{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn leven als gastoudermoeder (deel 1)

Mijn huis voelt soms als een museum waar iedereen rond mag lopen, een restaurant waar iedereen te eten krijgt... en ik voel me soms vergeten

Afbeelding blog 'Mijn leven als gastoudermoeder (deel 1)' Achtergrond blur afbeelding

Ik schrijf dit blog anoniem omdat het erg persoonlijk is, mijn inkomen toch ook wel heel belangrijk is, maar ik het heel graag met jullie deel. Ik ben mama en daarnaast gastouder. Een besluit wat ik jaren terug heel bewust heb genomen. Wij kiezen voor kinderen en ik wil ze graag zelf opvoeden voor ze de grote maatschappij ingaan en naar school moeten. Daarnaast wil ik graag mijn steentje bijdragen in de huishoudpot en vind ik het voor onze kindjes belangrijk dat ze wel met andere kindjes leren spelen en delen. En omdat ik een groot hart heb voor kindjes en het gewoon heel erg leuk en gezellig vind.

Maar gastouder zijn is veel meer dan dat en veel meer dan ik ooit had kunnen denken. In die jaren dat ik nu gastouder ben heb ik al een heleboel dingen meegemaakt die mij echt aan het denken zetten en me soms afvraag waar ik het voor doe. Maar ja het gras aan de overkant is niet echt groener en buitenshuis werken heeft zo ook zijn nadelen. Dus dit doe ik nog altijd met heel veel plezier, hoop dat dat echt voorop staat voordat je doorleest.

Ik stel mijn huis ten toon voor anderen. Elke dag (in het begin vreemden) komen hier mensen over de vloer die van mijn huis gebruik maken. In het begin vond ik dat erg lastig en wou ik dat het altijd spik en span was. Maar laten we eerlijk zijn, als moeder lukt dat gewoon niet altijd en al helemaal niet als er hele dag veel kindjes in huis zijn die graag leuke dingen knutselen en spelen. Daar heb ik me bij neergelegd, dit is het en hier moeten ze het mee doen. Maar het blijft mijn huis en soms vraag ik me af op welk moment het veranderd is in een apenkooi en er spelletjes worden bedacht door de kinderen die de hele boel afbreken. Uiteraard zeg ik er dan wat van en dan wordt ik aangekeken alsof het bij hen thuis de normaalste zaak van de wereld is dat spullen kapot gemaakt mogen worden. Dat wil ik eerst zien voor ik het geloof dus ik hou vast aan mijn eigen regels. En ik ben er ook van overtuigd dat die regels nodig zijn en gehandhaafd worden. Hier wordt er met respect omgegaan met elkaar en met onze spullen. Op de bank springen doen ze thuis maar.

In de jaren tot de basisschool maken kinderen een grote ontwikkeling door. Ik vind het belangrijk ze daarbij de begeleiden en te sturen en ze aan het eind van driejarige leeftijd goed zelfstandig zijn om zich te kunnen redden op school. Sommige ouders zien dit ook als mijn taak. Natuurlijk is dit op bepaalde punten ook zo, kindjes zijn veel hier en wij ondernemen vaak samen leerzame dingen. Maar ook veel veel dingen kan ik niet alleen en voelt het soms wel alsof het gezien wordt als mijn taak. Zoals bijvoorbeeld zindelijk worden. Ik sta er helemaal voor open om de kindjes hierin te begeleiden maar ook thuis moeten hierin stappen ondernomen worden, anders werkt het niet. Maar het gevoel dat ik krijg dat ik dat wel 'even' regel overheerst. Vooral als een kindje uit het niets zonder luier gebracht wordt, er hier amper of niet over gesproken wordt en ik het die dag uit mag zoeken. Om er vervolgens achter te komen dat het de eerste dag zonder luier is en het kindje thuis ook nog niets op de wc of het potje gedaan heeft.

Laat nog steeds voorop staan dat ik dit echt met plezier doe, maar soms gewoon vraagtekens in mijn hoofd heb over wat er van mij verwacht wordt en of dit reëel is.
 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je