{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mama 2.0! De (ver)beter(d)e versie??

Mijn vraag van vandaag. Maakt Concerta mij nu een betere of een nog betere mama.

Afbeelding blog 'Mama 2.0! De (ver)beter(d)e versie??' Achtergrond blur afbeelding

Hoe ik ontdekte dat ik een ADHD-mama ben! 

Ik was een paar maanden zwanger en in het ziekenhuis werd er goed voor mij en het minimensje in mijn buik gezorgd. Zowel lichamelijk als geestelijk kon ik daar met alles terecht. Of het nou de hormonen waren of niet maar ik ervoer ineens paniekaanvallen omdat ik zo bang was dat mijn chaotische ikje niet zo goed voor ons kleine mensje zou kunnen zorgen als dat zou moeten. Dat ik alles vergat toen er nog geen minimensje was, daar had ik mee leren leven. Maar dit wilde ik mijn kindje niet aandoen. 

Het grootste deel van mijn volwassen leven ben ik jaloers geweest op vriendinnen die hun huis altijd spik en span hadden. Ik wilde dat ook. Bedacht er vanalles voor. Roosters, beloningen, agenda's en afspraken... zoveel verschillende dingen geprobeerd. Ik kreeg het nooit onder de knie en dat maakte me vaak zo verdrietig en machteloos. 

Ik heb ook hele gesprekken met de expert op gebied van mij gevoerd. Namelijk mezelf... De vraag die ik mezelf het vaakst stelde was WAAROM KAN IK DIE RUST EN ORDE WAAR IK ZO NAAR VERLANG NIET CREEEREN. Na verloop van tijd heb ik het maar opgegeven want ik was gewoon niet gediciplineerd genoeg. 

In het ziekenhuis kon ik supersnel bij de POP-Polie terecht. Ik trof het met mijn behandelaar. Een warme lieve vrouw die niet net deed alsof ze me begreep maar die gewoon luisterde naar wat er in mij omging. Ze stelde eens voor een test voor ADHD enzo te doen. En zo is het allemaal begonnen zo'n kleine anderhalf jaar terug. Omdat ik zwanger was en daarna nog ruim een jaar borstvoeding heb gegeven kon ik natuurlijk niet met medicatie beginnen en dat was toen voor mij ook nog niet HET ANTWOORD op mijn problemen. Wel stond ik er voor open. Ik had al zoveel geprobeerd.

Ik noemde mezelf in het verleden wel een 'loedermoeder' want als het niet aan me vast zat dan vergat ik het gewoon. Er miste altijd wel iets in de tas van SillieBillie. Ik kon er meestal ook wel om lachen. De ene keer vergat ik schone rompertjes en de keer erna dacht ik heel erg goed aan de rompertjes en dan vergat ik rustig billendoekjes. Wanneer ik wegging controleerde ik de tas ook nog dubbel hè maar ook dat mocht meestal niet baten..... ach nou ja als ik het echt nodig had dan kocht ik wel nieuwe! Het was een manier om om te gaan met mijn hoofd die af en toe overstroomde en waar dan geen plaats was voor bepaalde dingen. 

Zolang als ons dametje nog borstvoeding wilde was medicatie geen optie. Ik wilde haar niet blootstellen aan welke medicatie dan ook als ik het kon voorkomen. Twee weken na haar eerste verjaardag had mevrouw de tiet wel bekeken. Ze wilde gewoon liever broodjes en hapjes en toetjes en koekjes.... net als papa en mama. Kleine lekkerbek. 

De paniekaanvallen staken nog steeds van tijd tot tijd de kop op en nadat ik een hele belangrijke afspraak vergeten was waardoor ik hem compleet flipte besloot ik mijn behandelaar te benaderen om aan te geven dat ik klaar was voor de medicatie. MET SPOED!! 

Ik hoorde wat de assistente zei in een soort van slowmotion.... er is pas met een week of drie plaats voor een intake. 

WAAAAAATTTT?????? nog zo lang wachten?? 

Dan eerst maar een spoeduitje inplannen... een week op de camping!!! Het was heerlijk. 

Vlak daarna kon ik terecht bij de psycholoog en kon ik binnen twee dagen beginnen met Concerta! 

Gelukkig!! Ik haalde vrijdag de medicatie op, zaterdag vierde ik mijn 38ste verjaardag en zondag ervoer ik voor het eerst stilte in mijn bolletje. Ik was euforisch en ben dat eigenlijk nog steeds. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je