{{ message.message }}
{{ button.text }}

'Mama, rugpijn'

Dat je geen te zware activiteiten mag doen omdat je een hernia hebt en je je peuter moet teleurstellen iedere keer wanneer hij vraagt of ik hem wil tillen. 'Nee schat, sorry, mama mag niet tillen nu.'

Afbeelding blog ''Mama, rugpijn'' Achtergrond blur afbeelding

Logan zegt vaak: 'mama rugje pijn'. Dit, omdat ik hem iedere keer wanneer hij wat wil doen, moet teleurstellen. Hij weet het inmiddels maar al te goed, mama haar rug doet pijn. 'Sorry lieverd.'

Ja het doet pijn in mijn hart om mijn zoontje van twee dagelijks te horen vragen 'mama tillen?' en dat ik hem dan moet zeggen 'nee schat, sorry, dat kan nu niet' en dat hij dan op zijn tweejarige leeftijd al weet te vertellen: 'mama rugje pijn, mama niet tillen'. 'Zucht. Nee lieverd, het spijt me.'

Afgelopen december knalde de hernia er in, na al een tijdje last te hebben gehad van mijn rug. Het ging op en neer, het werd beter maar ook direct weer slechter. Na iedere dienst kwam ik thuis met tranen in mijn ogen omdat ik de auto niet meer uit kon komen, om mezelf vervolgens de volgende ochtend de auto weer in te slepen.
Ik bleef doorgaan, ik wilde namelijk blijven werken, ik moest en zou door blijven gaan ook al vroegen meerdere mensen om mij heen 'is het niet beter om je ziek te melden?'. Hier en daar probeerde ik een dienst kwijt te raken, en toen dit niet lukte heb ik uit wanhoop maar een studie praktijkdag afgezegd. Ondanks dat dit geld gaat kosten, moest ik toch ergens mijn rust pakken, zodat ik in ieder geval wel naar mijn werk kon gaan. Dit is nog één keer gelukt.

Draaien, draaien, woelen, woelen, benauwd, geen adem en maar weer naar beneden. Pijnstilling slikken en even een pufje nemen. Eindelijk in slaap, de wekker gaat en ik lig net zo snel weer onderuit als dat ik op stond. Fuck, dat is mijn rug!
Deze pijn kende ik maar al te goed, met pijnscheuten door mijn been en er bij lopend als quasimodo, meld ik mij ziek.
Op naar de huisarts, waar hij eigenlijk gezien de klachten direct denkt aan een hernia en bronchitis, na onderzoek blijkt dit zo te zijn. De MRI scan op 2 januari wijst het ook uit, een hernia met beknelling van de wortelpunten, waardoor er zenuwpijn ontstaat.

Een jaar tot anderhalf jaar geleden had ik dezelfde klachten, deze vertrokken alleen na enkele weken en waren al weg voordat ik überhaupt onder de scan lag. Maandenlang pijn vrij, mijn lichaam heeft de hernia zelf opgelost, yes! en dan ga je na een paar maanden werken in de zorg weer onderuit. Een gigantisch baalmoment, vooral ook gepaard met schuldgevoel, gezien de feestdagen. Diensten die opgelost moeten worden, mijn man die alle zorg (lees: het achter een peuter aan rennen) alleen moet doen en leuke dingen met Logan omdat hij vakantie heeft? 'Nee schat, wederom: sorry.'

Lichamelijk had ik pijn, maar ook geestelijk was ik moe. Ik voelde mij aan alle kanten verantwoordelijk, schuldig en klote. En iedere keer als ik zei: 'volgens mij is mijn rug even ietsjes beter vandaag, misschien gaat het toch nog wel vanzelf voorbij', dan lag ik na 10 min alweer plat op bed of op de bank. 'Ja maar als ik een paar stappen kan doen, kan ik misschien ook wel werken'. Waar ik vervolgens op mijn plek werd gezet door de huisarts en mijn man: 'Nee Susan, je hebt een hernia, je hebt rust nodig, ook op de momenten dat je denkt dat het even beter gaat.'

Ik weet nog dat ik bang was dat mensen dachten dat ik mij aanstelde. Ik was zo bang dat iemand mij op een iets betere dag zou zien en zou zeggen: 'nou, je hebt toch nergens last van? Het valt wel wat mee zeker?'
Totdat ik de uitslag kreeg van de MRI scan en dacht, oke.. kap met die onzin en neem je rust, neem je klachten serieus en dat wat anderen mensen denken? Niet jouw probleem. Je gaat je NU richten op je herstel i.p.v. de mening van anderen.

Op 1 februari worden er röntgenfoto's gemaakt om te kijken of er verdere beschadigingen te zien zijn of dat er afwijkingen zitten in de groei van mijn rug. Daarna een gesprek met de neurochirurg om te horen wat hij van plan is en tot die tijd, blijf ik mij schuldig voelen, niet naar de rest van de wereld, maar wel naar mijn zoontje want: 'nee lieve schat, ga maar op je billen van te trap zoals we je geleerd hebben, want mama kan je niet tillen.' Dat gaat nog wel even duren, vrees ik.

Op 10 januari ging ik samen met mijn man en zoontje naar de bedrijfsarts, gezien ik met het slikken van de pijnmedicatie niet achter het stuur mag zitten. Onderstaand gedichtje gaat over Logan, die samen met mij naar buiten liep.

Jij geeft mij je hand,
om me te ondersteunen.
Het kan mij dan niet aan het verstand,
dat ik even op jou moet leunen.
En natuurlijk kun je mij lichamelijk niet dragen,
maar die hand van jou in die van mij,
geeft mij meer steun, dan ik had durven vragen,
en dat maakt mijn hart zo blij.


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je