{{ message.message }}
{{ button.text }}

Moederschap en rouw (deel 1)

Als je wereld op zijn kop wordt gezet blijf je toch moeder...

Afbeelding blog 'Moederschap en rouw (deel 1)'

Afgelopen week kwamen er bij mij veel herinneringen naar boven aan een heftige, moeilijke, emotionele tijd. De tante van mijn man Eddo, is redelijk plotseling komen te overlijden. 

Het bracht mij terug naar het moment dat wij gebeld werden op vrijdagochtend 6 april 2018 met rond 6.00 's morgens het nieuws dat mijn vader was overleden. Daar zat ik dan; rechtop in bed, in mijn pyama met daaronder een voor mijn doen bolle buik waarin onze 2e zoon druk aan het groeien was. "Okee... en nu? We moeten er naar toe, zo snel mogelijk". Maar Simon zou die dag gewoon thuis zijn bij mij, want ik was vrij. Als een malle zijn wij oppas gaan regelen. Naja vooral Ed dan, die heeft het verhaal denk ik wel 8 x achter elkaar verteld. Hij kleedde Simon aan en zorgde voor het ontbijt. Mijn wereld stond op zijn kop, adrenaline gierde door mijn lijf. 

Onze vrolijke peuter van toen 2 jaar en 4 maanden, stond ontzettend vrolijk op een zong; "Bob de Bouwer, kunnen wij het maken!!" Geen idee wat wij doormaakte, geen benul van wat er speelde, wat de dood is..." Dat kende hij niet eens... Daar zat hij aan tafel te ontbijten met een blauw-paarse-jogging-broek aan met een blauwe trui. Wooww dat zag er echt niet uit... "Hoe kon je hem dat nou aantrekken?" Riep ik naar Eddo, en ik heb hem weer omgekleed. "Dat is een reserve-broek, die je alleen aantrekt als reserve-reserve, als er echt geen andere mogelijkheid qua kledingkeuze meer is. Lekker boeiend denk ik nu achteraf... het was de sterfdag van mijn vader, we waren in de stress. Maar toch bleven we redelijk rustig. Alles ging gewoon door. Omdat we een kind hadden. Omdat Simon gewoon zat te ontbijten en geen idee had. Omdat zijn leventje gewoon doorging en dat van ons daarom ook. Aan tafel zat hij dan ook gezellig te kletsen. 

Ik zat tegenover hem te ontbijten en dacht aan wat ik net had gehoord. Mijn vader, dood? Maar hij werd weer Opa, dit kon niet... dit mocht niet! Ik moest mij focussen op de zwangerschap! Ik voelde Harmpie (de werktitel van Boris) kriebelen in mijn buik en begon te huilen. Ik liep weg naar de gang, dit mocht Simon niet zien. Hij snapt hier niks van. Ik wilde het hem nog niet vertellen. Ik wilde dit hem liever nooit vertellen. Opa Hans, ineens weg, van het ene op het andere moment nooit meer bij ons. 

In de gang liet ik mijn tranen stromen, Eddo kwam met Simon op zijn arm de gang inlopen. "Mama een kus erop?" vroeg Simon en hij gaf me een kus op mijn mond. "Zo nu is je verdriet weg". Ik denk nog vaak aan dat moment. Was het maar zo, was toen het verdriet maar weg. Want het verdriet komt altijd terug... het missen blijft... en is soms... vooral de laatste tijd juist heel erg. 

"Mama, waarom huil je?" vroeg Simon afgelopen week. Ik vertelde dat ons familieweekend dit weekend niet doorging en er iets ergs was gebeurd, de tante van papa is dood. "Net als Opa Hans, wat jammer" zegt ie. En hij komt na een minuut met één van zijn Cars auto's naar mij toe "racen!!!". 

Zijn leven gaat door constant... rouwen ook. Het komt telkens terug, En het is voor mij nu een weg vinden in doorgaan met het leven nu / gemis van mijn vader en ruimte voor verdriet hebben en mooie herinneringen delen met mijn gezin. Zodat zij ook weten wie hun Opa was. 

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je