{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn geheim: Omer [5]

Tom moest weer op zakenreis. Voordat hij naar de douane liep fluisterde hij in mijn oor dat hij mij en Omer had gezien.

Afbeelding blog 'Mijn geheim: Omer [5]' Achtergrond blur afbeelding

Heel even keek ik hem verbaasd aan, maar herstelde mij snel. Ik siste hem toe dat ik daar was voor een zakenlunch met aansluitend een borrel. En ja, ook ik had collega’s van buitenlandse komaf. Wat hij zich wel niet in zijn hoofd haalde. Tom keek mij verslagen aan en schudde zijn hoofd. Hij zei dat we het er wel over zouden hebben als hij weer terug was. Ik wilde het er echt niet over hebben en dat meldde ik hem ook. Ik stuurde hem bij thuiskomst wel een printscreen van mijn agenda. ‘Je ziet spoken, Tom,’ zei ik en gaf hem een kus. Hij wist dat het einde discussie was en hij knuffelde Alex en Sam.
Thuis verstuurde ik direct een appje naar Tom met een foto van mijn agenda, ik kreeg er geen reactie op, alleen de welbekende blauwe vinkjes.

Zodra Alex en Sam sliepen belde ik Omer en vertelde dat Tom ons had gezien. Het was lang stil aan de andere kant en uiteindelijk zuchtte hij. Hij wist dat het ervan moest komen, want ook hij had niets aan zijn vrouw verteld. Daarna was het weer stil en ik voelde aan alles dat er slecht nieuws aan kwam.
Omer vertelde dat hij nog iets niet aan mij had verteld; zijn vrouw was al 20 weken in verwachting. Volgens hem bemoeilijkte dat de hele situatie. Nu was het mijn beurt om stil te zijn. ‘Misschien is het beter als we elkaar niet meer zien, bellen of mailen.’ Zijn woorden kwamen zo hard binnen dat ik de verbinding verbrak en begon te huilen. Uiteraard belde Omer direct weer, maar ik drukte hem weg. Dat herhaalde zich nog 8 keer en daarna leek hij te hebben opgegeven.
Ik sleepte mijzelf naar de badkamer en liet het bad vollopen. Het water was veel te heet maar ik vond dat dat mijn straf was voor de hele situatie. Ik wiste heel rigoureus alles wat maar met Omer te maken had: alle appjes, foto’s en mailtjes. Ik logde in op mijn werkmail en wiste ook daar alle mailtjes die niets met het werk te maken hadden. En daarna wiste ik zijn telefoonnummer. Ik huilde geluidloos toen ik dat deed en eigenlijk sloeg het nergens op, want zijn nummer zat gebrandmerkt in mijn hoofd.

De dagen daarna belde Omer regelmatig, ik zag het aan het nummer. Ik beantwoordde geen enkele oproep en mijn voicemail luisterde ik niet af. Werken deed ik op de automatische piloot en vroeg mijn leidinggevende om overplaatsing naar een andere afdeling.

Het deed pijn, alles deed pijn. Ik wist nu hoe het voelde om een gebroken hart te hebben. Het deed pijn als ik aan Omer dacht en af en toe toetst ik zijn nummer in zonder te bellen.

Tom kwam thuis en hij had blijkbaar besloten om het er niet meer over te hebben.
Hij vond dat ik er slecht uitzag en ik was verbaasd dat het hem opviel. Ik deed het af door te zeggen dat ik veel stress had op mijn werk.

Een paar dagen later ging ‘s avonds de bel en nietsvermoedend deed ik open. Omer stond huilend voor de deur...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je