{{ message.message }}
{{ button.text }}

Moeder zonder moeder

Wat als je moeder wordt, terwijl je zelf geen moeder meer hebt.

Afbeelding blog 'Moeder zonder moeder'

Waar begin ik... Al een tijdje loop ik met het idee een stukje van mijn verhaal te delen. Niet omdat de wereld daar nu echt op zit te wachten, maar omdat ik denk dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt en ik het hierna lekker van me af geschreven heb ;)
 
7 jaar, 2 maanden en 23 dagen geleden overleed mijn moeder. De wereld stond stil en zelfs op die enorm warme dag in juli werd het ijskoud. Ondanks dat we wisten dat het moment zou komen, omdat ze al een tijdje erg ziek was, kwam het onverwachts. Het moment dat mijn vader me 's ochtends wakker maakte om te vertellen dat mama niet wakker werd, vergeet ik nooit meer. Samen met mijn zusje renden we naar hun kamer. Ze ademde nog wel, maar ze was door de hoeveelheid morfine in coma geraakt. Je weet dat het gaat gebeuren, maar je kan het niet laten gebeuren. Dit wil je niet. We hebben geroepen, gesmeekt, gehuild, gekust en geknuffeld, honderd keer gezegd dat ze het goed heeft gedaan, we trots zijn en ontzettend veel van haar houden. Na een gevecht van 20 maanden stopt ze dan ineens met ademen. Ons gelukkige en meest geweldige gezin is ineens veranderd. Het is over, klaar, weg.
 
Toen mijn moeder ziek werd, zou ik net op mezelf gaan wonen in een leuk appartement in een andere stad. Het moment dat we te horen kregen dat ze ongeneeslijk ziek was, heb ik besloten thuis te blijven wonen. Dit hele proces hebben we samen beleefd, van begin tot eind hebben we alles gedeeld en tevens gedaan wat we konden om haar laatste maanden zo fijn mogelijk te maken. We hebben echt intens genoten van de moment samen, veel gepraat over vroeger en over later. Mijn moeder heeft ons de meest mooie en liefdevolle afscheidsbrieven geschreven. Wat moet het moeilijk voor haar geweest zijn om die te schrijven, de onmacht proef je in ieder woord, wat had ze het graag anders gezien. 7 jaar geleden besefte ik me niet hoe groot haar verdriet was, hoe zij vocht met haar eigen gedachten, nu, na zelf moeder te zijn geworden, des te meer.

Een jaar na haar overlijden ben ik samen gaan wonen met mijn vriend. Die beslissing was moeilijk, je laat je vader en zusje samen achter en ik als oudste had het gevoel dat ik voor ze moest zorgen, ook al konden ze dat prima zelf. Maar ik was ook echt toe aan een eigen plek, ik was te oud om nog thuis te blijven wonen en wilde zelf een leven op gaan bouwen. De eerste maanden vond ik het zwaar en wilde ik steeds weten of het allemaal wel ging thuis, of niemand zich alleen voelde. Uiteindelijk kreeg alles een plek en heeft iedereen binnen het gezin een manier gevonden om met het verdriet te leven. Als je er maar over praat en de mooie herinneringen vaak deelt, blijft ze 'levend'. Je moet door, hoe moeilijk ook.
 
5 jaar na haar overlijden werd ik zelf moeder. Het mooiste moment in mijn leven, ik was op slag verliefd op mijn kleine meisje. Maar met haar komst, kwam ook een hele hoop verdriet naar boven. Iets wat ik in mijn zwangerschap al wel merkte, maar waar ik niet aan toe wilde (of durfde) geven. Ik merkte dat ik het moeilijk vond als ik andere meiden met hun moeder in babyzaken zag, maar wuifde dat gevoel weg. Het was nu eenmaal zo.

Op het moment dat ons kleine meisje echt in mijn armen lag en ik besefte dat ze elkaar nooit zouden ontmoeten, ik dit niet met haar kon delen, werd het heel moeilijk om het verlies te blijven accepteren. Je denkt dat je het een mooie plaats gegeven hebt, maar het blijkt totaal anders te zijn. Het verdriet zit zo diep. Toen onze dochter uiteindelijk een huilbaby bleek te zijn, heb ik enorm veel tranen gelaten. Want, wie bel je als je er doorheen zit? Wie komt onverwachts even helpen? Wie heeft aan één woord genoeg? Natuurlijk, ik heb een fantastische partner, een geweldige vader, de liefste zus en fijne vriendinnen, maar het is niet hetzelfde. Ze zijn allemaal niet mama. Begrijp me goed, ik ben zelfstandig genoeg en had echt niet gewild dat ze iedere dag op de stoep had gestaan, maar die hand op je schouder, dat geborgen gevoel, dat kan niemand vervangen.

Na een tijdje ging het beter. Ik had een manier gevonden het verdriet weer een plaats te geven en de rust keerde terug. De overleefstand stond weer aan. Is dat goed? Nee, maar het werkt wel ;)

In juni dit jaar werd ik weer moeder, een prachtige zoon. De meest tevreden baby ooit, ik was weer op slag verliefd. De eerste maanden word je geleefd. Maar nu, na vier maanden, merk ik dat ik het verdriet groter is dan ik dacht. Ik mis mijn moeder meer dan ooit. Ik heb zoveel vragen. Hoe deed jij dit? Hoe was ik vroeger? Van wie hebben mijn kinderen bepaalde trekjes? Het is absoluut niet dat ik niet vrolijk ben, of niet kan genieten van het leven, maar er hangt altijd een klein donker wolkje in de lucht. Het gevoel dat het niet klopt, dat het anders had moeten zijn, blijft. Zal dat ooit verdwijnen? Ik heb geen idee. 

Verlies geef je een mooie plek. Je draag het bij je, maar je moet ook verder leven. Je koestert mooie herinneringen en praat samen over onvergetelijke momenten. Maar eerlijk is eerlijk, ook na 7 jaar blijft het onwerkelijk en voelt het nog altijd alsof ik een ledemaat mis. Het klopt niet meer, het is nooit meer hetzelfde geworden. Iedereen verliest vroeg of laat zijn of haar ouders, maar zo jong is niet natuurlijk. Het verdriet is niet groter of kleiner dan wanneer mijn moeder een oud vrouwtje zou zijn geweest, het is gewoon anders.

Het blijf tot nu toe altijd met ups en downs gaan, het ene moment spring je door leven, het andere moment zijn er tranen. Ik geniet met volle teugen van mijn gezin en mijn familie. We zijn positief en kunnen oprecht genieten van kleine dingen. Maar we hoeven elkaar maar aan te kijken en we weten, ze had hier nog moeten zijn.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je