{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mezelf even voorstellen!

Het leek me wel zo netjes om me eerst even voor te stellen, dus bij deze!

Afbeelding blog 'Mezelf even voorstellen!' Achtergrond blur afbeelding

Eigenlijk ben ik hier nooit zo goed in geweest. Ik begin vaak vol enthousiasme aan een blog en dan.... radiostilte...

Maar! Nu niet. Nu ga ik het volhouden. Ook iets wat ik dan altijd zeg, maar ooit gaat het me lukken.

En zo sta ik nu ook in het leven. Waar een wil is is een weg. Of beter gezegd, wegen. 

Eerst maar even wat simpele feiten over mij:

Ik ben Colette,  28 jaar en ik woon in Den Haag.

Nou dat was simpel!

Nu even iets minder simpels, 

Ik ben sinds 22 April 2015 moeder geworden van mijn zoontje James. Zijn aankondiging om het leven van mij en mijn partner te vullen en compleet om te gooien kwam als een grote verassing. En als ik ergens niet van hou dan is dat verast worden. Tenzij ik van te voren wat kleine hints krijg. Ik kan moeilijk omgaan met onverwachte gebeurtenissen hoe goed ze ook bedoeld zijn. Ik heb dan even de tijd nodig om te schakelen en deze keer was het schakelen een behoorlijke intensieve opgave. Wat moest ik doen, wat wilde ik, kan ik dit wel, durf ik dit wel... er kwamen zoveel angsten naar boven, zoveel vragen. En niet alleen bij mij maar ook bij mijn partner.

We wilde in de toekomst zeker wel het gaan proberen om een gezin te stichten, maar niet nu. Niet nu we midden in een verbouwing zitten en nog niet officieel samen woonde, niet nu wanneer mijn partner over een jaar op uitzending zou gaan, niet nu wanneer we beide nog bezig waren met het verwerken van heftige gebeurtenissen die in het verleden zijn gebeurd, niet nu wanneer we eerst wilde groeien in onszelf... gewoon niet nu.

Dus hadden we de keuze gemaakt dat het voor ons nu niet goed zou zijn. Wel waren er nog niet "klaar" voor. (Maar ben je er ooit klaar voor?)

Dan komt de eerste echo om te kijken hoever ik zwanger was en wat dan de mogelijkheden waren om het proces te beëindigen. En dat klinkt koud en gevoelloos, maar we wilde en konden het beide niet toelaten om te voelen. 

Maar dan, dan zie je op een scherm een vlekje. En voor mij was dat vlekje gelijk geen vlekje meer. Voor mij was het mijn kindje, een mensje, een leven. Hoe kan ik in godsnaam er nu nog voor kiezen om dit af te breken. 

Nou niet dus.

Elke cel in mijn lichaam liet mij weten en voelen dat dit vlekje, dit kleine kleine vlekje het waard was om die warme veilige plek in mijn buik te geven. Dit kleine vlekje had nu al een plek op deze aarde verdiend. Dit kleine vlekje heeft er voor gekozen om te willen leven. En wie ben ik dan om dit vlekje die plek te ontnemen? Nee, vanaf dit moment wist ik en voelde ik dat ik ontzettend veel van dit kleine vlekje zou gaan houden. Sterker nog, ik hield er al van! Dit vlekje koos mij en ik koos voor dit vlekje.

Maar ja, en nu???

Hoe vertel ik dit aan mijn partner? Nou voorlopig even niet dus. Ik kon het niet. Ik zag in zijn ogen zoveel angst en onzekerheid, dat ik gewoon niet durfde te vertellen. En ik was bang om hem kwijt te raken. Dus ik hield me stil en ging mee in zijn keuze.

De dagen na de echo gingen moeizaam voorbij. De ene dag voelde ik me sterk, en wist ik zeker dat het allemaal goed zou komen. De andere dagen was ik verdrietig en kon ik mijn bed niet uit komen en hoopte ik stiekem dat dit een droom was en ik snel weer wakker zou worden.

Ik had een afspraak gemaakt bij de dokter en ik had tegen mijn partner gezegd dat ik ging bespreken welke opties er mogelijk waren om het weg te laten halen en dat hij daarvoor niet mee hoefde. Dit vond hij goed want tenslotte waren we het erover eens dat dit voor nu het beste was. Maar hij wist niet dat ik voormezelf  een andere keuze had gemaakt. De keuze om straks mama te zijn, alleen of met hem.

Bij dokter was het zwaar en emotioneel. Ik had de situatie uitgelegd en verteld dat mijn partner nog niet af wist van mijn keuze. De dokter had me voor de zekerheid wat informatie meegeven over alleenstaande moeders en hulp instanties waar ik terecht zou kunnen mocht dat straks nodig zijn. Want het kon twee kanten op gaan. Of mijn partner zou met mij dezelfde weg in slaan of we zouden beide een eigen weg gaan volgen. Het maakte me bang en verdrietig,  maar doordat ik voor mezelf al een keuze had gemaakt waar ik 100% achterstond voelde ik me ook weer sterk. Ergens kwam er een leeuwin in me naar boven die koste wat het kost er alles aan zou doen om haar welpje te beschermen. Kom niet aan mijn kind want dan kom je aan mij! Die gedachte maakte me sterk en gaf me de kracht om uiteindelijk mijn partner te vertellen dat ik er voor had gekozen om te vechten voor mijn kleine vlekje die nu inmiddels al 8 weken oud was.

Nou, en daar sta je dan. Alleen. Mijn keuze was niet bepaald goed gevallen bij me partner en na een flinke ruzie was de conclusie dat ik het allemaal maar alleen moest uitzoeken. Oké, prima! 

Dit was verschrikkelijk pijnlijk en ik voelde me behoorlijk in de steek gelaten. Maar zo voelde hij zich ook. En door mijn pijn heen kon ik het hem eigenlijk ook niet kwalijk nemen. Ik had hem in een hoek gedreven en hem voor het blok gezet. Vanaf dat moment heb ik hem ook gelaten, en de ruimte gegeven om mijn keuze de laten bezinken. Ergens voelde ik dat hij er wel op terug zou komen en dat het wel weer goed zou komen. En ondanks de verwijten, pijnlijke woorden en harde uitspraken die ik heb ontvangen hield ik nog steeds zo ontzettend veel van mijn partner dat ik niet boos kon worden op hem. Wel verdrietig en ook zeker wel teleurgesteld dat hij me zo achter liet. 

Een maand lang hebben we geen contact gehad. En dat was goed. Zo hadden we beide de tijd en ruimte om na te denken. Het eerste contact ging via de mail. Mijn partner had ontzettend veel spijt. Spijt dat hij me had laten staan. Spijt dat hij dingen had gezegd die hij niet had willen zeggen. Maar dit alles kwam vanuit een diep verdriet vanuit zijn verleden. Hij is opgegroeid zonder zijn vader en hij wilde zo graag dat als hij een kind zou krijgen hij het alles kon geven, maar vooral dat hij stabiel was. Stabiel in de breedste zin van het woord. Zijn verleden achtervolgde hem nog teveel, en er was nog veel werk aan de winkel om te gaan leren het verleden los te laten en het te accepteren. Door mijn keuze kwamen er oude gevoelens naar boven wat hem onzeker maakte en hij was bang het niet aan te kunnen, waardoor het hem beter leek er dan maar gelijk van weg te lopen om teleurstellingen in de toekomst te voorkomen

Maar uiteindelijk vond hij de leeuw in zichzelf om samen met mij dit avontuur aan te gaan.

En wat zijn we trots op de keuzes die we hebben gemaakt! Want wat hebben we toch een heerlijk mannetje!

Op dit moment is mijn partner nog op uitzending, en is het voor ons niet altijd even makkelijk dat er nu zo'n grote afstand tussen ons zit, maar we houden ons vast aan het moment dat ik daar straks op het vliegveld sta te wachten samen met onze zoon om hem eindelijk na 4 maanden weer in de armen te kunnen sluiten.

Vanuit hier wil ik met jullie mijn ervaringen gaan delen over het moederschap en alles wat daarbij komt kijken.

Ik heb veel te delen en ik heb geleerd dat het niet verkeerd is om je kwetsbaar op te stellen.

Ik heb veel meegemaakt in mijn jeugd, ik was een onzeker en bang meisje. Ik heb vanuit die onzekerheid een eetstoirnis gekregen. Gekregen klinkt wat makkelijk, misschien is ontwikkeld een woord die het beter omschrijft. 

Op mijn 23ste heb ik de diagnose Adhd/add gekregen. En daar slik ik ook medicatie voor.

Al met al heb ik al redelijk wat therapieën en trajecten doorlopen om mijn innerlijke kracht te vinden en ben ik gaan leren te houden van mezelf om wie ik ben. Nog steeds met vallen en opstaan, maar zolang ik blijf opstaan doet het vallen minder pijn. En blijf ik groeien en leren! Ik geniet. Ik leef. Ik ben.

Liefs van mij

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je