{{ message.message }}
{{ button.text }}

Moeder zonder een ouder

Afbeelding blog 'Moeder zonder een ouder'

Mijn vader verloor ik toen ik 25 jaar oud was. Hij verloor zelf zijn leven, aan kanker.

Wat je op je 25ste nog niet beseft is dat de verstandhouding met een ouder in de jaren hierna heel anders wordt. Je voert andere gesprekken met elkaar, maakt zelf dingen mee zoals bijvoorbeeld zelf een kind krijgen waardoor je zaken op een andere manier gaat bekijken en gaat je ouder meer als een gelijke zien.

Dat besef had ik 7 jaar geleden dus nog niet. Het besef dat mijn dochter en zoon nooit ook maar 1 herinnering aan hem zullen hebben, of dat ik nooit eens aan hem kan vragen hoe hij een bepaald opvoedingsstuk bekijkt. Het besef dat hij de aller-belangrijkste momenten in mijn leven heeft gemist,
zoals mijn bruiloft en de geboorte van onze kindjes.

Het is als een chronische open wond. Je went aan de pijn, maar zodra je het er over hebt / er over na denkt / iets aan hem doet herinneren dan doet het zeer alsof de wond net nieuw is.

Ik bedenk mij regelmatig dat
mijn vader vooral in mij voortleeft. Het enige wat ik kan doen, is zorgen dat zijn kleinkinderen alles over hem horen. Ze zullen weten wie hun opa is en hoe het komt dat zij bijvoorbeeld zo houden van ijs (dat is nou eenmaal een familie-trekje), dat we op vakantie altijd het liedje “altijd zon stond in de folder” zingen, omdat opa dat altijd zong en vooral dat opa ontzettend trots op zijn kleinkindjes geweest zou zijn. En dat schrijf ik met een brok in mijn keel, want het is ontzettend confronterend om je dat te beseffen .. en ondertussen te weten dat hij er nooit in het echt van kan genieten.

Voor alle papa’s en mama’a die zich hierin herkennen, even een dikke knuffel.



*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je