{{ message.message }}
{{ button.text }}

Maud: O, Pannenkoek!

Afbeelding blog 'Maud: O, Pannenkoek!' Achtergrond blur afbeelding

Voordat mijn dienst die middag begon, probeerde ik nog een uurtje slaap te pakken voordat ik zou vertrekken. Ik kon de slaap niet te pakken krijgen. Mijn buik zeurde, door de koffie dacht ik, rusteloosheid, door de koffie? Maar ook een voorzichtig warm gevoel dat ervoor zorgde dat ik met een kleine glimlach naar het plafond staarde. Toen ik beneden gestommel hoorde, ben ik er maar uit gegaan. “Oh sorry, heb ik je wakker gemaakt?” Mijn moeder staat met een springvorm in haar handen in de keuken. Ik schud van nee als ik de keuken in slof en de koelkast open voor een glas koude limonade. “Had je bezoek vanmorgen?” Met een schuin oog kijk ik naar mijn moeder die bloem op het aanrechtblad strooit. “Hm hm, ga je taart bakken?” Ze glimlacht. “Sybil heeft appeltaart besteld als toetje.” “Ze boft maar met zo’n oma. Bewaren jullie een stukje voor mij? Dat lust ik vast wel als ik uit de late dienst kom.” Mijn moeder lacht. “Of twee?” Ik voel mijn wangen kleuren en drink in een teug mijn drinken op. “Ik ga even douchen en omkleden.” Ze knikt als ik weer weg loop. Halverwege de trap stop ik. “Het was een vader van een kindje uit haar klas. Gewoon koffie, niets bijzonders. Jeweetwel, als vrienden. Wil je het er niet met Sybil over hebben?” Ze stopt met het kneden van het deeg om mij aan te kijken. “Oké, dat was ik ook niet van plan. Maar Maud, het mag hè. Ik hoop dat je dat onthoud.” 
Als ik onder de douche sta en me verbaas over het feit dat zij de tweede is die dit als een potentiële liefde opmerkt, ziet of hoopt, besef ik me dat dat niet gek is. Robert is de eerste man die voet zet in mijn huis, die ik voorzichtig toelaat in mijn leven, alleen al het koffie drinken is een flinke stap. Maar waarom laat ik het zo snel toe? Ik bedoel, ik ken hem natuurlijk al sinds Sybil op de peuterspeelzaal zat, maar niet in deze setting. Ik heb hem wel eens, vooruit, vaak bekeken en gedacht “goh, wat een leuke man.” Maar in de periode dat ik hem niet wekelijks zag, heb ik hem ook niet gemist. Of had ik die periode ‘nodig’ om hem op te merken? Ik geloof er graag in dat Etienne hiermee te maken heeft, dat hij hem onder mijn aandacht brengt en wist dat ik een aanloopperiode nodig had. “Onzin” mompel ik tegen mezelf als ik de shampoo uit mijn lange haren spoel en de spanning in mijn lijf voel opkomen. Het schuldgevoel dat ik heb naar Etienne toe. 
Na de twee late diensten heb ik vakantie, samen met Sybil. Ze is net gestart op school en nu dient de kerstvakantie zich aan. Ze heeft twee dagen gespendeerd met mijn ouders en is nog op school als ik wakker wordt. Ik heb Robert nog niets terug gestuurd nadat hij appte dat hij mij leuk vind en hij heeft ook niets meer laten horen. Mijn buik blijft maar zeuren en ik heb behoefte aan frisse lucht. Door alle tijden heen ben ik blijven hardlopen, dan maak ik mijn hoofd leeg en laad ik weer op. Ik sla een ontbijt/brunch over en trek meteen mijn hardloopschoenen aan, gooi mijn ongekamde haren in een strakke knot en dat beetje mascara dat onder mijn ogen zit neem ik voor lief. Telefoon in mijn hand, muziek aan en rennen. Halverwege mijn rondje moet ik stoppen, weer buikpijn. Die eeuwige griep, wanneer stopt het. Ik besluit de overige helft rustig aan te doen en te wandelen. Als ik een paar honderd meter van mijn huis verwijderd ben, komt er een auto vlak naast me rijden. Het is Robert. “Waarom stap je niet in? Dan breng ik je dat laatste stukje.” Ik glimlach en gebaar dat het niet nodig is. “Welnee, ben er bijna.” Ik voel een steek in mijn buik waardoor ik automatisch naar de pijnlijke plek grijp. Robert zijn vrolijkheid verandert in bezorgdheid. “Maud, gaat het wel?” Ik wil ja knikken maar schud nee. Hij stopt de auto en helpt me erin. “Heb je je blindedarm nog?” Vraagt hij. “Ja, maar die zit niet daar, hoor. Ik denk dat ik ergens anders last van krijg.” Dit keer is hij degene met roodkleurende wangen. 
Als we aangekomen zijn bij mijn huis is de pijn gaan zakken. “Dankjewel voor het thuisbrengen. Wil je nog binnenkomen?” Dit slaat Robert niet af en voordat ik het weet zit hij weer aan de tafel in mijn keuken. Als ik de koelkast open zie ik de overgebleven appeltaart staan waar ik nog niet aan toe gekomen was en moet lachen om wat mijn moeder zei. “Heb je zin in taart? Er zijn nog twee stukken.” “Lekker, heb je taart gebakken voor het kerstdiner op school? Nou ja, diner. Het is meer een kerstlunch als het om 4 uur is.” “Kerstdiner?” Ik kijk hem aan alsof ik water zie branden. “Ja, ieder kind moet iets meenemen.” Ik sla mijn hand voor mijn mond. “Shit, dat is waar ook.” Robert begint te lachen. “Waar heb je je voor ingeschreven?” Ik moet even in mijn geheugen graven en dan weet ik het weer, het briefje op de eerste schooldag. “Pannenkoeken!” Ik trek mijn kastjes open om te kijken of ik de middelen in huis heb. “Shit, shit, shit! Ik ben het helemaal vergeten!” Robert blijft rustig zitten en glimlacht terwijl hij ziet hoe ik door de keuken ijsbeer. “26 kinderen, dat zijn twee pakken, 1 tot 1,5 uur bakken. Als ik nu nog naar de winkel moet dan...” “Maud. Maud!” “Dit is een drama Robert, voor Sybil. Ik moet iets verzinnen!” “Maud, ik heb altijd twee pakken op voorraad. Ik haal ze op, dan bakken we samen. Jij met je buikpijn en ik denk dat je nog moet...” Hij wrijft zichzelf onder zijn ogen en wijst dan naar die van mij. Van de zenuwen lach ik ,maar ik schaam me rot. “Je zou me daar zó enorm mee helpen! Wil je dat echt?” Robert staat op. “Natuurlijk, ik ben zo terug.” “Robert, je bent een held! Hoe kan ik je hiervoor bedanken?” Nonchalant en met een tikkeltje ondeugd kijkt hij me aan. “Jij, ik, etentje.” Mijn hart slaat een seconde over zoals hij naar me kijkt. “Een... date?” Stamel ik. “Ja, een date.” Met mijn handen in mijn zij en tientallen gedachten die door mijn hoofd zweven zegt een stemmetje heel hard “Ja!” Het stemmetje dat uit mijn mond kwam. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je