{{ message.message }}
{{ button.text }}

Loslaten, maar HOE dan?

Al die mooie citaten over loslaten. Bij iedereen werkt het anders.

Afbeelding blog 'Loslaten, maar HOE dan?' Achtergrond blur afbeelding

Afgelopen weken ben ik erg bezig geweest met de vraag hoe ik ergens een dikke streep onder kon zetten. Hoe ik iets moest loslaten. Was ik daar wel toe in staat? Wilde ik het überhaupt wel. Wat zou het toch heerlijk zijn om met een schone lei te beginnen een hoofd wat leeg is en met een hart wat weer openstaat. Maar hoe kun je leven met een traumatische periode die zowel in je hart, hoofd en in je systeem ligt. Flashbacks die je achtervolgen en een huidige situatie die maar sprankeltjes van geluk en hoop toestaat.

Wilskracht is de term die ik hier vooral wil gebruiken. Niet accepteren dat na een enorm verdrietige, pijnlijke en onbeschrijflijke tijd, het leven nog steeds niet verder kan. Ik kan en wil niet accepteren dat mijn leven zo blijft. Ik heb me altijd als een sterke persoonlijkheid gezien en ben en blijf een overlever. Nu ook! Nu ook ik moeder ben van een 9 maanden oude tweeling. Een prachtige dochter en een prachtige zoon. Een zoon die al een enorme ziekenhuiscarrière heeft gehad in zijn korte leventje. Een zoon die al aan zijn dubbele hartafwijking is geholpen en waarvan we nu sinds twee maanden een diagnose hebben. Een diagnose die ons hele leven verandert en in ander perspectief zet. Een diagnose die opluchting geeft maar ook verdriet. Een toekomst die onzeker is, ontwikkeling die we bij onze dochter zien maar waarbij niet zeker is of deze ook ontwikkelt bij haar tweelingbroer. En zo kan ik verder gaan.
Oeps ik drijf af van waar ik het nu eigenlijk over wil hebben. Loslaten. Het verdriet stapelt zich al jaren op. De traumatische ervaringen blijven komen en ik verdrink onderhand in drijfzand. Als ik kijk naar mijn man lijkt het alsof hij iets meemaakt, er even verdriet over heeft en het dan in een laatje legt en dicht duwt. Klaar is Kees.
Wat lijkt het me heerlijk om dit ook te kunnen. Samen met mijn psychologe heb ik het hierover gehad. De conclusie was om iets symbolisch te proberen. Ook al was het maar voor 1 procent dat ik iets zou loslaten, dat was dan mooi meegenomen. Uiteindelijk zou het altijd iets in beweging zetten.
De volgende dag heeft mijn man een ballon gekocht. Ik wilde het liefste een hartenballon, omdat in teken zou staan van onze neonatologie periode van onze zoon en dochter en de operatie aan het hart van onze zoon. Helaas waren deze uitverkocht. Dan maar met een groene wensballon. Op de ene kant hebben we geschreven wat we graag zouden willen loslaten en aan de andere kant onze wensen voor de toekomst.
Op deze middag wat onze eerste trouwdag was, die we helemaal waren vergeten zijn we naar een weilandje gelopen in de buurt. Samen met de kinderen in de buggy, het ging bijna regenen. Maar ik wilde en zou dit nu doen. Mijn man stak de ballon aan en was bezig met vooral het technische aspect en vond het vooral leuk om een vuurtje te maken. Onze zoon sliep en ik stond er maar een beetje bij en keek er naar. Wat vooral grappig was, dat was de blik van onze dochter die naar ons keek en die leek te zeggen: ''Papa en mama wat zijn jullie toch maf bezig''. Eenmaal de ballon gevuld met zuurstof uit de lucht en met een mooie vlam eronder, lieten papa en mama de ballon los. Een symbool voor ''misschien een stapje vooruit''. Eenmaal de ballon in de lucht... Voelde ik me erg. Ik voelde er namelijk niets bij! Niets, noppes, Nada. Ik keek naar mijn gezin en was blanco. Was dat alles, was wat ik dacht. Ik dacht direct aan mijn psycholoog en hoorde haar zeggen: ''Het doet altijd iets. ''

Nu twee weken later weet ik zeker dat het iets gedaan heeft. Niet wat ik in eerste instantie had gehoopt. Ik heb geen 1 procent losgelaten, maar weet wel dat ik iets wil loslaten en dat is de gedachte van MOETEN. Ik moet helemaal niets. Dat heeft het me geleerd. Mijn tijd van loslaten komt nog wel. Ik denk niet dat dit in 1 moment te vatten valt. Het is een proces. En misschien ben ik straks oud en rimpelig en voel ik nog steeds weemoed en kom ik tot de conclusie... Sommige dingen vallen niet los te laten, maar moet je mooi afbakenen en verankeren in je hart.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je