{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mama zonder een mama

Uitvaart-uitje

Afbeelding blog 'Mama zonder een mama ' Achtergrond blur afbeelding

‘Het ruikt hier wel lekker.’, zegt mijn moeder. ‘Een beetje naar Noorwegen.’ We lopen onder hoge dennen door. De muggen steken door mijn panty.

‘Gek.’ Mijn vader wijst naar een opgeworpen hoop aarde. ‘Je mag hier ook je hond uitlaten, wat als-ie nou opeens een bot opgraaft?’

De bomen langs het pad worden geleidelijk lager, opeens staan we op een lichte, open vlakte. Recht voor ons ligt een meer, een eiland in het midden. Langs de oever groeien lisdodden en wilgenroosjes. Links van ons ligt een zwerfkei. Mijn moeder grist haar telefoon uit haar binnenzak en maakt een foto. ‘Wat een prachtige plek!’

Naast de zwerfkei liggen twee losse, rode rozen nog in hun knop. het moet er pas zijn neergelegd. Ik laat het graf op mij inwerken. Bijzonder zon natuurbegraafplaats. Ineens voelt het onvermijdelijke einde van mijn moeder heel realistisch en besef ik tegelijkertijd weer opnieuw dat naast het intense verdriet straks ook veel gedoe komt kijken. Dat je, te midden van de ontreddering, knopen moet doorhakken over rouwkaarten, kisten en rouwboeketten. We zijn nu zeven weken verder. De bestralingen zijn aangeslagen. De tumoren in haar hoofd zijn iets geslonken en naast af en toe een klein beetje hoofdpijn voelt mijn moeder zich kiplekker! Toch blijft haar hoofd een tikkende tijdbom en zullen wij, of wij nou willen of niet haar straks moeten begraven.

‘Wat is dit een fijne plek om rond te wandelen.’

‘Niet te aangeharkt, zwerfkeien als grafstenen en op een organische manier teruggegeven worden aan moeder natuur, ik vind dit wel wat.’, zegt mijn moeder.

‘Hoe moet dat met die onverharde paden?’, vraagt opa.

‘Stel als ik straks slecht ter been ben, dan wil ik ook bij je langs kunnen San.’

‘Ach’, antwoorde mijn moeder ‘Met een goede rolstoel lukt dat wel.’

‘Wie moet mij dan duwen als ik in mijn eentje met je praten wil?’ Aarzelt hij.

‘Zover is het nog niet pa!’ houd zij zichzelf weer voor de gek.

We struinen verder over het onverharde pad. Af en toe staan wij stil bij een zwerfkei. Ze liggen her en der in het open veld, onder een boom of langs de oever.

‘Dit is toch heel wat anders dan al die graven op een rij Rianne?’

‘Das waar.’

‘Vind je het wat?’ vraagt ze.

‘Die eeuwige grafrechten spreken mij wel aan.’ Antwoordde ik.

‘Waarom?’

‘Ik weet dat je geen Moslima bent maar vind het toch een prettig idee dat je niet opgegraven wordt aan het einde van de rit.’

‘Snap ik toch lieverd.’ Zegt ze, terwijl ze mijn hand vast pakt en wij samen de weg vervolgen. Aangekomen bij een boom blijven wij weer even stilstaan. Het is een gedenkboom. Deze plek biedt mensen de mogelijkheid bomen te planten of bankjes te plaatsen om bijzondere momenten of personen te herdenken. Van Hollands hout uit bossen van Staatsbosbeheer worden uitvaartkisten en urnen gemaakt. Religie speelt allang geen leidende rol meer bij geboorte, een huwelijk of de dood. Tegenwoordig kiezen veel mensen echter voor een persoonlijkere aanpak bij het markeren van de grote momenten in het leven. Ze planten bijvoorbeeld een gedenkboom zoals deze als een symbool in de natuur. Zon boom waar je naar terugkeert om stil te staan bij de feestelijke of droevige gebeurtenissen van het leven.

‘Ik zou er alleen maar heel hard mijn vuisten tegen aan slaan.’ Grapt mijn broertje. Bij iedere boom staat een paaltje met een messing bordje. Op veel bordjes staan alleen een naam of het jubileum waarmee de boom verbonden is.

‘Is het gegarandeerd dat die boom voor altijd blijft staan pa?’ Vraagt Ruben.

‘Die gaan toch ook een keer dood knul.’

‘Ja hoe werkt dat dan?’

‘Staatsbosbeheer garandeert dat de boom minimaal 15 jaar blijft staan.’

‘En als die boom dan ook ziek wordt net als mama?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou als je op een bospad rijdt zie je toch ook geregeld een boom met knobbels.’

‘Het zou een parasiet kunnen zijn.’ Grapt mijn vader.

‘Of een gezwel!’

‘Schei toch is uit jongens.’ Zucht oma terwijl wij allemaal in de lach schieten.

Na nog een laatste wandeling over de heide en het open veld beslissen wij na Hillig Meer de Heidepol even te laten rusten en ons op bekend terrein te begeven: de oude begraafplaats aan de Zuiderweg, waar al diverse familieleden liggen. Een mooie, natuurlijk ogende plek, met zingende vogels en bemoste eiken.

‘Dit heeft toch ook wel weer wat hé Rich?’ zegt mijn moeder terwijl wij langs de paden van de graven lopen. De afstand tussen de graven is nagenoeg even groot en tussen de rijen met graven door is de begraafplaats voorzien van verharde wegen.

‘Je kunt tegenwoordig ook je lichaam aan de wetenschap doneren.’ Zegt Ruben.

‘Zou jij dat willen?’ schrik ik.

‘Niet perse.’ Aarzelt hij ‘Maar het is wel gratis.’

‘Wist je dat er dan geen eens een afscheidsplechtigheid of uitvaart zal zijn?’

‘Dat meen je?’

‘Ja. Na het overlijden wordt je lichaam direct naar het anatomisch instituut gebracht.’

‘Wat een waanzin!’ zeg ik terwijl wij de urnenmuur aan onze rechterhand passeren.

‘Daar doen jullie niet aan hé?’ Vraagt hij.

‘Nee. mensen die geloven in Allah Subhanahu wa ta’ala worden niet gecremeerd.’

Ik krijg een benauwend gevoel als ik kijk naar de columbaria die een tal van nissen bevat. In elke nis staat een urn van keramiek of marmer. Bij een enkele urn staat een foto in een lijstje of een lantaarn met een waxinelichtje. Ik ben opgelucht dat wij hier thuis uitgebreid over gesproken hebben en dit voor ons gezin uitgesloten is. Ik zou ze nooit iets willen opdringen, maar mijn geliefden tot as laten verbranden gaat te ver. Het is inmiddels avond. De paden liggen vol met knisperend blad en de zon schijnt oranjerood door de bomen. Ik beeld me in hoe ik hier waarschijnlijk zeer binnenkort mijn moeder kom bezoeken. Ik zal tegenover een granieten of marmeren grafsteen staan en tegen je praten maar geen antwoord terug krijgen. Ik zal jou winterviolen en in de zomer, zomerbloemen komen brengen en je begroeten maar er zal geen warm welkom meer zijn. De normaal zo heerlijke herfstgeur deed me nu alleen maar denken aan verrotting. Opeens snap ik de woorden van mijn broertje: dood is dood. Ik had verwacht dat een begrafenistournee verlichting zou bieden, dat wij in zekere zin ons geestelijk konden voorbereiden op de dood van mijn moeder. Alleen: er is simpelweg geen perfecte oplossing. Elke uitvaartoptie heeft zijn eigen voordelen – veel ruimte, weinig onderhoud, dichtbij, goedkoop – maar leuk wordt het nooit. Toch heeft ons tournee nut besef ik terwijl ik onder een beukenboom loop, tussen mijn ouders in. Onze openhartige gesprekken over leven en dood in ons gezin hebben mijn ouders en mij, voor zolang het duurt, dichter bij elkaar gebracht. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je