. Hij steekt inmiddels boven mijn schouders uit en maakt opmerkingen als "ik kan niet wachten tot ik boven je uit groei, dan kan ik op je hoofd kloppen en zeggen 'rustig maar kleine mama'. Nog een paar jaar en dan heeft hij een baard, okselhaar en stink sokken. En weet je wat? Ik kijk uit naar elke nieuwe fase, terwijl ik met weemoed terug denk aan wat voorbij is. Zijn mollige lijfje, zijn bolle wangen en heerlijke schaterlach wanneer hij weer eens de benen nam en ik gillend achter hem aanrende om te voorkomen dat hij onder een auto kwam. Zijn krulletjes die er na de eerste knipbeurt af waren en nooit meer terug kwamen. 

Soms lees ik van (meisjes)moeders, dat ze blij zijn dat ze geen jongen hebben gekregen. Want jongens zijn luid, vies, ondeugend, wild. Ja, hier klopt dat cliché. Maar ze houden ook van koekjes bakken, nieuwe schoenen kopen en van dieren aaien en verzorgen. Aan de overkant van de straat hoor ik ons buurmeisje krijsen. In de winkel zie ik peuters  Op het strand zie ik meisjes met emmertjes en schepjes in de weer, kastelen bouwen en grachten graven. Ik zie jongens die de bal naar elkaar trappen en meisjes die met een waterpistool in de weer zijn. Ik zie kinderen. En kinderen zijn allemaal leuk, lief, stout, ondeugend, wild, rustig, maar vooral uniek. En de mijne? Die vind ik echt het allerleukste. Regelmatig val ik ‘s avonds uitgeput op de bank. Maar boven alles, het werken, het eeuwige opruimen, Mount Washmore, zand op de grond en lego blokjes waar ik zowat mijn nek over breek, ben ik rijk. Zo ontzettend rijk. Vanavond zal ik hem zelf instoppen wanneer hij dat nodig heeft. Lieveheersbeestjesknuffel tussen ons in, terwijl ik over zijn hoofdje aai en “treintje naar dromenland” zing. Ja, ik was teleurgesteld toen ik hoorde dat we weer een jongen kregen, terwijl ik na het overlijden van onze dochter zo verlangde naar een zusje erbij. Altijd heb ik een jongen en een meisje gewild, om beiden te mogen ervaren. Maar nu we hier liggen voel ik in elke vezel van mijn lijf dat het zo heeft moeten zijn. Ik ben, voorlopig, een boy mom en zij zijn mommies boys. 

Liefs Leonie,

Mama van een engeltje, ratje en rotje

Gender Balance coach bij www.genderbalance.nl 

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je