{{ message.message }}
{{ button.text }}

Met 19 maanden in het grote klimrek?

​Als juf bent ik zeer zelfverzekerd in het kunnen van de kinderen. Ik vertrouw dat kinderen al veel kunnen, push ze om iets zelf te doen.

Afbeelding blog 'Met 19 maanden in het grote klimrek?' Achtergrond blur afbeelding

Ik weet dat dit belangrijk is en dat kinderen veel meer kunnen dan wij als volwassenen voor mogelijk houden. Het enige wat wij moeten doen is ze aanleren hoe. Automatisch ging ik ervan uit dat ik dit ook met mijn eigen kind zou hebben maar niks blijkt minder waar.

Nino is een groot klimmonster. Hij wil in een speeltuin altijd het grote klimrek op en de grote glijbaan af. Hij is echter pas 19 maanden en ik vertrouw het dan nog voor geen meter. Ik zie hem zo van het richeltje afstappen en hup 2 meter naar beneden vliegen, of met zijn hoofd als eerste van een steile glijbaan glijden of te snel gaan staan, achterover kieperen en zo op zijn rug op een rand eronder knallen.

Tja, deze angst beelden zijn nog nooit gebeurt, tot nu toe gaat alles goed maar ik sta echt stijf als Nino weer capriolen aan het uithalen is. Mijn man is echter de rust zelf. Hij heeft compleet het vertrouwen in Nino, staat van een afstandje te kijken en maakt totaal geen aanstalten om in te grijpen. Ik raak ondertussen compleet in de stress en ben bang dat Nino er aan de kant waar ik niet sta afstapt. 

Ik mopper dan ook wat af tegen mijn man dat hij wel alert moet zijn en er dichter bij moet staan. Hij vind mij echter overbezorgd. Tja, en dan lees je in de media dat wij ouders veel te overbezorgd zijn en zie ik een totaal ander persoon in mij als moeder dan als juf. Hoe kan het dat ik mijn zoontje niet vertrouw, terwijl ik mijn kleuters wel vertrouw. 

Laatst was ik in een speeltuin waar ook een kinderdagverblijf op bezoek was met dreumesen en peuters. Een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd als Nino zat boven in het grote klimrek, helemaal alleen. Ik was daar met Nino naar boven gegaan en dacht er voor geen goud aan om Nino daar alleen naar boven te laten gaan, veel te gevaarlijk. Dat meisje zat midden op dat plateau en zag er behoorlijk angstig uit. De leidsters van het kdv waren niet in de buurt van het grote klimrek en hadden niks door. Ik vroeg aan het meisje of ze eraf wou en ze zij 'ja'. Ik vroeg of ze van de glijbaan wou en ze zij 'nee'. Ik vroeg of ze het eng vond en ze zij 'ja', dus vroeg ik of ik haar eraf zou tillen, waarop ze ook 'ja' zij. Zo tilde ik twee dreumesen tegelijk de trap af, want ik zou Nino daarboven niet alleen laten. Ik ben daarna naar de leidsters gegaan om aan te geven dat zij daarboven zat. Het enige wat ze zeiden was 'oh, daar mag ze helemaal niet zijn'. In mijn gedachte kwam vooral langs dat het misschien handig is als één van de leidsters in de buurt van het klimrek staat want een dreumes weet echt nog niet waar het wel of niet mag zijn en kan totaal nog niet inschatten of dit te moeilijk is of niet, dit heb ik ze dan ook aangegeven. Echter ging ik ook daar weer aan twijfelen, ben ik overbezorgd en moeten we de kinderen niet gewoon meer vertrouwen of is opletten en meegaan echt wel belangrijk op deze leeftijd?

Hoe komt het dat ik zo twijfel? Is het door dat ik de leeftijdsfase waarin Nino nu zit minder goed ken en ik dus niet weet wat wel of niet zou moeten kunnen. Is het omdat Nino dingen kiest die aangeven worden voor kinderen van 3+ terwijl hij pas 1,5 jaar oud is. Is het omdat ik als moeder toch veel meer angsten zie omdat ik van dit kind zielsveel hou en ik het echt niet trek als hem iets gebeurt. Is het dat ik het als persoonlijk falen zou zien als hij valt. Waarom is het?

Ben ik echt overbezorgd, heeft mijn man gelijk? Wat zouden jullie doen?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je